Meditatie

In de tweede, de derde en de vierde week van maart, het begin van de Veertigdagentijd, kunt u de genieten van een overweging van Herman de Vos, kapucijn. Deze week deel 1

Herinneringen ophalen kan heel stimulerend zijn, maar ook deprimerend.
Soms blijken herinneringen nog steeds vreugde en kracht te bevatten. Terughalen van levenservaringen bevestigen je levensvertrouwen, versterken je levenswijsheid en vergroten he levensdurf. Voorbije gebeurtenissen blijken voedend en verblijdend te kunnen zijn. Herinneren geeft opnieuw energie. Omgaan met je verleden is dan opbouwend, opbeurend en geeft kracht aan morgen.
Vaker sluit omgaan met het verleden een mens af voor morgen. Herinneringen houden hem vast in verdriet en gemis. Verleden sluiten hem op in 'voorbij', in 'gisteren'. Het laat hem verzinken in wat niet meer is en koesteren van wat hij verloren heeft. Het liefst wil de mens dan slapen, even niets denken, niets voelen, niets doen. Hij wordt verlamd door depressiviteit, lusteloosheid en onmacht. Zo omgaan met zijn verleden sloopt een mens en het kost hem bergen energie.
Omgaan met je verleden zo dat het je stimuleert, is genade. Dat wordt je op een dag gegeven. Omgaan met gemis en leegte die je terneer drukt en de levenslust ontneemt, kost tijd en vraagt veel van een mens.

Herman de Vos, kapucijn
Einde van deel 1. Voor deel twee: zie hieronder

In de tweede, de derde en de vierde week van maart, het begin van de Veertigdagentijd, kunt u de genieten van een overweging van Herman de Vos, kapucijn. Deze week deel 2

Herinneringen kunnen een mens opslorpen, vastzuigen. Voor ballingen in Babylon gold dat, 550 voor Christus. Zij werden meegevoerd in een lange voettocht en kwamen terecht tussen vijandige mensen die onverstaanbaar spraken en met onbekende gewoonten leefden. Met tanen in hun ogen droomden zij van over toen: over hun huis, hun dorp, over mensen waarmee ze leefden en werkten. Met verstikte stem herhaalden zij de namen van dierbare plekken, van bruggetjes en beken, van een kenmerkende boom, een terug te kennen rots, een draai in de weg. Thuis, hun thuis. Voorbij.
Zo kwamen groepjes ballingen bijeen, zwijgend, zuchtend, treurend, ontheemd, zonder perspectief, zonder toekomst.
Ze hebben niets meer om voor te leven. Ze hebben alleen elkaar nog. Ieder heeft zijn eigen verdriet, met een onbereikbaar verleden in het hoofd en een groot gemis in het hart.
Verlies dragen vraag uithoudingsvermogen, volharding, veel tijd en bergen energie. Het vraagt ook mensen die meeleven, die het samen met je dragen, die door het dak heengaan, naar hoop toe. Het moet bij zo een bijeenkomst geweest zijn, dat Jesaja hun zei: Blijf niet staren op wat vroeger was, sta niet stil bij het verleden. Sla geen acht op wat reeds lang voorbij is.
Jesaja voelde zijn eigen en hun aller onmacht: geen been om op te staan, geen hand om naar te grijpen, ogen waarmee ze alleen maar zwart zagen en oren die alleen maar ellende hoorden.
Maar in hem was iets gebeurd!

Herman de Vos, kapucijn
Einde van deel 2. Voor deel drie: zie hieronder

In de tweede, de derde en de vierde week van maart, het begin van de Veertigdagentijd, kunt u de genieten van een overweging van Herman de Vos, kapucijn. Deze week deel 3

Met Jesaja was iets gebeurd: hij wilde niet blijven treuren langs de rivieren van Babylon. In hem was een drang ontwaakt tot overleven. Hij wilde er niet onderdoor. Tussen zijn en hun aller puinhoop was Jesaja van achteruit-kijker vooruit-kijker geworden. Naast verliezer was hij ook wachter, uitziener, uitkijker naar iets nieuws. Hij zei wat ze in hun hart al wisten, maar nog niet wilden weten, waartoe ze de moed nog niet hadden. Jesaja zei hun waar hij die moed vandaan haalde, van Hem die zei: Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen. Eigen kracht hadden ze niet meer, die kracht was op, amen uit. Maar Hij die in deze ellende er ook is, hij is en werkt en doet en is met ons. Hij is iets nieuws begonnen.
Dat vertelde Jesaje aan zijn medeballingen: Sta niet stil in het verleden. Ik -zegt Hij - ga iets nieuws beginnen. Hij houdt mij overeind. Laat je ook door Hem overeind houden.
Jesaja voegt er nog iets aan toe: Het is al begonnen. Merk je het niet? Jesaja had de omslag in zichzelf al bemerkt. Hij had het niet weggeduwd als onzin, gebrek aan realiteitszin of dromerij. Hij had die overlevingsdrang in zichzelf serieus genomen, er de Levende voor bedankt en hij had gevoeld: hier, hier begint het nieuwe! Ik merk het in mijn hart, aan mijn groeiende kracht, aan de kracht in mijzelf die er ook voor anderen is.

Een godswonder tussen de puinhopen van wanhoop en onmacht: ik wil leven!
Een godswonder tussen vier vrienden: ik wil lopen!
Een godswonder van vergeving en nieuw leven: ik heb toekomst!

Herman de Vos, kapucijn

Klik op een maand om naar die meditaties te gaan, voor zover aanwezig.