Drie bomen, Mieke van Baal: Spoorzoeker, papa Gerard, wekelijkse meditatie, februari 2006

Meditatie

Ga naar februari 1,februari 2,februari 3,of februari 4

Eerste week van februari 2006
De drie bomen Munger: Drie bomen

Ik ging het bos in op zoek naar drie bomen.
Alle drie hadden ze een tak verloren en ze waren daar op heel verschillende manieren mee omgegaan.

De eerste boom was blijven rouwen om zijn verlies. Elk jaar als de zon hem uitnodigde om opnieuw te groeien, z ei hij: Dat kan ik niet, want ik mis mijn tak.
De tweede boom was ook ondersteboven van het verlies van zijn tak. De pijn had hem in zijn macht. Hij had gerouwd om het verlies. Hij was vast besloten om er nooit meer iets over te horen of te zeggen en wilde het gewoon vergeten. De eerste keer dat de zon hem weer uitnodigde te groeien in zijn stralen, had hij gezegd: "Ja, och, doe maar."
De derde boom was ook geschrokken van de pijn en het verlies en hij had gerouwd. Toen de zon in het voorjaar kwam om het te laten groeien in zijn stralen, zei hij: "Dit jaar niet!" De zon kwam terug het jaar daarop. Nu zei de boom: "Ja, zon, verwarm mij. Ik wil mijn wond verwarmen, zodat hij weet dat ook hij helemaal bij mij hoort." Het derde jaar dat de zon terugkwam, sprak de boom: "Ja, zon, laat mij groeien, er is nog zo veel te groeien!"

Ik vond de drie bomen, of eigenlijk twee. De eerste boom was klein gebleven. De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was omgevallen, omgewaaid door een storm. Hij lag en de kevers voedden zich onder zijn schors. Hij lag onder veel bladeren en takken.
De derde boom was het moeilijkst te vonden, omdat ik te laag keek. Ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden. Ik herkende hem aan de schitterend dichtgegroeide wond die vol trots glanzend in het zonlicht stond.

Een oud verhaal, bron mij onbekend

Tweede week van februari 2006
Mijn lege rugzak
verwachten

Dit vonden wij in ons gastenboek, ingezonden door Gerard.

Je kunt er een heel levensverhaal bij denken, en het is =meen ik= herkenbaar voor iedereen. Gerard, dank je wel.

Ik bied aan mijn lege rugzak. Voor mij nu overbodig. God nam weg wat ik bewaarde. Ik kwam weer terug op aarde. Ik vroeg god om een algehele opruiming. Mijn levensrugzak werd helemaal leeg gehaald. De prijs was afbetaald. Ik mocht weer leven. Zelfs toen ik dat ene stukje verdriet, niet los kon laten. God zocht door in alle hoekjes en gaten. Maar ik moest zelf de rits gaan openen. Van dat laatste stukje pijn! Nu is mijn levenszak leeg. En ik mag weer jubelen want? Ik leef.

Ingezonden door: papa Gerard.

Derde week van februari 2006
SPOORZOEKER

SPOORZOEKER
Aan je voeten ligt geluk,
stap er niet overheen
als een drenkeling
die schreeuwt van de dorst.

mieke van baal

Vierde week van februari 2006
26-ste: karnavalszondag Karnaval in Brazilië

Wie denkt er nog aan het Narrenschip of aan de de komende vastentijd? Afscheid van de vleselijke genoegens, carne vale.
Wie ooit in een Limburgs of Brabants plaatsje het oude karnaval heeft gevierd, en over de duizenden liters bier en sperma wil heenkijken, ziet een ongedwongen feest en een sfeer van mensen die met elkaar plezier willen hebben.
Misschien zijn deze vormen van West Europese cultuur wel op hun retour. Moslims en Boeddhisten zul je niet gemakkelijk getooid zien met een steek met veren of met een masker en een humoristisch commentaar op hun leefomgeving paraderen. Die doen nu even niet mee. Misschien hebben de moslims voor de ramadan ook wel een eigen karnaval. In ieder geval spatten ze soms behoorlijk uit na de ramadan, van vreugde, net als de karnavalsvierders nu.
De karnavalvierders wens ik mooie dagen en degenen die dat niet in hun genen hebben, wens ik een mooie voorbereiding op de Veertigdagentijd.