Het mysterie van het lijden

Het leven van Padre Pio

Op 21 september 1968 overleed te San Giovanni Rotondo, in de 'enkel' van Zuid-Italië, pater Pio van Pietrelcina, vaak met zijn Italiaanse aanspreektitel padre Pio, genoemd. De wondtekenen van Jezus, die hij vijftig jaar lang in zijn handen had gedragen, waren geheel verdwenen, zelfs zonder een litteken na te laten.

Padre Pio

Lees en bid ook een gebed van padre Pio, dat hij elke dag bad. Wij vonden het in het Engels en zo bieden wij het u aan: Noveengebed .

Ook Franciscus van Assisië, van wie padre Pio als kapucijn een volgeling was, droeg de lijdenstekenen van Jezus. Hij was de eerste van wie dit bekend is. Men verklaart dit verschijnsel bij Franciscus algemeen uit de verandering in de Christusdevotie die zich in zijn tijd voltrok. In plaats van naar de triomferende Christus aan het kruis, richtte de vroomheid zich meer en meer naar het lijden en de marteling van Jezus die gekruisigd werd. Franciscus echter ontving de stigmata, dat zijn de wonden van Jezus in zijn handen, voeten en zijn zijde, pas twee jaar voor zijn dood. Bij padre Pio verschenen zij in zijn handen toen hij 31 jaar was. Hij had toen al acht jaar lang de pijn ervan gevoeld zonder dat zij zichtbaar waren.
Dat hij deze wonden vijftig jaar in zijn lichaam meedroeg zonder dat zij gingen etteren, maar ook zonder dat er genezing optrad, is medisch onverklaarbaar. Er worden aan padre Pio meer onverklaarbare verschijnselen toegeschreven. Hij had de gave van bilocatie, dat wil zeggen dat hij op twee plaatsen tegelijk kon zijn. Zonder zijn klooster in San Giovanni Rotondo te verlaten, kon hij overal ter wereld aan iemand verschijnen en met hem praten alsof hij lichamelijk aanwezig was. Dikwijls ook gaf hij alleen door een aangename geur een teken van zijn aanwezigheid. Hij kon het leven lezen van mensen die kwamen biechten, maar die hun zonden niet konden of wilden belijden, en hen alles voorhouden waarin zij tekortgeschoten waren.
Padre Pio, de handen Er worden van padre Pio wonderen verteld als van een middeleeuwse heilige. Er zijn over hem boeken verschenen die vol staan van wonderlijke gebeurtenissen, die zich onder zijn invloed of op zijn voorspraak over heel de aarde zouden hebben voorgedaan. Meestal zijn het onkritische werken met een pseudoreligieuze sensatiezucht.

Waarschuwing uit het Vaticaan

De rooms-katolieke kerk stelt zich tegenover zulke verschijnselen voorzichtig en wantrouwend op. Bedrog en subjectieve inbeelding komen te vaak voor. Daardoor kwam het dat ook padre Pio deze omzichtigheid heeft ondervonden. Toen het bekend werd dat hij gestigmatiseerd was, stroomden de gelovigen en ook de nieuwsgierigen toe. In 1923 waarschuwde het Ministerie voor de Rechte Leer, het Heilig Officie, dat het bovennatuurlijk karakter van deze stigmata niet vaststond en dat de gelovigen zich daaraan dienden te houden. Toen dit niet hielp, werd een jaar later verboden hem te bezoeken of met hem te corresponderen. Een tijd lang mocht padre Pio geen biecht horen of in het openbaar mislezen.
Zonder enig protest of klacht onderwierp padre Pio zich aan deze maatregel. Voor hem waren de stigmata geen uitverkiezing, maar een last en een vernedering. Hij hield ze dan ook zo veel mogelijk verborgen. Aan zijn handen droeg hij altijd halve wanten, die alleen zijn vingers vrijlieten. Vooral om deze nederige en gehoorzame houding werden de kerkelijke beperkingen later ingetrokken.

Stil, simpel, vroom

Wie was deze padre Pio eigenlijk?
Hij was hij een vrij stille man. Hij kon meesterlijk vertellen en hield van spitse opmerkingen en goedmoedige plagerijen. Soms kon hij kortaf en bot een gesprek afkappen. Vooral als nieuwsgierigen hem in het nauw dreven, kon hij boers en bot reageren.
Hij was geen geleerde. De priesteropleiding stond toen in Zuid Italië niet op hoog peil. Ze duurde zes jaar, maar hij heeft ze slechts gedeeltelijk gevolgd. Voor zijn priesterwijding en vlak daarna heeft hij om gezondheidsredenen zes jaar doorgebracht in zijn ouderlijk huis in zijn geboorteplaats Pietrelcina.
Hij was wel zeer vroom en alles wat hij aan 'wonderbaars' gedaan of veroorzaakt heeft, vindt in deze bijna ziekelijke vroomheid zijn oorsprong. Reeds als kind sliep hij dikwijls op de grond met een steen als hoofdkussen en geselde hij zich tot bloedens toe, uitdrukkelijk om deel te hebben aan het lijden van Jezus en 'aan te vullen wat aan het lijden van Christus ontbrak'. Reeds als kind van vijf jaar moet hij zijn eerste extases beleefd hebben. Men zegt wel eens: God schrijft recht op kromme lijnen.
Padre Pio

