Meditatie

Omdat we toch steeds internationaler worden, hier een lied in het Fries
Melodie: Blijf mij nabij, Abide with me

1. Hear, bliuw mij nei bij 't fallen fan 'e jûn,
ik lêste ljocht is oer de kimen rûn.
Ik haw gjin help en alle treast wurdt wei,
wês Jo myn Helper, Hear, o bliuw mij nei.

2. Gjin oere kin ik bûten Jo bestean,
sûnder Jo leafde moat ik ûndergean.
Wêr fyn ik hâld en wa wiist mij de wei?
Bij skaad en sinneskyn, o bliuw mij nei.

3. Ik haw gjin freze foar de dei fan moarn,
mij jaget grêf of dea gjin skrik mear oan.
Jo dy 't mij liede nei d'oerwinningsdei
troch leed en triennen, Hear, o bliuw mij mei.

4. Hâld foar myn each Jo ljocht en blinkend krûs,
Skyn troch mijn tsjuster, rop mij bij Jo thús.
Hast komt de moarn, de skaden falle wei,
yn dea en libben, Hear, o bliuw mij mei.

Speciaal voor jou
landt een duif in de bomen
ze brengt een veertje

hartelijke groet
Mieke van Baal

Un jour, le père d'une très riche famille amène son fils à la campagne
pour lui montrer comment les gens pauvres vivent.
Ils y passent quelques jours sur la ferme d'une famille qui n'a pas beaucoup à leur offrir.

Au retour, le père demande à son fils: " Fils as-tu aimé ton séjour? "
" S'était fantastique papa! "
As-tu vu comment les gens pauvres vivent? demande encore le père.
" Ah oui! " répond le fils.
Alors qu'as-tu appris?
Le fils répond: " J'ai vu que nous n'avions qu'un chien alors qu'ils en ont quatre .
Nous avons une piscine qui fait la moitié du jardin et ils ont une grande crique.
Nous avons des lanternes dans notre jardin et eux ont des étoiles partout dans le ciel.
Nous avons une immense galerie à l'avant et eux ont l'horizon.
Nous avons un domaine mais eux ont des champs à perte de vue.
Nous achetons nos denrées et eux les cultivent.
Nous avons des murs autour de la propriété pour nous protéger. Eux ont des amis qui les protègent. "

Le père reste muet.
Le fils rajouta: " Merci papa de m'avoir montré tout ce que nous n'avons pas ".
Trop souvent nous oublions ce qui nous est acquis pour nous morfondrent sur ce que nous n'avons pas.
Ce qui est un objet sans valeur peut très bien être un trésor pour un autre.
Ce n'est qu'une question de perspective.
C'est à se demander ce qui arriverait si on rendait grâce pour tout ce que nous avons au lieu d'en vouloir plus.

Ons opgestuurd door Raymond Naddaf, kapucijn in Libanon

Wist u dat een kameel echt kan huilen? Ik zag de film 'The story of the weeping camel', het verhaal van de huilende kameel. Het is een aangrijpende documentaire over een Mongoolse woestijnkameel die haar kalf verstoot. Twee jonge mensen filmden in het voorjaar 2003 de Mongoolse nomaden in de Gobiwoestijn. Het was de tijd dat de kamelen hun jongen wierpen. Toen de laatste kameel met veel pijn en moeite haar jong wierp, bleek het een wit kalf te zijn. Maar de moeder verwierp haar jong. De herders begrepen dat ze dit kalf zouden verliezen, als de moeder haar jong bleef verstoten.

Toen herinnerde de grootvader zich een oud ritueel. Hij stuurde twee van zijn kleinzonen weg om op zoek te gaan naar de violist die de familie het lied zou helpen zingen dat harmonie brengt tussen de kamelenmoeder en haar jong. En daar verschijnt hij, de helende muzikant. De familie zingt op de klagende tonen van de inheemse luit 'hoes, hoes, hoes'. Geen lied, geen woorden, niets meer dan alleen maar die dubbelklank. De jonge moeder van de herdersfamilie streelt ondertussen de moederkameel over haar harige buik. Totdat plotseling moeder kameel zich onwennig, maar met zorg naar haar jong buigt, echt in tranen uitbarst en haar jong toestaat bij haar te drinken.
Deze Mongoolse nomaden zijn een volk dat voor zichzelf instaat. Ze voorzien in alles wat ze nodig hebben. Geld is in hun wereld onbelangrijk. Alleen de natuur is belangrijk. Van haar leven ze, haar koesteren ze. Z e leven in harmonie met hun dieren. Wat deze nomadenfamilie voor dit verstoten kamelenkalf weet op te brengen, leert ons dat een mens het leven nooit mag opgeven. Zonder solidariteit en zorg voor de ander is in de woestijn het leven onmogelijk.
Een bruine kameel kan een wit kalf werpen. Dat primaire kleurenverschil bracht een moeder ertoe haar hele hormonenhuishouding te negeren en haar jong te verstoten. Voor de hele kudde was het witte onding een buitenstander, een verliezer, een uit te stoten wezen. Een situatie zoals die voor velen herkenbaar zal zijn. Maar die met een wijs ritueel dankzij voldoende emotionele intelligentie te overbruggen valt.

De waarde van een samenleving wordt blijkbaar bepaald door de manier waarop er met buitenstaanders en verliezers wordt omgegaan.

Jan W. Scheffers, kapucijn

Klik op een maand om naar die meditaties te gaan, voor zover aanwezig.