Meditatie

Eerste week van augustus 2003
Marja
Een verhaal van Tessa Wolf

Ik zag eens een jong meisje in de trein tegenover mij.
Ik schatte haar op 16 à 17 jaar.
Ze was knap, maar had ook iets ingetogens over zich
alsof ze van binnen met iets heel anders bezig was dan met 'trein rijden'.
Na een poosje nam ze een boek uit haar tas
en ze begon te lezen.
Ik observeerde haar.
De half neergeslagen ogen,
de onschuldige, haast verlegen uitdrukking op haar gezicht
en, als ze even opkeek, iets in haar blik
alsof ze in een andere, soort bovennatuurlijke wereld zat met haar gedachten.
"Zo moet Maria als jong meisje eruit gezien hebben,"
dacht ik meteen.
Een hele tijd later
eigenlijk omdat het beeld niet uit mijn gedachten ging
pakt ik mijn schildersboeltje uit de kast
en zocht tussen de modellen voor ikonen een Maria uit,
ik knipte daarvan het gezicht weg,
en ik legde er een velletje perkament onder.
Onder het 'nieuwe' gezicht probeerde ik de uitdrukking vast te houden
die ik in mijn geheugen had opgeslagen.
Het is me niet echt gelukt
maar hiernaast kun je het zien.
- Hoe het verhaal afliep vertel ik niet,
want dat is zo ongelofelijk..

Tessa Wolf

This is what I don't understand: All of a sudden nothing seems to matter. First, they said they wanted Bin Laden "dead or alive." But they didn't get him. So now they tell us that it doesn't matter. Our mission is greater than one man.
Then they said they wanted Saddam Hussein, "dead or alive." He's apparently alive but we haven't got him yet, either. However, President Bush told reporters recently, "It doesn't matter. Our mission is greater than one man."
Finally, they told us that we were invading Iraq to destroy their weapons of mass destruction. Now they say those weapons probably don't exist. Maybe never existed. Apparently that doesn't matter either.

Except that it does matter.
I know we're not supposed to say that. I know it's called "unpatriotic."
But it's also called honesty. And dishonesty matters. It matters that the infrastructure of a foreign nation that couldn't defend itself against us has been destroyed on the grounds that it was a military threat to the world.

It matters that it was destroyed by us under a new doctrine of pre-emptive war when there was apparently nothing worth pre-empting. It surely matters to the families here whose sons went to war to make the world safe from weapons of mass destruction and will never come home.
It matters to families in the United States whose life support programs were ended, whose medical insurance ran out, whose food stamps were cut off, whose day care programs were eliminated so we could spend the money on sending an army to do what did not need to be done.
It matters to the Iraqi girl whose face was burned by a lamp that toppled over as a result of a U.S. bombing run.
It matters to Ali, the Iraqi boy who lost his family - and both his arms - in a U.S. air attack.
It matters to the people in Baghdad whose water supply is now fetid, whose electricity is gone, whose streets are unsafe, whose 158 government ministries' buildings and all their records have been destroyed, whose cultural heritage and social system has been looted and whose cities teem with anti-American protests.
It matters that the people we say we "liberated" do not feel liberated in the midst of the lawlessness, destruction and wholesale social suffering that so-called liberation created.
It matters to the United Nations whose integrity was impugned, whose authority was denied, whose inspection teams are even now still being overlooked in the process of technical evaluation and disarmament.
It matters to the reputation of the United States in the eyes of the world, both now and for decades to come, perhaps.
And surely it matters to the integrity of this nation whether or not its intelligence gathering agencies have any real intelligence or not before we launch a military armada on its say-so.
And it should matter whether or not our government is either incompetent and didn't know what they were doing or were dishonest and refused to say. The unspoken truth is that either as a people we were misled, or we were lied to, about the real reason for this war.

Either we made a huge - and unforgivable - mistake, an arrogant or ignorant mistake, or we are swaggering around the world like a blind giant, flailing in all directions while the rest of the world watches in horror or in ridicule.
If Bill Clinton's definition of "is" matters, surely this matters. If a president's sex life matters, surely a president's use of global force against some of the weakest people in the world matters. If a president's word in a court of law about a private indiscretion matters, surely a president's word to the community of nations and the security of millions of people matters.
And if not, why not? If not, surely there is something as wrong with us as citizens, as thinkers, as Christians as there must be with some facet of the government. If wars that the public says are wrong yesterday - as over 70% of U.S. citizens did before the attack on Iraq - suddenly become "right" the minute the first bombs drop, what kind of national morality is that?
Of what are we really capable as a nation if the considered judgment of politicians and people around the world means nothing to us as a people?

