Meditatie

Eeuwige, u kent mij van binnen en van buiten
u kent mij als ik zit en als ik sta
u kent mijn gedachten, mijn diepste ik
u kent mij als ik loop, als ik lig
elke stap die ik zet is u bekend
elk woord dat ik zeg, u kent het al.
u kent mij
u bent om me heen als het licht
u bent voor me achter me
noord, oost, zuid, west,
niet met een koude blik
u kijkt me met liefde aan,
wat een geluk, wat een wonder
u begrijpen, dat gaat mijn verstand te boven.

Ik kan niet zonder u,
ik kan niet buiten u bestaan
als ik naar de hemel ga, u bent er
als ik naar de onderwereld ga, u bent er
al vloog ik als een vogel naar waar de zon opkomt
uw hand zou me leiden
al vloog ik naar waar de zon ondergaat
uw hand houdt mij vast.

Zou ik de duisternis vragen:
maak me onzichtbaar..
de nacht is voor u zo helder als de dag.
het donker heeft voor u niets angstigs of verborgens
de duisternis is als het licht.

U hebt mij gevormd, vanaf het eerste begin
u hebt me geweven in de buik van mijn moeder
dank daarvoor!
Alles wat u maakt is een wonder
al het leven
ik ben me daar zo van bewust.
U was er al toen ik op die geheime plek ontstond
geheim als het binnenste dvan de aarde.
U zag me toen ik langzaam vorm kreeg.
U zaf alle dagen van mijn leven
als opgeschreven in een boek
Uw gedachten, Eeuwige, zijn zo groots

zo alomvattend, zo oneindig ontelbaar
het aantal malen dat u bij ons bent is niet te tellen
het is groter dan het aantal zandkorrels op de hele aarde...
en toen ik wakker werd en begon te leven:
toen was u er bij.

Ik sta aan uw kant
ik haat wat u haat
ik haat wie u haat
ik kan het niet verdragen
dat er mensen zijn die tegen u zijn.

Kijk in mijn hart, Eeuwige,
peil mijn gedachten, houdt ze bij
en als u ziet dat ik een doodlopende weg insla
zet me dan op een betrouwbare weg,
op uw weg.

psalm 139, p.h. van der veer

Soms kun je schrikken van wat je zelf teweeg brengt. Dat had ik bij het schilderen van deze vrouw uit Mali in West Afrika. Meer dan levensgroot afgebeeld bleef ze me strak aankijken, met een fiere en wat verwijtende blik.
Want naarmate wij meer over Afrika horen en zien, wordt dat armste van de continenten een sloppenwijk, slagveld en sterfhuis van onze wereld ineen. De zuidkust van West-Afrika heet Slavenkust. Toen een zwarte vrouw aan deze kust naar sporen van haar voorouders zocht, kon ze daar alleen maar vreselijk huilen. Omdat op die plek de mensengeschiedenis alleen nog met tranen te begrijpen valt.
Door het vernietigende geweld van de slavenhandel, het kolonialisme en de abrupte dekolonialisatie, is in Afrika veel van de oude kunst en cultuur overspoeld. Maar ze zijn er nog wel. Ze leven voort in de mensen. Vandaar die fiere en wat verwijtende blik van de vrouw uit Mali die ons aankijkt.

Ze kan ons doen afvragen wat er hier in ons land en in West-Europa nog over is van onze kunst en cultuur. Want ze worden ook hier steeds meer overspoeld. Door het belang van economie en markt, van flitskapitaal en handel, van concurrentie, digitalisering, internet. Onze cultuur verarmt en verschraalt. Welvaart drukt welzijn weg.
Maar wat in die moderne wereld geen nut lijkt te hebben, heeft wel zin in de wereld van de verbeelding. Taal en kunst maken het ons mogelijk onze wereld vorm te geven, te formuleren, uit te drukken, tegen te spreken. Zo krijgen we enige greep op het mysterie dat wij zelf zijn. Dat lukt als we elkaar echt aankijken met de ogen van het hart.

Jan W. Scheffers, kapucijn

Vrouw uit Mali
Oude pijn uit een erfenis
heb ik dat ooit geweten?
ik loop en leef op een leeggeroofd land
Onbedrieglijk naakt is de dag,
de Slavenkust het uitgestrekte strand,
hoort u al mijn schreeuwen
Ik loop in de binnenkant van de tijd,
weet van weleer,
de zwarte steen die ik vind zwaar in mijn hand
Tijd tot stilte gestold,
drijfhout, netten van schroot,
stenen, staven, armen van lood,
ik wil slechts mijn doden begraven
Het eeuwig bloedende, merkwaardig goed verborgene,
ik treur en word getroost tot ik mij weervind
Ik neem geen afscheid evenmin.

=== Mieke van Baal, baal0234@planet.nl ===

In de gebeden van de kerk bidden we: Koningin des hemels...
We zijn vergeten dat in alle grote godsdiensten God in de persoon van een vrouw wordt beleefd.
De katholieke kerk heeft dat half en half goedgemaakt door Maria nooit te vergeten.
De mannenbroeders van de protestante kerken zijn daar ver van verwijderd.
De Nederlanders weten niet beter dan dat de koning een koningin is.
Zouden wij gevoeliger zijn voor de vrouwelijke krachten van God?

Klik op een maand om naar die meditaties te gaan, voor zover aanwezig.