Moeder met kind, plaque in Breda

De geur van regen

Het was een koude dag in maart toen de gynaecologe de kamer van Dyana Blessing binnenliep.
Ze was nog draaierig van de operatie. Haar echtgenoot David hield haar hand vast in afwachting van het laatste nieuws.
Die middag had Dyana, 26 weken zwanger, wegens complicaties een keizersnee ondergaan en er was een dochtertje geboren: Dana Blessing. Ze woog slechts 1 pond en 9 ons en was erg klein. Zij was zeer prematuur. Desondanks sloegen de woorden van de arts in als een bom:
"Ik denk niet dat ze het gaat halen", zei de dokter zo vriendelijk als zij kon. "Slechts 10% kans dat ze door de nacht heen komt, en zelfs als ze het door een wonder haalt, zal haar toekomst er erg naar uitzien."
Vol ongeloof luisterden Dyana en David naar de uitleg van de arts:
"Zij zal nooit kunnen lopen, nooit praten, misschien blind zijn, waarschijnlijk verlamd en geestelijk achter blijven."
Zij hadden zo lang gedroomd van een dochter in hun gezin. Nu zou binnen enkele uren een einde komen aan hun droom.
Toen de eerste dagen voorbij waren, kwam er meer verdriet. Ze konden Dana nog steeds niet aanraken, want ze lag in een couveuse. Zij konden hun baby niet tegen de borst houden en hun liefde overdragen. Ze konden alleen maar bidden, dat God dicht bij het kleine meisje zou zijn.
Dana werd maar niet sterker. Ze bleef klein en kwetsbaar.
Maar na enkele weken kwam ze voorzichtig wat aan; ze werd sterker. Toen Dana 2 maanden oud was, mochten haar ouders haar voor het eerst vasthouden.
Weer 2 maanden later, terwijl de artsen steeds vertelden, dat haar overlevingskansen bijna nihil waren, mocht Dana naar huis.
Vijf jaar later was Dana een klein pittig meisje met glinsterende ogen en een wil om te leven. Zij vertoonde geen tekenen van geestelijke achterstand; zij was een kind zoals de andere kinderen.

Op een zomermiddag zat Dana op de schoot van haar moeder in een parkje waar haar oudere broertje Jos aan het voetballen was met zijn vriendjes.
Zoals gewoonlijk, was Dana aan het kwebbelen, toen ze ineens stopte en zei: "Ruik je dat?"
Haar moeder Dyana rook en antwoordde: "Ja, het ruikt naar regen."
Dana sloot haar ogen en zei weer: "Ruik je dat?"
Haar moeder zei: "Ik denk, dat we straks nat worden. Het ruikt naar regen."
Dana schudde haar hoofd en zei: "Nee, het ruikt naar Hem. Het ruikt naar God, toen ik met mijn hoofd op zijn borst lag."
Tranen kwamen opzetten bij haar moeder, toen Dana opsprong om met de andere kinderen te gaan spelen.
De woorden van haar dochter hadden bevestigd wat haar moeder en vader in hun hart al hadden geweten.
Tijdens de lange dagen en nachten van die eerste 2 maanden van haar leven, toen zij haar nog niet konden aanraken, had God haar tegen zijn borst gehouden en het was Zijn geur die zij zich zo goed herinnerde.

== Een Amerikaans verhaal, mij toegstuurd door een vriend, bron onbekend ==

Naar www.kapucijnen.com

Meditaties rond Mensen


Aardappel
Advent, Maria
Afscheid van opa
Allerzielen
Allerzielen 2
Angry
Bakje troost
Brand
De ander
Dodenherdenking
Dood van mijn moeder
Driekoningen
Drie bomen
Drie visies
Ganzenlever
Geur van regen
Groeten
Hammarskjöld
Herfst
Innerlijke rust
Karnaval
Kerstliedje
Kerstmis is zwart
Kersttest
Kleuren
Koningsdag
Lege rugzak
Liefde
Maria in Afrika
Maria maagd
Marja
Márquez: liefde
Mede lijden
Mensen
Nieuwjaar
Nieuwjaar: vertrouwen
Onderweg
Pasen, symbolen
Roos
Rugzak
Santiago de Compostela
Sneeuw
Gewicht van een sneeuwvlok
Spiegel
Vakantie
Vergeet niet
Verjaardag
Verwondering
Weer
Weinig
Wereldjongerendagen

Meditaties over andere thema's


Antonius
Bidden
Bijbel
Clara
Franciscaans
Gedichten
Islam
Kapucijns
Mensen
Mieke van Baal
Sociaal
Vrede