Meditatie

Het kruis, het teken dat hiernaast in rood is afgedrukt, is het symbool van het christemdom.
Christendom is het volgen van de messias. Het kruis verwijst daarbij naar het mysterie van het kwaad en van het lijden. Jezus de Messias is geconfronteerd geweest met het kwaad, met het lijden en met de dood zoals iedereen dat is. Hij, met zijn moeder, zijn vader, zijn vrienden en vriendinnen, zijn leerlingen, hebben het mysterie van het kwaad in de ogen gezien. Zijn antwoord was: "Vader, in uw handen leg ik mijn leven."

Er is een mystiek van het kruis ontstaan, die voorbij ging aan de pijn van werkelijke ellende. Men identificeerde zich met Jezus, maar het kruis werd losgemaakt van de schande en de executie en van het geweld van de overheden, en van het opstanding uit de dood door God bewerkt.

Het kruis is een teken van afschuw van het lijden, van verzet tegen deze dood, van verzet tegen overheden die anderen ter dood veroordelen, tegen het geweld dat de ene mens de andere aandoet, tegen slavernij in welke vorm ook.
Terwijl in heel de wereld door christenen en niet christenen de meest afschuwelijke misdaden worden bedreven, blijven de eenvoudige christenen protesteren tegen geweld. Zij blijven geloven in de opstanding uit het geweld door eenvoudig een kruis te tonen als een eeuwigdurend protest tegen het geweld dat in ons schuilt, en dat soms ongebreideld door regeringen en machten wordt aangewend - meestal met een beroep op allerlei redenen die alleen voor de machthebbers geldig zijn.
Maar het kruis, het lijden en het onrecht, hebben niet het laatste woord. Liefde overwint alles. Insja' Allah.

Een vriend.
Een minderbroeder kapucijn

Het kruis doet mij denken mij aan mijn grootste vriend, Jezus Christus, de man van Nazareth, Zoon van God. Hij onderging de kruisdood om mij met God te verzoenen, niet alleen mij maar alle mensen.
Jezus' dood was geen bijzondere dood, maar Jezus' dood is onze dood, het lijden dat Hij onderging is ons lijden, zijn eenzaamheid en verlatenheid is onze verlatenheid. Jezus' dood wil ons iets zeggen, hij wil ons de ogen openen voor de werkelijkheid. Jezus' dood toont de onveranderlijke werkelijkheid van het mens-zijn, maakt duidelijk: het menselijk bestaan is een door-kruist bestaan en een door-kruist bestaan is altijd ook ten diepste menselijk bestaan.
Overal in de wereld wordt bemind - en gehaat, trouw gezworen - en bedrogen, vertrouwen gegeven - en geschonden. Ellende, rampspoed en dood in de wereld zijn een zware belediging van het rechtsgevoel van mensen. Waarom is menselijk bestaan door-kruist bestaan?

Dat is mijn vraag aan God, van wie de Schrift zegt dat Hij Liefde is. Een vraag waarop ik geen antwoord weet. Maar ook een vraag waarop God zelf geantwoord heeft - op zijn wijze - in Jezus van Nazareth. In Hem nam God het leed van de wereld op zich. Dat is zijn manier van deelname aan onze wereld. Meer weten we niet.
En ik denk dat dit antwoord dieper doordringt dan alle pogingen van de menselijk geest om het leed te verklaren en God voor deze, onze wereld te verontschuldigen. God's antwoord was echter niet alleen het kruis maar ook verrijzenis, de andere kant van het kruis.

Het kruis van Jezus herinnert mij aan de dood van Jezus èn aan zijn verrijzenis. Hij is uit de doden opgestaan als eerste van alle mensen. Ik, jij, alle mensen die in zijn Naam geloven, mogen hem volgen in dood en verrijzenis.
Een grandioos perspectief !
Hans Putters
Minderbroeder kapucijn

God, Vader van álle mensen
Onder alle volken en landen laat u uw kerk leven
van oost tot west roept u uw volk bijeen
Wie verdeeld zijn, brengt u samen wie samen zijn, bewaart u in uw vrede.

Wij bidden voor de kerk in haar vele vormen in Nederland:
beziel haar en leid haar in liefde;
vervul het hart van haar gelovigen met de Geest,
houd in haar het vuur brandend van uw Geest
om samen één gemeenschap te vormen.
Verenig allen die gedoopt zijn
om een teken van Gods aanwezigheid te zijn in de wereld.

Wij bidden u:
laat uw Geest uitgaan over de aarde,
als een kracht om uw schepping te vernieuwen
en laten wij daar gelukkig in zijn
en wegen vinden
om in recht en vrede samen te kunnen leven.

Gebed van de Nederlandse kerken

Daar staat hij op het Amsterdamse Jonas Daniël Meijerplein, hoog op zijn voetstuk, stoer, onverzettelijk: de dokwerker, gemaakt door Mari Andriessen.
Dit imponerende beeld symboliseert de Amsterdamse communisten, die op 25 februari 1941 uit protest tegen de jodenvervolging de februaristaking aanvoerden. Er verschenen geen trams, geen vuilniswagens, scheepswerven stroomden leeg. De staking werd onderdrukt, meer dan 400 joden werden weggevoerd. Ze kwamen om in het Oostenrijkse concentratiekamp Mauthausen. En dit was nog maar het begin, bleek later. De oorlog werd een steeds grotere hel.

Ik heb iets met die dokwerker. Misschien ook omdat ik zelf zo wel eens genoemd werd, vanwege mijn postuur en vanwege mijn werk als arbeidspastor in de dokken van de scheepsbouw en scheepsreparatie bij de Schelde in Vlissingen. Een geuzennaam.

Telkens als ik in Amsterdam ben, zoek ik de dokwerker even op. Ik leg dan mijn hand op zijn grote linker schoen. Hoger kan ik trouwens niet komen. Ik zeg dan zoiets als: "Goed gedaan, jongen. Volhouden: nu wij."

Ik denk dan vaak terug aan die warme middag, een aantal jaren geleden. Een Vlissingse dokwerker,een vurig communist, wilde mij zijn werkplek laten zien: 'schroef en as'. We kropen naar de diepe donkere en gore plek in het schip, waar de zware bouten van de schroefas in grote diepvrieskisten bewaard werden. Het was er klein, benauwd en het stonk. Toch was die dokwerker trots op zijn specialistisch werk aan schroef en as.

Toen we weer boven op het dek kwamen, zei een langskomende arbeider: "Nou weet jij ook waar de hel is."

Weten waar vandaag de hel is. Het is de eerste stap van verzet en opstand, opstanding.

Jan Scheffers
Minderbroeder kapucijn

Klik op een maand om naar de desbetreffende meditaties te gaan, voor zover aanwezig.