In Memoriam

Kapucijnen die zijn overleden in 2013.

2013
Jan W.Scheffers Johannes Wilhelmus Scheffers, minderbroeder kapucijn
Geboren 3 september 1936 in Eindhoven.
Gestorven 25 januari 2013 in Middelburg.
Gecremeerd: 2 februari 2013 in Middelburg.

Jan groeide op in de buurt van de Koenraadkerk van de kapucijnen in Eindhoven. Hij volgde de HBS en School voor Maatschappelijk Werk. In 1961 werd hij kapucijn, na een aanvullende studie Latijn. Hij kreeg de ruimte om sociologie te studeren in Tilburg. Hij werd priester gewijd en ging naar het Bedrijfsapostolaat in Amsterdam. Aan de VU haalde hij het doctoraal examen sociologie.
In 1970-1972 woonde hij in de franciscaanse commune Androsdreef. Daar leerde hij Martine Buitink kennen. In 1972 ging hij weer naar Amsterdam als directeur van het Bedrijfsapostolaat. Dit fuseerde met de protestantse tak tot DISK, Dienst in de Industriële Samenleving vanwege de Kerken.
Na een jaar in de Emmauscommuniteit van Langeweg werd hij voorzitter van de Franciscaanse Samenwerking. Hij woonde van 1976-1980 in IJmuiden.

Intussen zag hij samen met Martine uit naar een andere vorm van religieus leven. Ze bouwden aan een vorm van Centraal Wonen met opvang van psychiatrische patiënten. Ze vertrokken daartoe naar Zeeland. Toen het plan ging niet door ging, werd hij arbeidspastor in het bisdom Breda. In 1985 ging De Capuchon open in Middelburg: een centrum voor allerlei activiteiten, buurtontmoetingen, franciscaanse bezinning en oecumenische vorming.

Jan bleef zichzelf, een krachtige kapucijn, die op vele fronten zijn bijdrage leverde aan de kapucijnenbroederschap. Hij was lid van het provinciebestuur, van de financiële commissie, van de redactie van Met Kap en Koord. Hij was gardiaan van de kapucijnen in zuidwest Nederland en voorzitter van de stichting Stimulans.
In 1997 stopte Jan Scheffers met het arbeidspastoraat. Hij stortte zich meteen met energie op andere zaken. Hij presenteerde het radioprogramma Veelstromenland bij Omroep Zeeland. Hij schreef zijn autobiografie Gedreven Leven in 2003 en begon te schilderen, bij Gerard Menken en de laatste jaren met zijn schildermaatje Harold Sarneel. Dat bracht hem geweldig veel vreugde.

In 2006 onderging Jan een ingrijpende endeldarmoperatie. De gevolgen droeg hij met grote realiteitszin en moed. Maar hij kreeg steeds meer klachten. Er volgden operaties, veel chemotherapie´┐Żn met hun bijwerkingen. De kanker werd niet bedwongen. Hij moest capituleren en deed dat in zijn stijl, zelfbewust, gelovig en met aandacht voor de mensen om hem heen.

Vrijdag 25 januari was voor hem een bevrijdingsdag. Hij begroette zuster Dood met open armen.

Hij was een krachtige en robuuste persoonlijkheid, een franciscaans mens die bleef zoeken naar vrijheid en ruimte voor zijn idealen. Hij was een warme vriend en medebroeder.
Moge hij rusten in vrede.


