In Memoriam

Kapucijnen die zijn overleden in 2016.Engel blaast op bazuin


2016
Rigobert Kuipers Rigobert Kuipers, minderbroeder kapucijn
Geboren op 13 augustus 1930 in Schiedam
Kapucijn: sinds 1949
Gestorven op 29 maart 2016 in Tilburg
Begraven: 2 april 2016 op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Hij was 85 jaar oud en 67 jaar kapucijn.
Toen Martin Kuipers uit Schiedam 18 jaar was, trad hij in bij de kapucijnen, juist zoals zijn oudere broer Wim. Hij kreeg de kloosternaam Rigobert, een naam die hij tot het laatst met trots heeft gedragen. Zijn jongere broer Antoon ging hem weer achterna. Wim trad uit de orde en Antoon, kapucijn Adelphus, stierf op 38 jarige leeftijd.
Rigobert was jarenlang portier, koster en termijnbroeder in verschillende kloosters. Hij woonde in Den Bosch, Babberich, Nijmegen en Oosterhout. Van 1968 tot 1990 woonde hij in Breda. Daarna was hij lid van de vormingsfraterniteit in Eindhoven. In 2003 keerde hij terug naar Breda en werd daar koster.
Toen hij geestelijk zwakker werd, verhuisde hij in 2011 naar ons kloosterverzorgingshuis in Tilburg. Na een lelijke val in 2012, waarbij hij zijn arm brak, nam zijn vergeetachtigheid toe. Ondanks zijn afnemende gezondheid, leefde hij nog 4 jaar tevreden tussen zijn broeders.
Rigobert was een vriendelijke en behulpzame broeder, die graag het leven van zijn communiteit ondersteunde. Als organist en dirigent heeft hij veel bijgedragen aan de liturgie in de kloosterkerk in Breda en in de Jozef en Maria kerk van Tongelre in Eindhoven.
Hij was bij feesten een gewaardeerd liedjeszanger. Hij bekwaamde zich in het kalligraferen, leerde op late leeftijd nog Engels en had plezier in het omgaan met de computer.
Hij was wat onzeker en vroeg zich vaak af: "Kan ik dat wel?" Daardoor bleef hij op een afstand terwijl hij juist veel behoefte had aan warme nabijheid en medeleven. Die gaf hij wel aan anderen.
De laatste weken doofde zijn levensgeest langzaam uit totdat hij rustig stierf op 29 maart 2016.
Moge hij rusten in vrede.


Jan Kampschreur Jan Kampschreur, minderbroeder kapucijn
Geboren op 14 februari 1920 in Oosterhoud (Gelderl.)
Kapucijn: sinds 1939
Gestorven op 20 april 2016 in Tilburg
Begraven: 26 april 2016 op de Gedenkplaats van de Nederlandse kapucijnen te Velp (NB).

Jan Kampschreur studeerde na zijn priesterwijding een paar jaar theologie in Rome. Terug in Nederland werd hij assistent van de novicenmeester te Enschede en van 1957-1964 was hij directeur van de eigen filosofie-opleiding in Helmond.
In 1965 startte hij een nieuwe stijl van kapucijnenleven in Amsterdam: een kleine groep broeders te midden van mensen in de Staatsliedenbuurt. Hij ging werken in de Fordfabriek.
In 1986 woonde hij kort in Velp en in 1987 werd hij in Eindhoven gardiaan van het vormingshuis van kapucijnen. In 1992 keerde hij terug naar Amsterdam om het kapucijnenklooster aan de Lijnbaansgracht van de ondergang te redden. Hij ontwikkelde daar een klein bezinningscentrum tot 1999. Daarna verhuisde hij naar Brussel omwille van de vorming van nieuwe broeders van kapucijnen, franciscanen en conventuelen in Nederland en België. In 2002 ging hij naar Velp om steun te geven aan het Oriëntatiewerk en het kloosterpastoraat. In 2010 is hij naar het kloosterverzorgingshuis te Tilburg verhuisd omdat hij meer verzorging nodig had. Daar is hij op 20 april 2016 overleden.
Jan Kampschreur was de spiritualiteit van Franciscus van harte toegedaan. Hij beleefde die op de wijze van de kapucijnen. Hij was een serieus zoekend mens die telkens diepgaand de bronnen bestudeerde van het kapucijnenleven. Zo ontstond zijn boek: Het leven van Johannes Evangelista van ’s-Hertogenbosch. Ontelbare keren Is hij met groepen religieuzen en andere zoekers in Assisi geweest om de bronnen van Franciscus en Clara ter plekke beter te verstaan en hun spiritualiteit door te geven. Jan was een mild mens en een beminnelijke kapucijn en een wijze raadsman voor zijn studenten en vele anderen. Hij was hartelijk en pastoraal bewogen.
Hij was een grote optimist. Hij geloofde heilig dat het kapucijnenleven te allen tijde zinvol en vruchtbaar kan zijn voor jonge mensen. Hij leefde zelf die waarden van eenvoud en hartelijkheid voor en liet het niet bij woorden en mooie gedachten.
Hij heeft serieus gezocht naar nieuwe mogelijkheden voor onze orde en die in praktijk gebracht.
Dat hij nu mag leven bij de Heer van alle goeds!

