Baha'i gebed om vrede, Brullemans: Het zwakke riet, psalm 90, kerstmis, december 2007

Meditatie

Ga naar december 1, december 2, december 3, of december 4

Eerste week van december 2007
Vrede: baha'i-gebed voor de vrede
Symbool van baha'i

Wees vrijgevig als het je goed gaat
Wees dankbaar in tegenspoed.
Wees rechtvaardig wanneer je oordeelt
Wees behoedzaam in je spreken
Wees een licht voor wie in het donker leven
Wees een thuis voor de vreemdeling
Wees ogen voor wie blind is
Wees een betrouwbaar baken voor wie dwaalt
Wees levensadem voor de mensheid
Wees dauw voor de bodem van het menselijk hart,
en een vrucht aan de boom van nederigheid.

Tweede week van december 2007
Het zwakke riet
Rietplant in Rome

Voor zijn dood schreef onze kapucijn Rupert Brullemans het volgende:

Mensen kunnen zijn als bomen,
stam en kruin rechtop en hoog verheven
zodat iedereen hen kan zien.

Maar zó zijn wil ik niet
wel: een zwakke stengel, riet
want meer ben ik niet

Gauw, misschien te gauw bewogen,
misschien te gauw daardoor gebogen
te gauw waaiende met alle winden mee
zodat, wat vandaag nog is 'hosanna' en 'hoezee'
morgen al kan zijn 'kruisig hem' en 'weg ermee'.

Toch kan men schatten vinden tussen dat riet
dat is dan wel voor 'ingewijden',
want de menigte, die ziet het niet.

Ik was een zwakke stengel, riet,
meer was ik niet
een riet
meer niet.

Maar hopelijk hoorde u mijn geruis
en brengt u dat bij Vader, thuis!

Vrij naar een gedicht van Sara Raats, zuster van het Heilig Hart.

=== Rupert Brulemans, kapucijn ===

Derde week van december 2007
Psalm 90

Heer, Eeuwige,
U bent voor de mensen een toevlucht geweest
altijd geweest, van generatie op generatie
al voordat de bergen ontstonden
nog voordat de aarde en de wereld werden geboren.

Zandloper U was daar, U was er, vanzelfsprekend,
U bent er
van het eeuwige begin tot het eeuwige einde.

Maar de mens niet: die is stof
en u doet hem terugkeren tot stof.
“Mens, word weer stof!”

Duizend jaar zijn voor u als gisteren
een herinnering, een deel van de nacht,
dat verdwenen is als je wakker wordt.

Mensen zijn zo vluchtig als gras:
’s morgens komt het op, het bloeit
’s avonds is het verdwenen.

Zo vergaat het ons, die uw woede ervaren,
wij verdorren onder de zon van uw boosheid.

Wat wij misdaan hebben, komt aan het licht,
onze geheimen worden blootgelegd.
Ons leven: een zucht:
zeventig jaar leven we, het aantal van onze dagen,
tachtig als we sterk zijn.
We zijn er trots op, al is het moeite en pijn,
al het verdrietige is vluchtig
vervliegt als de wiekslag van een vogel.
Wie kent de kracht van uw boosheid nog?
Wie voelt zich nog klein tegenover uw woede?

Leer ons, Eeuwige, onze dagen zo te tellen en te beleven,
dat wij ervan leren en wijze mensen worden.

Kom terug, Eeuwige, - hoelang nog?
Wees barmhartig voor ons, wij erkennen u immers.
Wek ons, maakt ons liefdevol, ‘s morgens vroeg.
Geef ons een reden om te juichen, elke dag opnieuw.
Geef ons vreugde, even veel dagen
als dat wij ellende hebben ondergaan,
als de jaren dat we in verdriet en moeite hebben geleefd.

Maak uw daden zichtbaar voor ons, die u erkennen
Maakt uw transcendentie bekend aan uw mensen.
laat ons uw wezen zien, God, onze Eeuwige.

Zegen al wat onze handen aanpakken.
Zegen al wat onze handen aanpakken.

Vierde week van december 2007
Kerstliedje
Kerstmis in Afrika

Er is een kind geboren
er worden zo veel kinderen geboren
een jongetje, vol levenslust
goede wensen, geschenken, onzeker over de toekomst,
een moeder en een vader omringen hun eerste kind
lijf van haar lijf, vol genen van het verleden
het kind begint meteen te leren
warmte, zoet en zuur, bij elkaar, strelen, eten,
tevreden met het leven, met alles wat er is,
in al het gewone is het mysterie aanwezig.

In elk kind bestaat dat mysterie -
jonge mensen en oude mensen
zijn er nog steeds vol van
en zingen, even mooi als de lichtengelen:
eer aan God in de hoge

en eer aan al wie laag is en klein.