Heel zijn verdere leven is getekend door dit lijden. Hij was altijd bezig met het overwegen en het voelen van het lijden van Jezus, om zo samen met hem deel te hebben aan de verlossing van de wereld. Zijn geestelijk leven richtte zich niet op de eenheid met de verrezen Christus, maar met de lijdende en gemartelde Jezus die gekruisigd werd, zo intens dat het leidde tot 'de eenwording des harten'. Hij zegt van zijn mystieke ervaring: 'Het hart van Jezus en het mijne smolten om zo te zeggen samen. Er klopten geen twee harten meer, maar één. Mijn hart was verdwenen als een druppel water in de zee.'

Geen afgesloten leven

Padre Pio leidde niet een afgesloten contemplatief leven. Meeleven met het lijden van Jezus betekende voor hem ook meeleven met het lijden van anderen, van alle mensen op heel de wereld. De liefde tot God was onafscheidelijk verbonden met de liefde tot de mensen. Hij noemde zich wel eens een Simon van Cyrene, die niet alleen voor Jezus het kruis droeg, maar ook voor alle mensen. Voor zoveel mogelijk mensen het kruis van zonden en pijnen op zich nemen, dat zag hij als zijn 'medeverlossende' zending, zijn uitverkiezing en tevens zijn opdracht, die hem bijna dagelijks uitputte.
Als hij 's morgens in alle vroegte de mis celebreerde, doorleefde hij het lijden van Jezus en sloot daar het lijden van heel de mensheid bij in, zo intens dat het alle aanwezigen aangreep en tot gelijke gevoelens bracht.
Zijn geestelijke leiding stond geheel in het teken van de aanvaarding en het uithouden van het lijden en het aanbieden ervan aan God 'tot heil van de zielen'. Iedereen leerde hij zijn lijden dragen in vereniging met het lijden van Jezus tot uitboeting van de zonden in de wereld. Vooral als biechtvader voelde hij zich 'medeverlosser met Christus'. Hij was bij het biechthoren even streng als liefdevol. Hij stelde zware eisen en niet zelden stuurde hij mensen weg zonder vergeving, de absolutie. Bij zijn dood noemde de krant van het Vaticaan, de Osservatore Romano, dit wegzenden een genade, omdat de meesten naderhand berouwvol terugkwamen.

Met een groot hart voor zondaars en zieken

Ondanks zijn strengheid stroomden de mensen van overal ter wereld naar hem toe om te biechten. Soms moesten ze dagenlang wachten om aan de beurt te komen. Padre Pio luisterde geduldig naar iedereen, alsof hij voor die mens alleen bestond, bijna heel de dag door, van 's morgens tot 's avonds. In het laatste jaar voor zijn dood heeft men het totale aantal van zijn biechtelingen geteld. Het waren er ongeveer 250.000, een kwart miljoen.
Zijn liefde tot de mensen ging niet alleen uit naar de zondaars, maar evenzeer naar de zieken, die geestelijk of lichamelijk leden. Hieruit ontstond het 'Huis tot Verlichting van het lijden', dat in 1956 werd geopend. Het is nu een van de grootste en modernste ziekenhuizen van Italië en het wordt nog steeds uitgebreid. Volgens de opzet van padre Pio is het niet alleen een huis waar zieken liefdevol verzorgd en verpleegd worden, maar ook een leerschool van lijden. Daar kon men leren om het mysterie van het lijden gelaten, overgegeven en liefdevol te aanvaarden als meewerken en meeverlossen met Christus.
Deze padre Pio werd op 2 mei 2002 zalig verklaard. De reden was niet dat er zoveel wonderbare dingen van hem verteld worden, maar dat hij consequent heilig geleefd heeft in geduld, gehoorzaamheid, voortdurend gebed en pastorale toewijding aan alle mensen, en om zijn eenheid met Christus als medeverlosser voor de zonden en de ellende van onze tijd.
Zijn leven is zo doordrenkt van de eigen spiritualiteit, de woorden en begrippen van het begin van de twintigste eeuw, dat het voor velen in onze streken moeilijk is de kern van zijn leven te vatten. Misschien is hij een man die zich totaal aan God gegeven heeft, en met zijn kwaliteiten een stap dichter bij God is gekomen door al het lijden in de wereld met elkaar te verbinden, en het mysterie van het lijden -in zijn lichaam weerspiegeld- in Gods licht te beleven en zin te geven. Zijn leven is dan een uitnodiging om het lijden niet uit de weg te gaan en het onvermijdbare lijden samen met elkaar en met God te dragen.

Gentilis van Loon, kapucijn

Kapucijn Gentilis van Loon schreef een levensbeschrijving van Padre Pio onder de titel: Padre Pio, Een Simon Cyrene van deze tijd.
Het boek is niet meer te bestellen bij ons secretariaat, maar elke bibliotheek zal het hebben.
Voor meer informatie over padre Pio lees in het Engels bij www.marypages.com of bij www.padrepio.nl

of naar onze homepage