Antonius Schuurmans Antonius Dingeman Schuurmans, minderbroeder kapucijn
Geboren: 15 oktober 1928
Kapucijn: vanaf 1947
Gestorven: 19 maart 2013
Begraven: in Tilburg op ons kloosterkerkhof.
Antonius werd in 1954 tot priester gewijd. Hij begon als godsdienstleraar op de LTS in Den Bosch. Daarna was hij korte tijd kapelaan in Nijmegen/Fatimaparochie. In 1963 werd hij commissaris van de Derde Orde en hoofdredacteur van De Franciscaanse Heraut. Van 1965-1969 was hij assistent in ons Juvenaat in Nijmegen.
Hij werd vervolgens godsdienstleraar op enkele landbouwscholen en aalmoezenier van de gevangenis in Vught. Van 1974-1978 was hij medepastor in de Annaparochie in Breda. Dat was een goede school om vervolgens 16 jaar lang pastoor te worden in Langeweg. In 1994 was hij gedurende 3 jaar pastor van de zusters van het Heilig Hart te Wamel.
In 2001 kwam hij in Den Bosch wonen waar hij werkte in de bibliotheek. In 2010 verhuisde hij om gezondheidsredenen naar ons KVH in Tilburg. Daar overleed hij op 19 maart 2013.
Antonius was een trouwe kapucijn die op eenvoudige, maar trouwe wijze pastor is geweest. Hij is het meest gelukkig geweest in Nijmegen en vooral de jaren dat hij pastoor was in Langeweg. Hij werd daar zeer gewaardeerd.
Antonius was lichamelijk zwak en zijn 'broeder ezel' maakte dat hij voortdurend pijnen had.
Hij is lang vicaris geweest van het Streekconvent en was heel trouw aan deze samenkomsten. De laatste jaren moest hij meer en meer teruggetrokken leven ten gevolge van zijn lichamelijke zwakte. Bij zijn overlijden woog hij minder dan 40 kilo.
Moge hij rusten in vrede.


Winfredo van den Berg Winfredo van den Berg
Geboren: 16 februari 1930
Kapucijn: vanaf 1950
Gestorven: 2 juli 2013
Crematie: 8 juli 2013 in Breda
Winfredo kwam in de missie van Osorno aan in mei 1958. Hij heeft 41 jaar in Chili gewerkt. Hij werd gekenmerkt door een innemende manier van doen waardoor hij zeer nabij en begaan was met de boerenbevolking van La Costa. Hij heeft een geweldig groots werk verricht in de "Radio Voz de La Costa".
Daar was hij de stem van degenen die geen stem hebben en hij gaf een indrukwekkend profetisch getuigenis in moeilijke tijden. Daar, in de jaren 1979, 1983 - 1988, ontving hij vele doodsbedreigingen en werd de antenne van de radio vernield door aanslagen. Dit had voor hem als uitwerking een grotere solidariteit met zijn mensen en een gezamenlijke inspanning om deze te herstellen.
In december 1999 vroeg hij terug te mogen keren naar Nederland waar hij lid werd van de Nederlandse kapucijnenprovincie. Hij verklaarde daarbij dat "ik me tot de laatste dag van mijn leven een deel van Chili en van de kapucijnenprovincie van Nederland zal blijven voelen." Hij is altijd met ons verbonden gebleven en bleef op de hoogte.
In 2006 vierde hij zijn gouden priesterfeest waar hem een reis naar Chili werd aangeboden. In 2009 heeft hij na lang aarzelen Chili voor het laatst bezocht.
In laatste 10 jaar heeft hij in Breda doorgebracht. hij bleef verlangen om ergens alleen, simpelweg en bescheiden te gaan wonen. Dat is er pas van gekomen toen hij dodelijk ziek werd. Hij heeft de dood met open ogen tegemoet gezien. Hij is als dapper mens gestorven.
Wij danken God voor het leven en het geschenk van Winfredo.


Victor van den Hurk Victor J.C.A.J. van den Hurk
Geboren: 16 maart 1939 te Heesch
Kapucijn: vanaf 1957
Gestorven: 26 augustus 2013
Begraven: 4 september 2013 in Tilburg, kloosterkerkhof

