Beatus Hubertus Henricus Josephus Maria Jenniskens, Minderbroeder Kapucijn
Geboren: 6 november 1909 in Vierlingsbeek
Kapucijn: vanaf 7 september 1929
Gestorven: 17 april 2009 in Tilburg
Pater Beatus was heel blij toen hij zijn benoeming kreeg voor de missie van Sumatra. Dat land met zijn Bataks heeft hem geboeid tot het laatste toe. Daar gaf hij zijn beste krachten in alle nederigheid, want hij had geen hoge dunk van zichzelf. Maar hij was daardoor juist gezien en stond dichtbij de mensen. Hij pakte zelf mee aan bij de bouw van kerken en timmerde er de kerkbanken. Hij was handig en dat kwam goed van pas in de oorlogsjaren tijdens de internering in de kampen van de Japanners. Hij is er 46 jaar geweest.
Ook na zijn terugkeer in Nederland in 1984 heeft hij van het timmeren zijn hobby gemaakt. Graag ging hij in Tilburg door de week op assistentie naar de clarissen die hem altijd zeer gewaardeerd hebben.
Lang was Beatus de oudste kapucijn in de Nederlandse provincie en ook de oudste in zijn familie. Maar die ‘oude dag’ beleefde hij niet altijd als een ‘gezegende’ leeftijd. De laatste jaren waren moeilijk voor hem om te accepteren dat hij zo weinig meer kon.
Zijn doofheid en slecht gezichtsvermogen waren een ramp omdat hij alles graag wilde bijhouden en grote belangstelling had voor alles wat er gaande was in kerk en orde. Maar het ging niet meer en dat deed hem vaak pijn.
Pater Beatus had een vriendelijke open uitstraling, maar was eigenlijk een man die heel nauwkeurig de geboden moest nakomen, anders kwam zijn geweten in het gedrang. Tot het laatst toe wilde hij zelf doen wat hij dacht nog te kunnen, hoe broos hij ook was. Hij was zoekend en twijfelend, innemend en hartelijk, maar kon ook gauw geďrriteerd zijn, zwaarmoedig en angstig. Hij was een vurige missionaris, een fijne medebroeder en een meelevende heeroom voor zijn neven en nichten.
Zijn afscheid en begrafenis hadden in Tilburg plaats op 22 april 2009. Moge hij rusten in vrede.
