In Memoriam

Kapucijnen die zijn overleden in 2015.

2015
Kees Koopmans Kees Koopmans, minderbroeder kapucijn
Geboren op 15 februari 1937
Kapucijn: sinds 1955
Gestorven op 27 januari 2015 in Tilburg
Begraven: 31 januari 2015 op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Hij was 77 jaar oud en 59 jaar kapucijn.
Cornelis Frederik Maria Koopmans was als jongeman op zoek naar een vorm van religieus leven dat bij hem paste. Samen met een vriend werd hij kapucijn in 1955
Hij werd kok en hij was tegelijk kok en koster in de klooster in Udenhout, Enschede, Helmond, Den Bosch, Nijmegen, lange tijd in Eindhoven, Rotterdam en als gastheer en kok in Babberich.
Al vroeg, toen hij 37 was, kreeg hij diabetes. Hij heeft veel geleden onder de suikerziekte en de gevolgen van langdurig insulinegebruik.
In 2003 ging hij van Babberich naar ons kloosterverzorgingshuis in Tîlburg. Daar is hij op 27 januari 2015 overleden.
Door zijn ziekte was hij minder inzetbaar. De laatste jaren van zijn actieve leven heeft hij met plezier zijn werk gedaan in kleinere groepen, zoals in Rotterdam en Babberich. Maar zijn mobiliteit werd minder. De communicatie met anderen ging stroever. Daardoor was hij veel op zichzelf, en zijn wereld werd steeds kleiner. De laatste tijd was hij het liefst op zijn kamer met zijn muziek en de televisie.

Toen hij 45 jaar kapucijn was, schreef hij:
"Ik probeer al 45 jaar uit te dragen vrede en alle goeds. Wat ik heb of krijgen zal, zal ik zelf proberen op te lossen. Ik wil niemand tot last zijn. Ik probeer steeds mee te leven, in lief en leed. Daar ik zelf broos ben, probeer ik de broosheid van een ander te verdragen, zoals zij mij willen verdragen in al mijn broosheid. Ik probeer geloof, hoop en liefde te hebben. Daarom alleen die ene wens van Vrede en alle goeds!."

Moge hij rusten in vrede.


Michelangelus Gieben Michelangelus Gieben, minderbroeder kapucijn
Geboren op 3 februari 1924 in Sint Anthonis
Kapucijn: sinds 1942
Gestorven op 24 februari 2015 in Tilburg
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Jan Gieben ging na zijn middelbare school naar de 'Witheren' in Heeswijk. Samen met zijn neef Harrie (Servus) werd hij kapucijn en hij kreeg als kloosternaam Michelangelus. In 1949 werd hij priester gewijd. Hij studeerde drie jaar theologie in Rome en bij zijn terugkeer werd hij meteen docent, vervolgens directeur van de filosofische opleiding en daarna van de eigen theologische opleiding van de kapucijnen. In 1959 werd hij magister van alle novicen: de broeders en fraters kregen voortaan samen hun inleidende vorming.
Na die functies binnen de kapucijnenorde heeft hij geijverd voor de vernieuwing van het religieuze leven bij vele zusters franciscanessen, vooral die van Veghel, de clarissen-capucinessen van Babberich en de redemptoristinnen in Velp (NB).
Hij heeft ontelbare lessen en conferenties gegeven. Hij woonde in Velp, Nijmegen en de laatste jaren in Den Bosch. Vanaf 2014 had hij meer verzorging nodig en kreeg die in Tilburg. Daar overleed hij als tevreden kapucijn op 24 februari 2015.
Michel was begaafd, erudiet en zeer vurig. Vanwege zijn talenten werd hij, te vroeg, benoemd als docent voor vakken waarvoor hij niet gestudeerd had. Hij kreeg meteen onmiddellijk veel verantwoordelijkheden.
Hij had een grote liefde voor onze orde en de kerk. Hij werd korte tijd lid van een experimentele groep in Waalwijk. Bij de franciscanessen van Veghel pleitte hij, na het Tweede Vaticaans Concilie, voor meer ruimte voor de personen en individuele spiritualiteit. Hij werd een graag geziene pastor en begeleider.
Hij had het niet altijd gemakkelijk. Hij bleef een opgewekte en vurige kapucijn, die met kracht zijn opvattingen verdedigde. Hij bleef geïnteresseerd in alle nieuws van de wereld, de kerk en de kapucijnenorde. Met zijn zwakke en hoge stem had hij vaak het hoogste woord en de hoogste melodie.
Hij verlangde naar de dood en omhelsde haar toen hij 91 jaar oud was. Dat hij nu mag leven in de vreugde van de verrezen Heer.

