Ricinus lividus, De geur van regen, wekelijkse meditatie, juli 2010

Meditatie

Ga naar juli 1, juli 2, juli 3, of juli 4

Eerste week van juli 2010
Ricinus lividus, in de tuin in Velp

Ricinus lividus

Roodsteek'lige vruchtjes
op reuze bladster rustend
geschenk uit de hemel

Haiku naar aanleiding van een plant in de tuin van het Emmausklooster te Velp (NB)
=== Gina Galema, in Gaandeweg, contactblad voor oriëntiewerk ===

Tweede week van juli 2010
De geur van regen

Moeder met kind, plaque in Breda Het was een koude dag in maart toen de dokter de kamer van Dyana Blessing binnenliep.
Ze was nog draaierig van de operatie.
Haar echtgenoot David, hield haar hand vast terwijl zij zich gereed maakten voor het laatste nieuws.
Die middag had Dyana, 26 weken zwanger, wegens complicaties een keizersnee ondergaan en er was een dochtertje geboren: Dana Blessing. Ze woog slechts 1 pond en 9 ons en was erg klein. Zij was zeer prematuur. Desondanks sloegen de woorden van de arts in als een bom:
"Ik denk niet dat ze het gaat halen", zei de dokter zo vriendelijk als zij kon. "Slechts 10% kans dat ze door de nacht heenkomt, en zelfs als ze het door een wonder haalt, zal haar toekomst er erg naar uitzien."
Vol ongeloof luisterden Dyana en David naar de uitleg van de arts:
"Zij zal nooit kunnen lopen, nooit praten, misschien blind zijn. waarschijnlijk verlamd en geestelijk achter blijven."
Zij hadden zo lang gedroomd van een dochter in hun gezin. Nu zou binnen enkele uren een einde komen aan hun droom.
Maar toen de eerste dagen voorbij waren, kwam er nog meer verdriet. Ze konden Dana nog steeds niet aanraken, want ze lag in een couveuse. Zij konden hun baby niet tegen de borst houden en hun liefde overdragen. Ze konden alleen maar bidden, dat God dicht bij het kleine meisje zou zijn.
Dana werd maar niet sterker. Ze bleef klein en kwetsbaar. Maar toen er enkele weken voorbij waren, kwam ze voorzichtig wat aan en werd sterker. Toen Dana 2 maanden oud was, mochten haar ouders haar voor het eerst vasthouden.
Weer 2 maanden later, terwijl de artsen steeds vertelden, dat haar overlevingskansen bijna nihil waren, mocht Dana naar huis.
5 jaar later, was Dana een klein pittig meisje met glinsterende ogen en een wil om te leven. Zij vertoonde geen tekenen van geestelijke achterstand; zij was een kind geworden zoals de andere kinderen.
Maar dit is nog niet het eind van dit verhaal..
Op een zomermiddag in 1996 zat Dana op de schoot van haar moeder in een parkje waar haar broertje Jos aan het voetballen was met zijn vriendjes.
Zoals gewoonlijk, was Dana aan het kwebbelen, toen ze ineens stopte en zei: "Ruik je dat?"
Haar moeder Dyana rook en antwoordde: "Ja, het ruikt naar regen."
Dana sloot haar ogen en zei weer: "Ruik je dat?"
Haar moeder zei: "Ik denk, dat we straks nat worden. Het ruikt naar regen."
Dana schudde haar hoofd en zei: "Nee, het ruikt naar Hem. Het ruikt naar God, toen ik met mijn hoofd op zijn borst lag."
Tranen kwamen op zetten bij haar moeder, toen Dana opsprong om met de andere kinderen te gaan spelen.
Voordat de regen begon, hadden de woorden van haar dochter al bevestigd, wat haar moeder en vader in hun hart al hadden geweten.
Tijdens de lange dagen en nachten van die eerste 2 maanden van haar leven, toen zij haar nog niet konden aanraken, had God haar tegen zijn borst gehouden en het was Zijn geur die zij zich zo goed herinnerde.

== Een Amerikaans verhaal, mij toegstuurd door een vriend, bron onbekend ==

Derde week van juli 2010
Franciscus

Laten wij allen,
met heel ons hart
met heel onze ziel
met heel ons verstand
met heel onze kracht en sterkte,
met heel ons inzicht en al onze vermogens
met heel onze inzet
met heel ons gevoel en alle tederheid
met al onze wensen en verlangens,
de Eeuwige, onze God beminnen.