Jan van den Hurk wilde net als zijn oom Ferrerius kapucijn worden. Hij werd dat in 1957 en kreeg als kloosternaam Victor. Hij studeerde in Rome dogmatiek. Terug in Nederland maakte hij zijn studie in Nijmegen af. Hij woonde in Enschede in de Heutinkgroep, en was studentenpastor in Enschede. Later werkte hij voor de werkloze jeugd in Deventer. Hij werd vervolgens supervisor van pastores. Vanuit Wijchen was hij docent maatschappijleer en Filosofie in Tilburg, pastor in het Elkerliek-ziekenhuis in Helmond. De laatste jaren parttime pastor in de regio Grave.
Vanwege zijn gezondheid kwam hij in 2009 naar het Kloosterverzorgingshuis in Tilburg. Daar stierf hij onverwacht op 29 augustus 2013.
Victor was een zeer begaafd en gevoelig mens. Hij was erg gehecht aan zijn vrijheid en aan de zelfstandige inrichting van zijn leven. Daarin ging hij zijn eigen weg. Zijn vele albums met foto's van gemaakte reizen zijn een weerspiegeling van zijn nieuwsgierigheid en zijn eindeloze zoektocht naar de zin van het leven.
Zijn leefstijl riep vragen op binnen de kapucijnengemeenschap en binnen de kring van zijn familie en vrienden en vriendinnen. Het lukt niet hem bij te sturen. Hij had ondanks alle liefdevolle zorgen van de vrouwen en mannen rondom hem niet de kracht om te voorkomen dat hij zorgvrager werd.
Hij was beminnelijk, liefdevol en een eindeloze zoeker in zijn leven. Daarin werd hij bijgestaan door lieve vriendinnen en vrienden. Uiteindelijk kreeg hij zijn leven niet meer op de rails.
Zijn familie bleef in nauw contact met hem. Hij heeft veel betekend voor een wijde kring mensen.
Dat hij nu mag rusten in de vrede van de Heer van alle goeds.


Godhard Liebreks Godhard Theodorus Petrus Liebreks
Geboren: 16 juni 1923 te Mierlo
Kapucijn: vanaf 1942
Gestorven: 31 december 2013
Begraven: 4 januari 2014 in Tilburg, kloosterkerkhof

Godhard was blij met zijn benoeming als missionaris. Hij was bang dat hij verder zou moeten studeren om leraar te worden. Hij werd tot zijn vreugde naar Indonesië, Sumatra gezonden.
Daar kwamen zijn vele talenten en gaven goed van pas. Hij werd eerst tien jaar pastoor in Pakkat-Parlilitan. Daarna was hij veertien jaar leraar en directeur op het klein-seminarie in de grote stad Siantar. daar bouwde hij een nieuw katholiek ziekenhui, Harapan.
In de parochies van Siantas en later in Medan was hij een graag geziene pastoor. Hij leefde hartelijk mee en bouwde met enorme ijver en inzet mee aan de groei van de kerk en de gemeenschapjes. Hij stelde zich totaal in dienst van de mensen.
Godhard was nauwgezet en hij was met hart en ziel missionaris.
Ook toen hij in 1996 terugkwam in Nederland, eerst elf jaar in Den Bosch, bleef Sumatra in zijn hart voortleven. Hij had veel belangstelling voor de dialoog tussen crhistendom en de islam.
Hij onderhield heel precies veel contacten met Sumatra en met zijn grote familie. Hij hield die goed bij, kende ze allemaal en hij bezocht meerdere malen zijn zussen in Canada.
In Nederland vond hij in Den Bosch en vanaf 2007 in Tilburg een geregeld kloosterleven.
Hij kreeg in ons kloosterverzorgingshuis de liefdevolle zorg en aandacht die hij nodig had vanwege zijn diabetes en oogziekte.
De laatste maanden werd hij steeds zwakker en hij was uiteindelijk blij dat hij mocht sterven. Hij had de wensen voor zijn uitvaart kenbaar gemaakt:
de ulos, het onderscheidingsteken van de Bataks, moest op het altaar uitgespreid staan.
Zijn broer sprak liefdevol van 'ons Theo' en zuster Jeannette van Paasen, die lang met hem had samengewerkt in het revalidatiecentrum Harapan Jaya, herdacht hem op waardige wijze.
Dat hij nu mag rusten in de vrede van de Heer van alle goeds.

of naar onze homepage