Meditatie
Eerste week van juni 2007
2 juni: aids herdenkingsdag
Mensen die in Nederland aan aids zijn overleden worden herdacht. Stil staan en doorgaan.
In het land der levenden
Bij zonsopgang en zonsondergang
denken wij aan hen.
Bij het waaien van de wind, in de kou van de winter,
denken wij aan hen.
Bij het openspringen van de knoppen in de lente,
bij de wedergeboorte van de natuur,
denken wij aan hen.
Zolang wij leven, blijven zij leven.
Zij zijn een deel van ons,
zolang wij hen gedenken.
Als we moe zijn, steun nodig hebben,
denken wj aan hen.
Als wij ons verlaten voelen, neerslachtig zijn,
denken wij aan hen.
Als wij onze vreugde willen delen,
denken wij aan hen.
Als wij moeilijke beslissingen moeten nemen,
dan denken wij aan hen.
Als wij iets goeds kunnen doen wat zij ons leerden,
denken wij aan hen.
Zolang wij leven, blijven zij leven.
Zij zijn een deel van ons,
zolang wij hen gedenken.
Tweede week van juni 2007
De generale overste van de kapucijnen.
In ons contactblad
Met Kap en Koord, 2007/2 richtte
onze generale overste een felicitatie tot onze provincie. Hij zei onder andere:
Wat (in onze maatschappij) ontbreekt zijn contacten van mens tot mens, van hart tot hart.
Hier kan ons franciscaans charisma een goede basis voor een oplossing zijn.
Leven als broeders met elkaar: dat voorleven en dat promoten.
De kerken lopen wel leeg, maar het christendom is niet dood.
Bepaalde traditionele vormen verdwijnen. Degenen die het zijn gaan zoeken in hindoeisme of boeddhisme,
komen daarvan terug en ontdekken het christendom op een radicaal nieuwe wijze.
Het zou goed zijn ons open te stellen voor deze nieuwe ontwikkelingen.
Voor wie teveel gewend geraakt is om in de tweede versnelling vooruit te gaan,
is het moeilijk op een derde versnelling over te gaan. En dat precies vraagt ons ideaal tegenwoordig.
Diep in mijn hart wens ik dat wij als kapucijnen meer leven als Jezus, diep in gebed verenigd met de Vader en
open voor de Geest die ook het kapucijnenleven nieuwe kansen kan geven.
De toekomst ligt niet in onze handen. We mogen ons laten verrassen door de Geest die waait waar Hij wil.
We hebben een verantwoordelijkheid voor ons charisma,
dat groot respect en vertrouwen verdient.
Derde week van juni 2007
Mede lijden
"Het weten van God is mede-lijden".
Dit spreek mij wel aan.
Als ik mijn dochter moest terecht wijzen en zij daarom moest huilen,
heb ik het altijd weer goedgemaakt en haar uitgelegd waarom ze op dat moment die straf kreeg.
Kinderen, en wij volwassenen, hebben behoefte aan duidelijkheid,
maar tegelijkertijd aan “medelijden” en mededogen.
Er zit in ieder van ons de capaciteit tot het voelen van medelijden en mededogen,
in ieder van ons zit het goddelijke!
Als we eens met zijn allen in praktijk zouden brengen wat we “preken”,
dan zou de wereld er heel anders uit zien.
Hans P.
Vierde week van juni 2007
De vossen hebben hun holen en de mossels hun schelpen
Jezus verzekert ons dat hij ervoor gekozen heeft, om geen plek voor zijn hoofd te hebben,
geen plek om rustig te slapen. Hij kiest ervoor om af te zien van dingen die voor vossen en vogels gewoon zijn,
een nest, een hol of een schelp.
Het lijkt zo alsof de schepping, de natuur, nog niet af is en
dat wij de schepping vervolmaken door er iets minder van te gebruiken.
We kennen uit de Bijbelverhalen genoeg verhalen
over mensen die het niet konden opbrengen om radicaal door te gaan.
De Israelieten in de woestijn die terug verlangden naar de vleespotten van Egypte.
De spionnen die reuzen verzonnen uit angst om het Beloofde Land binnen te gaan.
We kennen het verhaal van Lot, die omkeek en niet loskwam van haar verleden
en veranderde in een zoutpilaar.
In ons leven zijn er ook momenten dat we zo bang zijn voor wat er gaat komen,
dat we geen moed hebben om vooruit te kijken of te denken.
De onzekerheid, ziekte, dreiging of duisternis kan groot zijn.
We blijven liever waar we zijn en gaan niet verder.
De stem van Jezus klinkt dan: “Volg mij.” Hoe dan?
We kunnen bang zijn voor morgen, we kunnen het verleden niet loslaten,
en waarom zouden we ook. Toch is de boodschap: blijf niet staren op het verleden,
op wat je fout hebt gedaan of wat jou is aangedaan.
Blijf niet vast zitten in je verdriet, in je beschadigingen,
in je misdaden, in je kleinheid, maar ga verder.
Vergeef en laat je vergeven. Ook onze weg is een doorgaande weg,
geen doodlopende weg.
Wij zijn mensen van de Weg, de Doorgaande Weg.
Klik op een maand om naar die meditaties te gaan, voor zover aanwezig.
