26 mei 2019, zesde zonag van Pasen

Handelingen 15, 1.22-29 - Psalm 66 - Apocalyps 21, 10- 14.22-23 - Johannes 14, 23 29

Vrede
Ik wil u meenemen naar de eerste tijd dat de christenen zich aan het ontdekken waren. We lezen dat in het eerste verhaal, dat komt uit de jaren na de dood en verrijzenis van Jezus. Die begintijd was niet eenvoudig De apostelen hadden er een puinhoop van gemaakt. Petrus en Thomas waren nog beschaamd om hun lafheid. Judas was uit hun midden verdwenen. Veel leerlingen waren stilletjes verdwenen. Maar er was een sterke kern, en die werd getrokken door Jacobus en Petrus in Jerusalem en Paulus die eropuit ging. Toen die terugkwam, was er een conflict. Waar ging het om? En waarom kan dat van belang zijn voor ons?
Jezus en de apostelen en iedereen om hen heen waren gewoon mensen uit het Joodse land. Voor hen was de Joodse godsdienst heilig. Maar nu bleek dat Paulus in Turkije was geweest en daar door de Joden uit de gemeente was gegooid, gestenigd en geslagen, en dat hij toen de niet Joden had bekeerd. Die kenden de Joodse wet niet.
De eerste christengemeente bestond dus uit Joodse mensen die een apart groepje vormden binnen het Jodendom. Pas langzaam drong het door dat Jezus er was voor iedereen en dat zij zich dus moesten losmaken van hun Joodse wortels. U begrijpt, dat gaat niet zo maar. Voor de niet Joden betekende de Wet van Mozes veel minder dan voor de Joden. Die overgang, dat werd een groot conflict. Voor ons is het wellicht nog meer van belang hoe zij dit conflict oplosten.
Bij een conflict zijn er altijd drie mogelijkheden. Allereerst: een scheiding, ten tweede zoek bondgenoten en voer oorlog tegen een ander. Als je voldoende medestanders hebt, kun je de ander afmaken. In huwelijken die niet zo goed lopen, komen we dit wel eens tegen. Herkent u deze eerste twee mogelijkheden? We hebben ze allemaal weleens gebruikt, deze manieren om een conflict op te lossen. Dit zijn meestal niet de meest vreedzame manieren om een conflict op te lossen.
Er is een derde manier, en dat is de manier waarop de eerste christenen dit conflict oplosten. Ze gingen praten, een gesprek, hoe moeilijk dat ook was. Het leek alsof de standpunten onoverbrugbaar ver uit elkaar lagen. Hun woordenwisseling was fel. Er zijn woorden gevallen, keiharde, zonder iets weg te laten. Dat konden ze doen, omdat ze immers n doel hadden: we moeten er samen uitkomen. Dat is de manier om een conflict op te lossen: samen erover spreken. Dat geldt ook voor de kleine ruzies op school of in een gezin. Jezus had gezegd: Mijn vrede geef ik u. Niet de vrede van de wereld, die kan u deze vrede niet geven, maar mijn vrede laat ik u na. Die vrede kregen ze niet cadeau, ze moesten er zelf voor werken!
In het boek in de bijbel, dat wij Handelingen van de Apostelen noemen, staat dat beschreven. Lucas was de schrijver. Hij beschrijft dat overeenstemming uitgesloten leek. Ze besloten toen om de hele gemeenschap erbij te betrekken en in het proces van beslissingen nemen in te schakelen. Ze herinnerden zich dat Jezus ook gezegd had: Ik zal jullie een helper zenden. De Geest van waarheid, vrede en liefde zal ik aan jullie doorgeven. Deze geest is aan de gemeenschap gegeven en door de gemeenschap aan elke persoon, zoals wij.
Dat is de manier waarop wij tot vrede kunnen komen. Die vrede kunnen wij onszelf vaak niet geven. Ons hart is vaak verscheurd tussen wat we denken en wat we voelen, tussen onze eigen plannen en het leven met anderen.
Het evangelie van vandaag is een deel uit de afscheidswoorden van Jezus. Voor zijn afscheid wijst hij de leerlingen en ons de weg. Eigenlijk is het geen afscheid. Op vier manieren blijft hij bij ons: in zijn Woord, zijn Tekenen, zijn Geest en zijn Vrede. Die vrede is geen vrede die de wereld ons kan geven, maar een vrede die begint bij het innerlijk en die uitstraalt naar buiten.
Ondanks zijn afscheid verzekert Jezus zijn leerlingen en aan ons, dat wij zijn blijvende aanwezigheid zullen ervaren. Er is een manier waarop wij dat kunnen tonen en ervaren: door elkaar lief te hebben. Deze boodschap delen we altijd me elkaar in de kerk. Daartoe komen wij ook samen in deze kerk, op zoek naar God die liefde is. De hemelse vader laat zich kennen in de schoonheid van de schepping en in de liefde voor de schepping. De ontluistering van de schepping is een aantasting van Gods liefde. Jezus belooft ons zijn vrede en die geeft hij ook. Vrede is het resultaat van gesprekken in plaats van vechten, zoals ik eerder zei. Daarbij hoort het telkens vallen en weer opstaan, een levenslange pijn en vreugde. Jezus heeft ons een Trooster beloofd, de heilige Geest. Over twee weken in he Pinksteren. Dan lezen we het volgende; de vrucht van de Geest is liefde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid en ingetogenheid. Daarnaar gaan we op weg.
Tegen die liefde, die vrede voortbrengt, is geen kwaad en geen wet bestand. Dat is waartoe wij uitgenodigd worden: onze conflicten oplossen op een vredige manier. Je mag je eigen standpunt volledig inbrengen, maar daarna kun je ook luisteren naar het standpunt van een ander en het niet allereerst weerleggen, maar begrijpen. Zo eenvoudig is de vrede.
Het is een eer dat wij barmhartig en vriendelijk mogen zijn, dat wij liefdevol mogen zijn. In het verkeer, in de parochie, in de omgang me elkaar thuis of met vrienden: dan kun je in alle omstandigheden in balans zijn, gezegend en in vrede.
Ik wens u een Gezegende zondag


Naar www.kapucijnen.com

Preken in 2019

2019
21 april, Pasen
Zesde zondag van Pasen

Preken uit andere jaren


2018
Bidden