What is the depth of the American soul if we can allow destruction to be done in our name and the name of "liberation" and never even demand an accounting of its costs, both personal and public, when it is over?
We like to take comfort in the notion that people make a distinction between our government and ourselves. We like to say that the people of the world love Americans, they simply mistrust our government. But excoriating a distant and anonymous "government" for wreaking rubble on a nation in pretense of good requires very little of either character or intelligence.
What may count most, however, is that we may well be the ones Proverbs warns when it reminds us: "Kings take pleasure in honest lips; they value the one who speaks the truth." The point is clear: If the people speak and the king doesn't listen, there is something wrong with the king. If the king acts precipitously and the people say nothing, something is wrong with the people.
It may be time for us to realize that in a country that prides itself on being democratic, we are our government. And the rest of the world is figuring that out very quickly.
From where I stand, that matters.

Sister Joan
Published on Thursday, May 29, 2003 by the National Catholic Reporter

ons opgestuurd door Wiro van Diemen,
kapucijn in Medan - Sumatera

Ik kan maar beter onderweg zijn
al vertrokken
nog niet aangekomen
nergens
en van minuut tot minuut
ben ik overal

in mijn voortzoemende gedachte
één ogenblik in balans
tussen weemoed en verlangen

Ik voel me hier vogelvrij
wie me raken wil
kan het niet!
wie me slaan wil
probeer het maar!

Ik geloof in mijn reis!!
(dit heb ik geschreven als ik opgesloten werd, in mijn gedachten was ik vrij, niemand kon me raken, ik was dan gelukkig)
Een surfster

Het verhaal gaat, dat Franciscus een jonge man ontmoette die hem zo graag wilde navolgen.
Hij was helemaal ondersteboven van de levenswijze van Franciscus.
Goed, de jongen mocht intreden. Hij kreeg een nieuwe naam: Jan. Kort en bondig.
Franciscus hoopte dat hij een nieuwe Johannes zou worden.
Maar dat wilde allemaal niet zo vlotten. Jan was braaf, bezat een bidziel en beoefende de deugd van nederigheid bovenmate.

Toch beviel Franciscus iets niet in hem. Jan was zijn eigen niet. Hij wilde Franciscus letterlijk navolgen.
Hoestte Franciscus, dan hoestte Jan ook. Snoot Franciscus zijn neus, dan snoot Jan zijn neus. At Franciscus 's morgens niet, dan liet Jan ook zijn eten staan.
Dat irriteerde Franciscus mateloos. Hoe kan iemand zijn eigen leven gestalte geven
door precies te doen wat degene doet die hij navolgt!
Franciscus riep hem bij zich en zei: Jij moet op jouw eigen wijze je leven gestalte geven,
in armoede, gehoorzaamheid en ongehuwd. Op jouw manier, met jouw capaciteiten en jouw gegevenheden.
Probeer die in jezelf te ontdekken en je zult een waardige minderbroeder worden en een goede navolger van mij.
Jan nam dit ter harte. Hij ontplooide al zijn talenten. Hij had een eigen plaats onder zijn mindere broeders en verwierf een grote heiligheid.
Jan stierf en werd aan iedere minderbroeder die intrad als voorbeeld aangegeven.
Wees als minderbroeder nooit ontrouw aan jezelf.

Dit verhaal gaat rond in de kapucijnengemeenschap. Het verhaal zal ik zeker een beetje naar mezelf toegetrokken hebben.
Er zit in dit simpel vertellinkje een kern van waarheid. We kunnen niet allemaal
hetzelfde patroon van Franciscus op ons leggen. We zullen het moeten doen met onze beperktheid
met onze eigen talenten en niet op de tenen gaan lopen. Dan wordt ons ideaal spastisch en voor niemand aantrekkelijk.
Heel typisch dat in onze kapucijnenorde dit ook altijd heeft gemogen. Er bestaat geen een en hetzelfde model kapucijn.
En toch ziet en ruikt een buitenstaander dat we van een kapucijnenorde zijn.
Hoe, dat mag Joost weten. Prachtig toch?

Je ziet daarom buiten de traditionele vormen van ons franciscaanse religieuzen,
allerlei bewegingen groeien die dit mogelijk maken.
Er komt iets nieuws, zie je het nog niet?
In dit optimisme zullen we blijven leven
Wij moeten ruimte scheppen voor nieuwe mensen en hen de kans bieden
nieuwe gestalte te geven aan een ideaal, waar ook wij
in onze tijd en op onze manier, ons hart aan hebben verpand.

Rogier 't Hoen
Minderbroeder kapucijn

Klik op een maand om naar de desbetreffende meditaties te gaan, voor zover aanwezig.