Indianengebed om vrede, Nasroeddin, Aukje Wijma: Pasen, Gelovige Thomas

Meditatie

Ga naar maart 1, maart 2, maart 3, of maart 4

Eerste week van maart 2008
Vrede: indianengebed om vrede
Indiaans symbool

O Grote Geest van onze Voorouders
Ik hef mijn vredespijp naar jou
en naar de boodschappers van de Vier Windstreken
naar Moeder Aarde die
al het goede geeft aan onze kinderen.

Tweede week van maart 2008
Nasroeddin
Nasroeddin op zijn ezel

Nasroeddin (nasr-oed-din) was in de soefi-traditie van de islam een figuur zoals Tijl Uijlenspiegel hier of Anansi in de Caribische verhalen. Hier volgt een bekend verhaal over hem.

De paardenbloemen
Moela Nasroeddin besloot een bloementuin aan te leggen. Hij bemestte de grond en zaaide zaden van veel prachtige bloemen. Toen ze opkwamen stond de tuin niet alleen vol met de bloemen die hij had gezaaid, maar de tuin was overwoekerd met paardenbloemen.
De Moela vroeg advies aan alle hoveniers in de wijde omgeving. Ieder gaf hem een ander advies en bezwoer hem om hún methode te gebruiken. Hij probeerde ze allemaal uit om die paardenbloemen kwijt te raken, maar niets hielp.
Tenslotte liep hij helemaal naar de hoofdstad om de tuinman van de koning te spreken. Hij werd ontvangen in het paleis van de koning. Deze oude tuinman had al ontelbare anderen geadviseerd om de paardenbloemen te verdrijven. Moela Nasroeddin luisterde, maar ontdekte dat hij al die methoden al had uitgeprobeerd.
Ze zaten een poosje zwijgend bij elkaar. Tenslotte keek de oude tuinman Nasroeddin aan en zei:
"Nu, dan zit er niets anders op dan dat je van ze gaat houden."
=== Bron: onbekend zie ook http://www.afghan-network.net/Funny/1.html (Engels) ===

Derde week van maart 2008
De weg naar Pasen
Schip: kapel in Historisch Instituut in Rome

de weg naar Pasen
een weg
vol dreiging
adembenemend
en toch
is Hij gegaan
in het levensbelang
van mij
die weg

een weg
naar verzoening

adembenemend

en toch
blijf ik mij maar
moeizaam voortbewegen
in Zijn spoor
op die weg

aukje wijma
Zie ook haar website: Website van Aukje Wijma

Vierde week van maart 2008
De gelovige Thomas

De leerlingen en de Elf zitten bij elkaar. Ik denk dat ze nog bang zijn. Geloof neemt angst niet weg, maar als je medestanders hebt, is de angst uit te houden.
Het geloof en het ongeloof van Thomas lijkt te zeggen dat leven niet zonder wonden kan. Hij wil niet geloven in een man zonder littekens. Littekens hebben hun eigen geschiedenis. Wanneer ben je ze opgelopen? Hoe lang heb je ze verborgen? Hoe leer je ermee te leven?
Littekens kunnen je leven ernstig aantasten, zoals de littekens in je gezicht na een brand. Littekens kunnen zo moeilijk te dragen zijn, dat je niet meer durft te gaan zwemmen of zomerkleding dragen.
In een lichaam, maar ook in een gezin, op school of in een organisatie kunnen mensen elkaar littekens bezorgen, zelfs zoveel dat leven overleven wordt. Ouders, kinderen, managers kunnen dat heel goed. Soms zijn zij blind voor de littekens die verstoorde verhoudingen opleveren. Dit geldt ook voor de kerken.
Van Thomas kunnen we leren, dat er geen verrijzenis, en geen geloof is zonder littekens, zonder pijn. De geleden pijn kan leiden tot een nieuw verstaan van mensen, van jezelf en van God.