Roemi, psalm 142, stilte, wekelijkse meditatie, februari 2009

Meditatie

Ga naar februari 1, februari 2, februari 3, of februari 4

Eerste week van februari 2009
Roemi
Meeuwen aan de hemel

Je taak is niet
om naar liefde te zoeken
maar om al die barrières in jezelf te vinden
die je ertegen hebt opgeworpen
en die te slechten.

=== Roemi ===

Tweede week van februari 2009
Psalm 142
Mijn schild ende betrouwen

Ik verhef mijn stem, ik roep tot de Eeuwige,
ik verhef mijn stem, ik roep om genade.

Ik stort mijn nood voor hem uit
ik vertel hem hoe ik mijn leven nauwelijks aankan.

Mij, mij ontzinkt de moed,
jij, jij kent toch mijn weg!

Op de weg die ik moet gaan
liggen mijnen en bommen op me te wachten.

Ik zoek je hulp, kijk dan toch eens
niemand anders trekt zich iets van mij aan.

Nergens kan ik heen om te vluchten.
geen mens vraagt hoe ik nog in leven kan blijven.

Tot jou blijf ik roepen, mijn Eeuwige,
ik mag je noemen 'mijn schuilplaats'
mijn stukje grond in dit leven.

Let dan op mijn klagen
zelf kan ik niet meer, mijn weerstand is op.

Red mij van allen en alles die het op mij voorzien hebben,
ze zijn te machtig voor mij.

Mijn leven zit in de knel, bevrijd me uit de warboel
ik wil weer gewoon met de anderen jou naam loven,

ik zal dat samen met al jouw mensn doen:
ik weet dat jij het voor mij doet! Ik ben er zeker van!

=== phv ===

Derde week van februari 2009
Een moment van stilte
Barmhartigheid.

Wij kijken elkaar aan
een moment van stilte
en God voelt zo dichtbij

Vierde week van februari 2009
Het gewicht van een sneeuwvlok
Sneeuw

"Vertel me eens: hoeveel weegt een sneeuwvlok?", vroeg een koolmees aan een wilde duif.
"Niets meer dan niets," was het antwoord
"In dat geval moet ik je een geweldig verhaal vertellen", zei de koolmees.
"Ik zat op een tak van een dennboom, dichtbij de stam, toen het begon te sneeuwen. Niet hevig, geen razende storm, zonder geweld, als een droom. Ik begon de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de twijgen en naalden van mijn tak. Het aantal was 3.7411.952. Toen viel er nóg een sneeuwvlok op mijn tak. 'Niets meer dan niets' zei je? En de tak brak af.
Toen hij dat verhaal verteld had, vloog de koolmees weg. De duif - sinds Noah de vredesduif - dacht na over het verhaal en zei uiteindelijk:
"Dan ontbreekt er misschien maar één persoon, één stem om de vrede in de wereld te krijgen."