Bart Janssen Bartholomeus Mattheus (Theo) Clasinus Janssen, minderbroeder kapucijn
Geboren op 3 juli 1927 in Eindhoven.
Kapucijn sinds 1946.
Gestorven op 13 oktober 2016 in ons kloosterverzorgingshuis in Tilburg.
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Bart (Theo) -Janssen was 70 jaar lid van de orde, 63 jaar priester en 48 jaar missionaris.
Bart voor de kapucijnen en (oom) Theo voor zijn familie werd na zijn priesterwijding in 1953 benoemd voor de missie in West-Borneo, Indonesië. Vanaf 1957 was hij op verschillende plaatsen in Borneo, onder andere in Bodok, Pahauman en Singkawang als leider van de jonge broeders in opleiding.
In 1965 begon hij aan een periode van 20 jaar in Jakarta. Hij bouwde een school, een nieuw paro-chiecentrum, een kliniek en een grote kerk in Javaanse stijl in het stadsdeel Tebet. Zijn foto’s sieren daar nog steeds de muren.
Rond 1985 keerde hij terug naar Borneo. Hij werd econoom van het bisdom Sanggau. Later bouwde hij in de hoofdstad Pontianak een retraitehuis en het nieuwe provincialaat.
Toen de drie kapucijnenregio’s zelfstandige provincies werden, werd Bart Janssen de eerste provinciale overste van de nieuw kapucijnenprovincie Pontianak.
Jarenlang is hij actief geweest in de beweging Marriage Encounter. Hij begeleidde vele groepen gehuwde mensen en gaf verdieping aan hun leven. Hij gaf in dat verband voortdurend weekenden in de grote steden en nam deel aan de Aziatische conferentie toen hij in de centrale leiding terecht kwam.
In 2005 keerde Bart terug naar Nederland, 78 jaar oud en zeer actief. Hij woonde in het klooster in Den Bosch en verzorgde daar de financiële administratie van het huis, zeer secuur en trouw. Hij maakte zich de kunst van het computeren eigen en had daar veel plezier in. Hij was actief in de kerk, was lid van het huisbestuur en leidde de plaatselijke Pio-groep. Op de dagen van vrij-reizen bezocht hij liefst de nieuwe treinstations in Nederland.
Bart Jansen was een man met een onophoudelijke gedrevenheid om nieuwe dingen aan te pakken en zijn familie te blijven bezoeken. Hij werkte snel en had een evenwichtig oordeel over mensen en zaken. Daardoor was hij een geboren leider.
In 2014 kreeg hij een hersenbloeding, hij verhuisde naar Tilburg. Daar bleef hij krachtig en optimistisch ondanks tegenslagen en verlammingen. Na een tweede infarct kon hij niet meer slikken en werd hij gevoed via een sonde. Proeven kon hij niet meer. De verplegenden verzuchtten na zijn overlijden op 13 oktober 2016: “We hopen dat hij nu aan een heerlijke maaltijd zit die hij weer kan proeven!”
Moge hij rusten in vrede.


Jacques Wijnen Jacobus C.J. Wijnen, minderbroeder kapucijn
Geboren op 25 augustus 1942 in Eindhoven.
Kapucijn sinds 1963.
Overleden op 26 oktober 2016.
Begraven in Velp (NB) op de Gedenkplaats van de Nederlandse kapucijnen.

