Water, Mieke van Baal; Psalm 131: P.H. van der Veer, Ambrosius, wekelijkse meditatie, mei 2006

Meditatie

Ga naar mei 1, mei 2, mei 3, of maart 4

Eerste week van mei 2006
Mieke van Baal: Bij het schilderij Water van Jan Scheffers

Goddelijk water,
ruimte scheppend -
nu leven opnieuw
een appeltje met je te schillen heeft.

=== Mieke van Baal ===

Tweede week van mei 2006
Rust en overgave
Meer

Eeuwige,
ik ben niet trots
mijn hart is klein
mijn ogen zijn neergeslagen
mijn leven reikt niet naar steeds meer
ik verlang niets wat mij te boven gaat
ik heb mijn ziel in mij tot rust gebracht
zoals een kind dat net gedronken heeft bij zijn moeder
zoals een kind dat net gedronken heeft bij zijn moeder
zo is mijn ziel in mij.

Israel
verwacht de Eeuwige
zonder ophouden
vanaf nu
voor altijd

psalm 131 (phv)

Derde week van mei 2006
Het beroemde gedicht van Rudyard Kipling
regenboog

Oh, East is East and West is West
and never the twain shall meet
till earth stand presently
at God's great Judgment's seat

But there is neither east nor West
Border nor breed nor birth
when two strong men
stand face to face
tho' they come from
the end of the earth.

Rudyard Kipling Meestal wordt het tweede couplet weggelaten. Dat is daardoor onbekend gebleven. Wij kennen het nu.

Vierde week van mei 2006
Mijn handen
Oude boom in Limburg

Mijmering.
Ik heb koorts. Mijn handen zijn nog blanker dan anders. Ik zou grove, zongebruinde werkmanshanden willen hebben, zoals mijn vader, met lastige kloven. Maar vooral nu lijken ze op de tere, o zo vrouwelijke handen van de assistente bij de ECG, met haar hoofddoekje, een en al vriendelijkheid.

Ik heb leraarshanden: hebben ze echt gewerkt, in het zweet mijns aanschijns? Natuurlijk het was werk, maar niet te vergelijken met dat van de metselaar, die minder loon ontving dan ik, die geen dik pensioen zal krijgen zoals ik naar verhouding nu heb.

Ik blijf koorts houden en enorm veel slaap. Uren, dagen slapen. Gelukkig de zieken die goed kunnen slapen, die niet urenlang wakker liggen tot het weer morgen wordt.

Sokrates dacht zich de dood als een altijddurende droomloze slaap en beschouwde dit als een weldaad. Wegslapen in de dood, een slaap zonder einde.

Sokrates had ook een heel andere visie: dat hij na zijn dood alle bekenden zou kunnen ontmoeten en met hen een dialoog zou aangaan zoals op aarde. Mij lijkt dit laatste ook ideaal voor alle eeuwigheid. Een dialoog met allen die voor ons waren en na ons komen, een dialoog met God zelf.
Maar eerst hoop ik beter te worden.