J. Scheffers: Burkina Fasso, Veere, Mieke van Baal, wekelijkse meditatie, juli 2004

Meditatie

Ga naar juli 1, juli 2, juli 3, of juli 4

Eerste week van juli 2004
Roeblov

Sara en Abraham

Bij Genesis 18, 1-10 (voor 18 juli 2004)
Dit verhaal is afkomstig uit de oudste geschiedenis van de bijbel, uit het boek van de Schepping, van het Ontstaan. De eeuwige brengt een bezoek aan de mensen, aan Abraham en zijn familie. Eerst is de Eeuwige nog onbekend, zoals dat bij de Emmausgangers ook gebeurt. Zonder dat de hoofdpersonen het weten, zijn ze tafelgenoot of reisgezel van God.
Er komt nog een persoon in he verhaal voor, die wat achteraf blijft, Sara. Het lijkt erop alsof Sara zo door Abraham wordt weggedrukt, dat Sara 'natuurlijk' in de tent is, om brood te bakken, op de achtergrond te blijven, een kind te ontvangen, af te leveren en verder vergeten te worden. Ik onderschat niet de rol van de vrouwen, maar zie die niet terug in de algemene opvattingen van mannen en vrouwen.
Zo hebben mannen naar de bijbel gekeken. Kijk ook maar eens naar de vele geslachtslijsten in de bijbel, of die van Jezus, waar de meeste vrouwen weggemoffeld zijn.
Nu wij steeds meer in aanraking komen met moslims en Indische Surinamers, beseffen we ook hoe anders er in de verschillende culturen tegen de rol van mannen en vrouwen wordt aangekeken.
Ook de opvatting over gastvrijheid is verschillend. Nu de vakantietijd aanbreekt, denken veel mensen weer aan de gastvrijheid die ze ondervinden in zuidelijke of oostelijke landen. Wat zou het mooi zijn als degenen die ons bezoeken het zelfde van ons zouden zeggen. - Zeker nu wij een uiterst rechtse en hardvochtige regering hebben, moeten wij de gastvrijheid niet meer aan de politiek overlaten. Liberale en christelijke principes worden met plezier gedumpt.
Een verhaal als dat van Abraham en Sara kan ons aan het denken en handelen zetten. We kunnen gewoon beginnen met vriendelijkheid voor degenen die we vandaag en morgen tegenkomen.

Tweede week van juli 2004
Scheffers: De man

Geen plaats voor hem

Daar lag hij, op een bankje tegen de muur van het 'campement' van Zorgho in Burkina Faso. Maar het had overal in een van die droge, stoffige en vooral arme Sahellanden kunnen zijn.
Waarschijnlijk ligt alles wat hij heeft bij hem op de grond: een zwart plastic zakje -zoals er daar miljoenen van rondslingeren- met wat spullen, een blik om uit te drinken of misschien om mee te bedelen, en natuurlijk zijn slippers.
Zo'n campement is een uiterst sobere en primitieve herberg. Een logement voor chauffeurs, zwervers, reizigers en hoeren.
Maar hij had waarschijnlijk geen geld voor een schamel bed in het campement. Voor hem was er geen plaats in de herberg.
Dat gebeurde vroeger, dat gebeurt nu. Voor tallozen is er geen plaats. En dus geen bestaan. Iemand maakte een foto van dit tafereel. Ik maakte er later thuis een schilderij van. Het is voor mij een icoon.
Overal, nergens thuis. Waarom hij daar, in West-Afrika, en ik hier in Nederland?

Derde week van juli 2004
Scheffers: Landschap

Bij Veere

Een zomerse aquarel van een Walchers boerderijtje bij Veere. Een beschutte woning en stallen, een schuilplaats voor mensen en dieren.
Er zijn nog veel van die plekjes in Zeeland.
Echte Zeeuwen lijken vaak wat teruggetrokken eilandbewoners. Ze vinden dat ze voor zichzelf moeten kunnen zorgen. Ze hebben niemand nodig. Bemoei je dan ook niet met ons. Ze kijken de kat uit de boom, geven zich in eerste instantie niet gemakkelijk gewonnen en lijken wat wantrouwig. Maar, met vertrouwen zijn ze ook weer gemakkelijk te winnen. Dat heeft dan met trouw te maken.
Zeeuwen hebben eeuwenlang moeten vechten tegen het water. Ze moesten beschermende dijken en dammen bouwen. Bij stormen heerst er nog steeds angst. Dat maakt mensen ook wat in zichzelf gekeerd en verdedigend.

Dat lijkt heel anders dan we bij Franciscus van Assisi lezen: Geloofd zijt Gij, mijn Heer, door zuster water, die heel nuttig is en nederig en kostbaar en kuis.
Zeeuwen zouden zeggen: Je kunt me nog meer vertellen. Maar water heeft veel betekenissen. En dat weten ze bij Veere natuurlijk ook. Toch, je weet maar nooit.
Misschien dat er ooit de rust kan heersen, bij Veere en in ieder van ons, om te zeggen: Loof en zegen mijn Heer en dank en dien Hem met grote nederigheid.

Jan W. Scheffers, kapucijn

Vierde week van juli 2004
Vogels

vogels zijn hemeltaal
in hun lied klinkt stilte
vogels verschijnen onverwacht,
in zwarte zwermen
ook voor gewonde, eenzame vogels
is het heel goed mogelijk samen te komen
vogels die verschijnen in maanlicht
vogels die verschijnen in zonlicht
vliegende modder herinneringskristallen
vlammen komen niet hoger dan vleugels
de hemel kan niet lager
vogels vogels willen hoge bomen uit de aarde
vogels willen fruit dat tot de wolken reikt
een stad uit steen gestapeld
laat hen vrij om lief te hebben
ik heb van die vogels met in hun bek een graankorrel
uit het zicht zien vliegen
maar iedere ochtend is er één grote vogel
die op mijn hoofd blijft zitten;
een engel
in schitterende wapenuitrusting
van deze vogel droom ik
zijn werk is op de aarde neer te zien
door hem komen de sterren op
de wereld van een mens
grenst aan de wereld van een god
onze euphorie is een dwaling

dit gedicht is van de Chinese dichteres Xi Chuan
vertaald door Maghiel van Crevel.
Ik hoop dat het verder mag gaan
samen met het mooie Tau-teken van Jan Philippus.
Ik ben hem en jullie dankbaar.
Hartelijke groet en alle goeds