Huub Boelaars Hubertus Josephus Willibrordus Maria Boelaars, minderbroeder kapucijn
Geboren op 30 juli 1941 in Nijmegen
Kapucijn: sinds 1960
Gestorven op 2 juni 2015 in Tilburg
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg.
Hubertus Josephus Willibrordus Maria Boelaars werd geboren in een familie met vele religieuzen. Hij studeerde sociale wetenschappen en werd in 1974 als kapucijn-missionaris uitgestuurd naar het aartsbisdom Jakarta. Zijn opdracht was te onderzoeken welke de pastorale gevolgen waren van de problemen met de jeugd. Hij was verbonden aan de Atma Jaya universiteit in Jakarta.
Van 1976 tot 1980 heeft hij zeer veel gemeenschappen bezocht en bestudeerd in de bisdommen Pontianak (Borneo) en op Sumatra in Medan en Sibolga.
Hij had ook plezier in het registreren van allerlei oude gebruiken. Daar heeft hij de basis gelegd voor zijn latere proefschrift Indonesianisasi (1991). Dit was een baanbrekend werk waar de weg werd aangegeven die de Indonesische kerk aan het gaan was naar een eigen niet-Europese identiteit.
In 1984 werd Huub missieprocurator. Dat bleef hij tot hij in 2014 afscheid nam van de procuur vanwege zijn lichamelijke achteruitgang.
Hij zorgde in die 30 jaren heel attent voor de missionarissen. Hij maakt afspraken met doktoren en ziekenhuizen, Im- migratiedienstenen instanties en hij had alle aandacht voor de familieleden van de kapucijnenmissionarissen.
Hij was vooral een man van getallen, grafieken en cijfers. Hij had moeite met grootse visies of creatieve ideeën. In praktische zin zorgde Huub zeer goed voor anderen maar het was voor hem moeilijker om diepgaande contacten aan te gaan. Daardoor was hij soms – in de gemeenschap – wat eenzaam.
De diagnose van zijn ongeneeslijke ziekte, na een operatie met veel bijwerkingen, in augustus 2014 kwam ogenschijnlijk niet hard bij hem aan. Hij sloot zich emotioneel af. Hij bleef wel nauw verbonden met zijn familie en leefde erg met hen mee. Loslaten was voor hem moeilijk. De afbouw van de procuur ging hem erg aan het hart. Hij kon niet meer genieten van wat hij goed kon: zorgen voor anderen.
Hij overleed in het ziekenhuis in Tilburg op 2 juni 2015.
Moge God hem de vrede geven die in zijn kloosternaam besloten ligt: Pacificus, hij die vrede brengt.

Frans van Lingen Frans van Lingen, minderbroeder kapucijn
Geboren: 24 januari 1916
Kapucijn: sinds 1934
Overleden: 14 juli 2015 in ons kloosterverzorgingshuis in Tilburg.