Hij was pastor in Tilburg en Rotterdam en als lid van de franciscanencommuniteit van Megen was hij pastor in Megen-Haren-Macharen. Daarna was hij lid van de Nederlands-Vlaamse communiteit voor vorming van franciscanen, conventuelen en kapucijnen te Brussel. Hij woonde vervolgens in Velp/Grave en was daar de laatste gardiaan.
In 2012 vertrok hij uit Velp, woonde kort in Zeeland en wegens zijn ziekte bracht hij de laatste maanden door in ons Kloosterverzorgingshuis in Tilburg.

Hij schreef zelf deze tekst:
"Ik stond verbaasd ove mezelf hoe rustig ik was toen ik op 30 juni na vijf maanden onderzoek in het Radboud UMC te Nijmegen (telefonisch!) te horen kreeg, dat mijn alvleesklier is aangetast door een kwaadaardige kanker die niet te behandelen is. In mijn huisje in Zeeland (NB) heb ik toen een paar vuilniszakken neergezet en ben meteen met opruimen begonnen nu ik de regie daarover nog in eigen hand had.
De 'kunst van het loslaten' kwam daarbij wel heel erg diep bij mij binnen, af en toe gepaard gaande met bittere tranen.
Verdrietig ben ik niet zozeer om het leven vaarwel te zeggen, maar om mensen te moeten loslaten, zoals onder andere mijn schutsengel Wendy en Tiny en Annie, die voor mij meer dan een broer en een zus geworden zijn.
Mijn leven is niet altijd over rozen gegaan. Ik denk niet graag terug aan mijn seminarietijd in Oosterhout (NB). In de broederschap van de kapucijnen - hoe belangrijk die ook voor me was - heb ik me niet altijd begrepen gevoeld. Als priester heb ik soms pijnijk geworsteld met fundamentele vragen omtrent geloof en zeden.
Toch zeg ik hardop: deze keerzijde was een reëel onderdeel van mijn leven, maar dat weegt niet op tegen alles wat mij gedurende mijn 74 levensjaren gegeven en gegund is aan mooie, positieve, warme en waardevolle ontmoetingen en ervaringen.
Broeders, kapucijnen, familie, vrienden en bekenden, nu voor mij de dagen geteld zijn, kan ik alleen maar dankbaar zijn voor wat ik op mijn manier voor jullieheb kunnen doen en mogen betekenen, dankbaar nog meer dat velen van jullie mij hebben gedragen ten einde toe.

Pace e bene. Jacques."


Wilhelmus Germanus Snik Wilhelmus Johannes Jozef Germanus Snik, minderbroeder kapucijn
Geboren op 30 november 1932 te Tilburg
Kapucijn sinds 1952
Overleden op 15 november 2016
Begraven op de Gedenkplaats in Velp (NB)

Al jong werd hij kapucijn, zoals drie van zijn broers dat deden. Hij koos bewust voor het priesterschap. Zijn hele leven heeft hij in het basispastoraat gewerkt met als voornaamste standplaatsen Helmond, Nijmegen en Breda. Hij ontwikkelde zich als een uitstekende kinderkatecheet. Zijn hart lag vooral bij liturgie en katechese voor kinderen en hun ouders. Hij was iemand naar wiens preken met graag luisterde.
Wim stond bekend als een vriendelijke en bescheiden man. Hij legde de lat hoog en was niet zeker van zichzelf. Daardoor stond hij open voor de emoties van anderen en ontwikkelde hij zich tot een goede luisteraar. Dat kwam hem goed van pas in het pastoraat.
Zijn preken sloten aan bij de ervaringen van de mensen. Zijn gezinsvieringen waren van hoge kwaliteit. Bovendien was hij muzikaal begaafd: hij maakte zelf liedjes en begeleidde zich met de gitaar.
Wim had ruimte en stilte nodig om tot zichzelf te komen. Hij had een eigen levensritme.
Hij leefde met veel aandacht voor zijn medebroeders en ieder die op zijn weg kwam. Voor zijn familie was hij een verbindende kracht en nooit vergat hij een verjaardag. Hij was een attente broer en oom, een troubadour die altijd een mooi lied had. Hij ontving ook steun van hen.
In 2012 kwam hij in de communiteit van Den Bosch te wonen omdat zijn conditie minder werd. Daar voelde hij zich, na een gewenningsperiode, goed thuis. De laatste jaren heeft hij enkele operaties ondergaan. Hij ging achteruit, zonder te klagen. Hij knapte juist weer op en maakte zijn dagelijkse fietstochtje, toen hij op 15 november 2016 overleed aan de gevolgen van een aanrijding.
Moge hij rusten in vrede.

of naar onze homepage