Pastorale brieven

Kerstbrief custos, kerstmis 2017

KERSTBRIEF VAN DE CUSTOS, KERSTMIS 2017
Beste broeders en andere bekenden,
Elk jaar vieren we kerstmis en steeds zijn we een jaar ouder en hopelijk wijzer. Ook de wereld om ons heen verandert. Soms betwijfel ik of we dat voldoende beseffen. Je moet je maar eens inleven in een kind van 10 jaar, dat alleen de wereld kent zoals die vanaf 2007 is. Toch vieren we al eeuwen het feest van het Kind Jezus met zijn moeder en zijn vader. In de loop van de tijd is daar op steeds veranderende wijze uiting aan gegeven. Vóór Franciscus beschouwde men traditioneel Jezus als God die ook nog mens was. Franciscus veranderde dat beeld door Jezus te beschouwen als mens en op de een of andere manier ook God. In die franciscaanse traditie gaan wij verder: de traditie van de menselijke God.
Het lijkt er wel eens op dat de kerk en de wereld uit elkaar zijn gegroeid en dat ze niets met elkaar te maken willen hebben. Wij bungelen daar ergens tussen. We willen wel van de kerk zijn, maar haar niet volgen in al haar uitspraken of regels. Wij willen ook wel van de wereld zijn, maar we zien tot onze schrik dat de kinderen niet meer weten waar de kerk over gaat.
Deze ontwikkeling, die wij secularisatie noemen, heeft ons jarenlang angst aangejaagd. We waren bang om ons te mengen in de discussies over euthanasie, levensbegin en -einde, seksueel misbruik en alle vormen van seksualiteit. We waren bang om ons te verzetten tegen de Vaticaanse harde hand waarmee bisschoppen benoemd werden die de regels wilden handhaven in plaats van het geloof.
Met Kerstmis hebben we een unieke kans om een actuele betekenis te geven aan menswording. Is het niet zo dat de secularisatie en alle godsdiensten hetzelfde nastreven: het goede, het ware en het geluk van de mens. De wegen daarheen en de manier van uitdrukken, het eigen jargon, zijn erg verschillend. De kerk spreekt niet de taal van de wereld. De wereld spreekt niet de taal van de kerk. Maar als beide het heil van de mensen nastreven, waarom zouden we dan niet naar elkaar toegroeien?
Wij als kerkmensen zijn dezelfde mensen en we wonen ook in de wereld. Wij kennen beide werelden.
We zouden kunnen beginnen met afstand te doen van de vaak mannelijke macht die de kerk zich ten onrechte heeft aangemeten om te oordelen over wat goed en niet goed is. In de kerken is er heel wat los te laten.
We zouden kunnen meewerken aan nieuwe vormen van bidden en liturgie die nog niet vastliggen.
We zouden afstand kunnen doen van klerikalisme, van ons traditionele kloosterleven. Het is een grote opgave.
Niet alleen God is mens geworden, misschien kunnen wij, broeders, ook mens worden, in onze wereld die geschapen is voor iedereen.
Ik wens jullie een gezegend kerstfeest!

Piet Hein van der Veer, custos