Meditatie

Dit schilderij is van de hand van Carbonell, een Catalaans kunstenaar die tientallen schilderijen heeft geschilderd die hangen in het Internationaal College van de kapucijnen in Rome.
Vier oktober is de feestdag van Franciscus, Dierendag, omdat hij heel de schepping als zijn broers en zussen beschouwde, -er is immers maar één vader die in de hemel is.
Franciscus heeft behoorlijk wat geschreven. Eén zinntje wil ik vandaag herhalen: "De broeders mogen niemand vals beschuldigen, niemand belasteren en niet kwaad worden. ze mogen niet kankeren of anderen afbreken." En: "Wat je niet in liefde iemand in zijn gezicht durft te zeggen, zeg dat ook niet achter zijn rug om."
De eerste broeders , metgezellen van Franciscus, voelden zich soms verheven, uitverkoren en beter dan de anderen. En die anderen voelden zich aangevallen door de uitdagende en theatrale leefwijze van de broeders.

Wordt vervolgd in week 2 van oktober:

Franciscus had iets ontdekt dat hij zag gebeuren bij anderen en zichzelf. Als je namelijk met je eigen leven op het verkeerde spoor zit, dan maakt het wel degelijk uit hoe de waarschuwing of kritiek gegeven wordt en of de persoon die kritiek geeft, begrip heeft voor je situatie.
Ik stel me deze vragen; wordt de kritiek die ik geef, ingegeven door eigenbelang bijvoorbeeld omdat ik last heb van de fouten van de ander, of gaat het me ook om het belang van de ander?
Als ik iemand aanspreek op zijn of haar gedrag, gun ik diegene dan ook de tijd om het door te laten dringen? Kom ik er nog eens in rust op terug of vraag ik een ander die wel de juiste toon vindt?
En als ik kritiek heb, besef ik wel dat er ook van alles op mij aan te merken is? Iedereen is aangewezen op barmhartigheid en vergeving.
Wij hoeven niet per se veeleisend te zijn. Misschien kunnen wij wel zo veel van de schepping houden, dat we het niet nodig hebben om ruzie te maken. Dan kunnen we evenveel houden van de mensen, groot en klein, verminkten, zieken, aidspatiënten, dommen en knappen, als van dieren, planten, heerlijk schoon water, weldadige regen, de zon en de maan...

phv

Een jager op doorreis brengt de nacht door bij de alleenstaande moeder van de twaalfjarige Erken. De opstandige jongen pakt het geweer van de jager en pleegt in de nacht een winkeloverval. Hij brengt daarmee zichzelf danig in de moeilijkheden. De wolvenjager ontfermt zich over de jongen en neemt hem mee de bergen in. Samen maken ze zware tochten door de verlaten steppen van Kazachstan. Erken wordt ingewijd in de wetten van mens en natuur. Hij groeit tot volwassenheid. Als hij vijf jaar later zijn gevangenisstraf heeft uitgezeten, zet hij het leven van de door wolven gedode jager voort.
Dat is het verhaal van de indrukwekkende film Anshi, de Jager, van de Kazachstaanse regisseur Serik Aprimov.
In het uitgestrekte en praktisch onbevolkte Kazachstan is alleen de jager een echt vrij mens. Mensen in de kleine dorpen en ook de herders zijn dat niet. Hun vrijheid is beperkt, omdat ze afhankelijk zijn van dieren. Daarom vraagt in de film een echtpaar aan de jager hun jonge baby te zegenen. Ze hopen dat hun kind ook jager wordt en de vrijheid vindt.
De jonge Erken moet leren bij de dieren een koude adem te hebben. En als hij terug gaat naar de mensen, moet hij warmte kunnen geven. Aanvankelijk heeft hij koude handen en een koude adem. Na terugkeer van zijn verblijf in de bergen kan hij warmte geven als hij zijn door koude bevangen moeder terugvindt. Hij weet haar te redden met zijn lichaamswarmte.

In Kazachstan bestaan de woorden sociaal en beschaafd niet. Maar als iemand goed in de omgang is, heeft hij een warme adem. Als hij zich asociaal gedraagt, dan heeft hij een koude adem.
Levensadem, adem die tot leven wekt. Zi begint het levensverhaal van de bijbel ook. Welk een contrast met onze verstikkende problemen door de luchtvervuiling.

Jan W. Scheffers, kapucijn

Ik heb een tv-programma gezien waarin kinderen, jongetjes en meisjes, probeerden terug te keren naar een normaal leven.
Ze hadden vanaf hun achtste of tiende jaar gemoord, geschoten en vernietigd. Ze konden alles krijgen omdat ze met het leger optrokken.
Voor mij is het bijna onmogelijk me in te leven in die kinderen of in de mensen die hen bijstaan en trainen om als burger te leven. Voor sommigen zal het niet lukken.
Degenen die hen helpen verdienen alle steun.
Ik wil beginnen met gewoon eens te kijken waar Congo ligt, wat de geschiedenis is, welke volken er zijn, hoe de steden heten, wat er groeit, waarom de oorlog er was en is, en hoe de mensen leven.
Doet u mee?

Commentaar is welkom

Klik op een maand om naar die meditaties te gaan, voor zover aanwezig.