Meditatie

"Voor Franciscus had gehoorzaamheid niets te maken met engte, benauwenis of krampachtigheid. Gehoorzaamheid heeft alles te maken met ruimte. Daar waar broeders echt oor hebben naar elkaar, ontstaat een ruimte. Dat geldt trouwens voor alle mensen. Daar waar we ons op elkaar afstemmen, luisteren naar wat er leeft in ieders hart, horen we wat we echt nodig hebben, daar waar we luisteren naar Gods bedoelingen met ons leven, daar ontstaat een weldadige ruimte: daar is het goed toeven.
Omdat deze ruimte van de gehoorzaamheid Franciscus dierbaar was, heeft hij haar bewaard en behoed. Daarom heeft hij zijn regel geschreven. Later zijn er constituties ontstaan.
Gehoorzaamheid heeft alles te maken met horen. Als je de vraag stelt: "God, wat wilt u dat ik doe?", dan ontkom je er niet aan om te horen, te luisteren. Franciscus zelf deed niet anders. Maar, het goed horen en luisteren naar wat er leeft in je zelf en in anderen is een kunst, een levenskunst. (...) Soms is luisteren en het stellen van vragen belangrijker dan het antwoord. Luisteren, horen, oor hebben voor... kan alleen als je oren open zijn. (...)
Het woord van Jezus eftah heeft grote zeggingskracht. De doofstomme, de man, de mens, gaat open en een nieuwe vitaliteit stroomt zijn leven binnen. Jezus doet geen wonder, maar bevestigt de doofstomme, de mens, in zijn band met God." Deze woorden zijn waardevol op het feest van de dood van Franciscus, zijn intrede voorgoed in onze wereldruimte, waar we mogen leven in het licht van Gods aanwezigheid.

Today, upon a bus,
I saw a girl with golden hair.
and wished I was as fair.
When suddenly she rose to leave,
I saw her hobble down the aisle.
She had one leg and wore a crutch.
But as she passed, she passed a smile.
Oh, God, forgive me when I whine.
I have 2 legs, the world is mine.

I stopped to buy some candy.
The lad who sold it had such charm.
I talked with him, he seemed so glad.
If I were late, it'd do no harm.
And as I left, he said to me,
"I thank you, you've been so kind.
It's nice to talk with folks like you.
You see," he said, "I'm blind."
Oh, God, forgive me when I whine.
I have 2 eyes, the world is mine.

Later while walking down the street,
I saw a child with eyes of blue.
He stood and watched the others play.
He did not know what to do.
I stopped a moment and then I said,
"Why don't you join the others, dear?"
He looked ahead without a word.
And then I knew, he couldn't hear.
Oh, God, forgive me when I whine.
I have 2 ears, the world is mine.

With feet to take me where I'd go.
With eyes to see the sunset's glow.
With ears to hear what I'd know.
Oh, God, forgive me when I whine.
I've been blessed indeed, the world is mine.

Have a good and blessed day.

Best regards
Wiro van Diemen, kapucijn in Medan, Sumatera

Oktober is de wereldmissiemaand. In de badplaats Pattaya in Thailand hebben de christelijke Michelle Lopez en de boeddhistische Lampa een centrum "Fountain of Life" opgericht in een beruchte bordelenbuurt. De vrouwen die daar werken, zijn meestal afkomstig uit het arme Noorden van Thailand, velen onder dwang of misleid.
Thailand, een boeddhistisch land, heeft kleine christelijke gemeenschappen. Het evangelie kan overal gelezen worden. Er zijn vele projecten waar aandacht voor gevraagd wordt.

Wat mij opviel in de beschrijving van de projecten in de bordelen van Pattaya, is dat het geven van taalles aan de soms zeer jonge meisjes zo belangrijk is in het zelfbewustzijn van de meisjes. Ze kunnen dan met hun klanten spreken en onderhandelen, ze begrijpen hun toestand beter, de kans op harde onderdrukking wordt kleiner.
Wij kunnen ons bijna niet meer voorstellen wat het is om ergens te zijn waar je afhankelijk bent en de taal niet spreekt. Als wij als toeristen naar een land gaan, vinden we het vanzelfsprekend dat ze daar ons gebroken Engels verstaan en begrijpen. Wij zijn de geldbrengers en ze moeten maar voor ons lopen. Toeristen zijn de slechtste vorm van menselijk bestaan, denk ik vaak. Van afhankelijkheid is pas sprake als er iemand ziek wordt en je van de dokter en de plaastelijke gebruiken afhanklijk wordt. En dan wordt er wat afgekankerd!
Deze missiemaand kan helpen ons bescheiden te maken en afhankelijkheid van andere mensen te zien, te waarderen en onze eigen afhankelijkheid als een gave te zien...

Sinds oktober 1986 hangt deze foto aan de muur op mijn kamer. De Porziunculakapel in Assisi met daarvóór een kring van mensen: leiders van christelijke kerken en vertegenwoordigers van wereldgodsdiensten. Zij zijn ingegaan op de uitnodiging van Johannes Paulus II om samen in Assisi te bidden voor vrede in de wereld. Een uitnodiging die in de loop der jaren alleen maar aan aktualiteit heeft gewonnen.

Maar:
kunnen godsdiensten echt zorgen dat er vrede komt?
Noord Ierland...
Israel en Palestina...
Sudan...
de Balkan...
en ga zo maar door.
Lijkt alles niet duister en uitzichtloos?

"In het donker is het licht van een kaars genoeg ", heeft iemand geschreven.
In elke godsdienst is zo'n kaarsvlam:
"Wat jou niet aanstaat, doe dat niet aan een ander. Dat is heel de Wet; al de rest is commentaar" zegt de jood (Joodse Talmoed, ShabbatSla).
"Niemand van jullie is gelovig zolang hij niet voor zijn broeder hetzelfde wenst als voor zichzelf" zegt de moslim (Islam, Sunnah),
"Dit is de samenvatting van al je plichten: een ander niet aandoen wat jou zelf zou laten lijden als het aan jou gebeurde" zegt de hindoe (Hindoeisme: Mahabharata 5, 1517).
"Doe de ander geen kwaad op een manier dat het ook jezelf pijn zou doen", zegt de boeddhist (Boeddhisme, Udana-Varga, 5, 18)
"Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet", zegt de christen (Bijbel, Tobit 4, 15, Mt. 7, 12)

Als we allemaal hiervan zouden uitgaan,
persoonlijk en collectief,
zou dan de wereldvrede niet een stap dichterbij komen?

Theo Jansen
kapucijn in Rome

Klik op een maand om naar de desbetreffende meditaties te gaan, voor zover aanwezig.