Maandbericht

Maandbericht december 2015

Maandbrief december 2015
Het is een rustige maand in de provincie. Sommige broeders gaan wat achteruit, maar dat gaat veelal vrij geleidelijk.
Het bestuur heeft ondanks onze kleiner wordende broederschap genoeg te doen.
Neem alleen al de toekomst van onze huizen. De opstelling van de gemeente is cruciaal in het proces, zo heb ik ontdekt.
De gemeente Breda stelt zich weinig meegaand op en torpedeert keer op keer onze plannen. Op de vraag hoe het dan wel moet is het antwoord: Dat is jullie zaak; dien maar een nieuw plan in.
Heel anders is de houding van de gemeente Grave. Regelmatig zitten we met de burgemeester aan tafel om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor de kloosters en het Vincentiuskerkje in Velp.
Ook de gemeente Den Bosch lijkt met ons te willen samenwerken. We zijn voorzichtig optimistisch ten aanzien van de mogelijkheden tot vervreemding van onze huizen.

Het belangrijkste is en blijft voor mij het welzijn van onze broeders.
Waarschijnlijk is het in deze fase het lastigst voor de broeders in Den Bosch. Zij weten dat hun klooster op termijn gesloten wordt, al zal dat niet gebeuren voordat elke broeder elders over goede huisvesting kan beschikken.
We streven ernaar om dit binnen drie jaar te realiseren, maar die termijn kan verschuiven indien de zoektocht naar een nieuw onderdak meer tijd vergt.
Voor alleenwonende medebroeders die aan den lijve ervaren dat ze ouder worden, komt ooit de vraag: Waar moet ik naartoe?
Tilburg is een prima communiteit voor (bijna) ieder van ons. Toch moeten broeders soms elders ondergebracht worden omdat zelfs Tilburg niet het hele scala aan zorg kan bieden.
Ik maak het prima en ik ben blij deze taak voor onze broeders te mogen vervullen. Bij mijn keuze tot provinciale minister heb ik gezegd, dat ik primair pastor ben en veel andere taken zal moeten delegeren. Zo heeft mijn functie zich ook ontwikkeld.
Mijn pastor zijn voor de broeders is echter de laatste tijd enigszins in de knel gekomen. Er waren (te) veel besprekingen en vergaderingen waardoor ik te weinig in Tilburg kon zijn en onvoldoende andere medebroeders heb kunnen bezoeken. Het is mijn streven om daar de komende maanden meer tijd voor te nemen.
In januari ga ik samen met procurator Jo Veldkamp voor twee weken naar Chili om Ad de Vet en Theofoor de Jeu te bezoeken. Ad de Vet zei mij: Jullie bezoek uit Nederland is voor ons een geweldige steun. We voelen dan dat we gedragen worden door medebroeders.
December is natuurlijk ook de maand van Kerstmis en van goede wensen voor het nieuwe jaar.
Met die miljoenen vluchtelingen over de hele wereld gaan mijn gedachten als vanzelf naar Maria en Jozef, voor wie ook nergens plaats was. Voor hen zouden we onze deur open zetten. Maar kunnen wij in deze tijd in al die ontheemde mensen ook God ontdekken? Ook bij ons is de herberg gesloten. Want onze kloosters en huizen zijn waarschijnlijk minder geschikt om mensen op te vangen. En je kunt het de meeste van onze oudere medebroeders niet meer aandoen. En.. en.. en..
Ja onze mitsen en maren zijn niet zonder grond, maar toch..
Vrede op aarde lijkt dit jaar verder weg dan ooit. En toch willen we blijven geloven dat het kan.
Blijven werken, hoe voorzichtig en aarzelend ook, aan die vrede. Het toch weer Kerstmis laten worden, ook dit jaar weer. Tegen de stroom van de tijd en de wereld in. Proberen die aarzelende vlam levend te houden.
Dan kunnen wij als broederschap nog een teken zijn in onze samenleving. Want al zijn we oud, we kunnen nog heel wat betekenen.
In die geest wil ik jullie allemaal een heel gezegend Kerstmis wensen. Zelf ben ik met de Kerstdagen druk bezig binnen de grote Willibrordusparochie en de parochie van de Vier Evangelisten in de Liemers bij Zevenaar. Op Eerste Kerstdag mag ik een aantal broeders uit onze regionale communiteit Oost ontvangen en onze secretaris Ingrid van der Heide.
En dan zijn we alweer toe aan het nieuwe jaar. Hopelijk zullen er voor ieder van jullie weer vele vreugdevolle momenten zijn. Maar ook aan verdriet zullen we niet ontkomen. We zullen ongetwijfeld opnieuw een aantal medebroeders verliezen. Toch hoop ik oprecht dat het voor jullie allemaal een goed jaar mag worden.
Voor de broeders hier in Nederland, maar ook voor de broeders in het buitenland met wie we ons sterk verbonden weten.
Eduard Verrijt, Arie van Diemen en Leo Joosten op Sumatra; Yeri Melis en Marius Tjhin op Kalimantan en Benitius Breevoort die er ook bijhoort en die ik onlangs nog even mocht ontmoeten. Ad de Vet en Theofoor de Jeu in Chili die ik daar spoedig hoop weer te zien. En ook Klaas Blijlevens in België en Theo Jansen in Italië. En Henk Brinkhof die nog steeds niet weet of hij terug kan naar Tanzania.
Beste mensen, mede namens Bertus en Jo en natuurlijk ook namens Will en Martien wens ik jullie allen een fijne jaarwisseling en een goed 2016.

Gerard Remmers, provinciaal. P-15/44



of naar onze homepage