Franciscus Josephus Wilhelmus Maria van Lingen werd geboren in Amsterdam (Oud-West) en kwam met zijn ouders en broer geregeld in de Tichelkerk van de kapucijnen. Die mannen in pij en met blote voeten in sandalen, die klaar stonden voor de arme mensen in de Jordaan, zij waren zijn voorbeeld!
Op zijn 12de ging hij naar het kleinseminarie in Langeweg. Daarna trad hij in 1934 in bij de kapucijnen en kreeg de kloosternaam Fructuosus. Hij werd in 1941 priester gewijd.
Hij studeerde klassieke talen en pedagogiek. In 1944 ging hij aan het kleinseminarie van Langeweg Latijn, Grieks en kunstgeschiedenis doceren. Na de oorlog woonde en doceerde hij in Voorschoten en Oosterhout.
Al was hij klein van gestalte, hij dwong respect af. Hij was een bevlogen leraar, met brede belangstelling, kennis en kunde. Als geestelijk leidsman van de seminaristen had hij een open oor en hart voor zijn leerlingen.
Tegelijk was hij een man van bezinning. De bijbel was hem dierbaar en nog op zijn oude dag leerde hij Hebreeuws.
Toen het seminarie gesloten werd, is hij enkele jaren naar Steenwijk gegaan, als geestelijk begeleider van de studenten van de pabo. In 1970 verhuisde hij naar het klooster in zijn geboortestad Amsterdam en hij werd pastor de Tichelkerk.
Frans heeft 34 jaar met veel plezier in Amsterdam gewoond en heel wat afgesjouwd! Hij trad iedereen open tegemoet en had oog voor het goede in mensen. In navolging van Franciscus leefde hij zonder bezit. In 2005 verhuisde hij naar het kapucijnenklooster in Den Bosch. Hij onderhield goede relaties met zijn familie en was blij met hun hartelijke respons. Ook met oud-leerlingen, vrienden, kennissen of medewerkers van het klooster had hij een warm contact.
Frans gaf zich met ziel en zaligheid aan de broederschap. Hij vond dat de kapucijnen dankzij hun gemeenschapsleven de mensen van deze tijd iets van grote waarde konden voorleven. Hierin ging hij zijn broeders voor. Hij had oude denkbeelden, maar een bijzonder grote openheid voor alles en iedereen.
Tot het laatst heeft hij onvermoeibaar oude en zieke mensen in Amsterdam bezocht. Hij kwam dan steeds thuis met verhalen wat hem nóu weer overkomen was.
Hij heeft de laatste jaren veel moeten inleveren, zijn fiets, zijn bewegelijkheid en langzamerhand heel zijn zelfstandigheid. Hij heeft dat op bewonderenswaardige wijze volbracht.
In 2015 namen zijn krachten snel af. Op 3 mei ging Frans voor het laatst voor in het verzorgingshuis De Grevelingen, waar hij sinds zijn verhuizing naar Den Bosch in 2005 rector was. In zeer korte tijd werd hij totaal afhankelijk. Daarom verhuisde hij naar ons Kloosterverzorgingshuis in Tilburg. Omringd door zijn medebroeders, familie en vrienden is hij daar gestorven op 14 juli.
Dat hij nu mag rusten bij de Heer van Alle Goeds!
Antoon Reinders Antoon Reinders, minderbroeder kapucijn
Geboren: 17 december 1925 in Grave
Kapucijn: sinds 1945
Overleden: 14 november 2015 in kloosterverzorgingshuis Notre Dame in Tilburg.
Begraven: Velp (NB) op de Gedenkplaats van de kapucijnen.

Hij was 70 jaar lid van onze orde. Hij woonde in Udenhout, Den Bosch, Tilburg, Breda, Oosterhout, Enschede, Eindhoven/Koenraadlaan (1957 - 1991, 34 jaar!), Nijmegen, Den Bosch, waarna zijn laatste woonplaats Tilburg was.
Hij deed in al die huizen huishoudelijk werk, maar was er bopvenal portier en koster. Vooral in Eindhoven was hij daardoor bekend en geliefd.

Antoon Reinders was een prettig mens. Hij was wat op zichzelf en niet altijd vlot in de communicatie. Maar hij doorzag zijn eigen fouten en die van anderen goed en ging daar nuchter mee om. Hij was vriendelijk en bekend om zijn eeuwige sigaartje - dat hij soms zelfs niet weglegde als hij een telefoon moest opnemen...
Hij was ijzersterk naar lichaam en geest. Daardoor was het voor hem vanaf 2011 moeilijk de gevolgen van een val te dragen: een hersenbeschadiging en een gebroken heup. Na de operatie in Den Bosch verhuisde hij naar ons kloosterverzorgingshuis in Tilburg.
Zijn geest werd geleidelijk minder. Daardoor kon hij niet bij de kapucijnen blijven wonen. Het laatste jaar verbleef hij in het verpleeghuis Notre Dame aan de Bredaseweg in Tilburg. Door de zorggroep daar is hij bijzonder goed verpleegd en verzorgd.
Anton heeft zich heel zijn leven gemakkelijk kunnen aanpassen aan de omstandigheden. Hij genoot van de aandacht en het medeleven van de andere kapucijnen en zijn familie. Het was erg jammer dat zijn geest de laatste jaren snel verzwakte. In het begin heeft hij daar zelf onder geleden. De laatste dag van zijn leven was hij ineens erg helder en hij zwaaide met intense ogen de twee bezoekende kapucijnen uit. Zo nam hij afscheid van het leven.

Moge hij rusten in vrede.

of naar onze homepage