In Memoriam

Kapucijnen die zijn overleden in 2010.

Theo van Wanrooij, Januarius Theo van Wanrooij, Januarius Geboren: 11 februari 1928 in Kerkdriel
Kapucijn: vanaf 7 september 1947
Gestorven: 9 februari 2010 in Tilburg
Begraven: 13 februari 2010 op ons kloosterkerkhof in Tilburg.

Theo was een handig en ijverig man en dus werd hij in veel kloosters ingezet als man voor de huishouding, als tuinman, koster en portier. Hij woonde in Helmond, Rilland en IJmuiden. Daarna ging hij naar Velp, waar hij 15 jaar woonde en werkte als zeer geliefde ziekenverzorger voor de oude broeders.
In 1979 gaat hij naar Handel. Toen dit klooster in 1984 werd opgeheven, is hij in Handel blijven wonen op verschillende adressen. Hij was actief in de kerk en hj was bij velen in het dorp geliefd om zijn eenvoud en vriendelijkheid.
De grootste hobby van Theo was de zorg voor de bijen. Hij hield zelf ook bijen en zijn deskundigheid bleek uit zijn jarenlange lidmaatschap van het regiobestuur van de bijenhouders van Mill. Hij werd meerdere malen onderscheiden vanwege zijn grote kennis en inzet.
Omdat hij zwakker werd vanwege zijn leukemie verliet Theo in 2009 Handel en kreeg sindsdien verzorging in onze kloosterverzorgingshuis in Tilburg/Korvel.
De verhuizing heeft hem veel moeite gekost, maar met bewonderenswaardige kracht heeft hij zich overgegeven aan degenen die voor hem zorgden. Hij gaf zich over aan zuster Dood die zich toch nog plotseling aan hem vertoonde op 9 februari 2010.
Dat hij moge rusten in vrede.


Asterius van Reen Asterius, Martinus, Gerardus, Maria van Reen, kapucijn
Geboren: 12 december 1922 in Nijmegen
Kapucijn: vanaf 1942
Gestorven: 28 maart 2010 in Tilburg
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Asterius van Reen ging in 1951, 3 jaar na zijn priesterwijding, naar missie van Noord-Sumatra. Hij heeft op vele plaatsen gewerkt als pastoor. In de begintijd stichtte hij verschillende nieuwe katholieke gemeenschappen. Op de motor, de fiets of te voet bezocht hij zijn Bataks trouw. Hij heeft zijn beste krachten gegeven aan de opbouw van de kerk in de Bataklanden van Noord-Sumatra.
Hij woonde in Dolok Sanggul, Parsoburan, Palipi, Balige, Lintong na Huta en Taratung. Hij was een man van weinig woorden. Hij was zeer precies in alles, ook in het naleven van de voorschriften van de kerk.
Omdat zijn gezondheid zwakker werd, keerde hij in 1988 definitief terug naar Nederland. Hij werd in 2000 opgenomen in ons Kloosterverzorgingshuis in Tilburg na een herseninfarct.
Hij werd allengs een stille medebroeder, broer en oom die rustig en geduldig zijn situatie verdroeg.
Moge hij eeuwig gelukkig zijn bij de Heer van alle goeds.


Ewald Loonen Ewald Walther Cornelis Johannes Loonen, kapucijn

Geboren: 9 juli 1926 in Dongen
Kapucijn: vanaf 1946
Gestorven: 8 mei 2010 in Tilburg
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg

Na zijn priesterwijding in 1953 werd hij in Nijmegen kapelaan en hij werkte in het Don Boscowerk. In 1962 werd hij godsdienstleraar aan de LTS in Den Bosch. Vanaf 1979 is hij 14 jaar pastoor geweest in Hansweert, Schore, Yerseke en Rilland-Bath. Vanaf 1993 woonde hij als pastor in Rosmalen. Een hersenbloeding maakte een eind aan zijn zelfstandig wonen. Hij verhuisde naar ons Kloosterverzorgingshuis in Tilburg in 2006.
Ewald Walther was een eenvoudige minderbroeder. Hij was trouw en ijverig. Door zijn eenvoud en rechtstreekse, rechtlijnige manier van doen, was hij zeer gezien op de LTS. Als een leerling lastig was, ging hij eerst kijken of het gezin van zo'n leerling wel gelukkig was.
In Zeeland kon hij in vrijheid een eigen vorm geven aan zijn pastoraat. Zijn hobby was schilderen.
Ewald heeft zich gelukkig gevoeld in Tilburg/Korvel, maar hij was te gehandicapt om volop mee te kunnen doen: hij zag slecht en zijn geheugen verminderde alsmaar. Hij was rustig en tevreden. Hij is plotseling in zijn slaap overleden.
Moge hij eeuwig gelukkig zijn bij de Heer van alle goeds.


Wijnand Veltman

Wijnand Gerardus Veltman, kapucijn
Geboren: 25 februari 1914 in Nederhorst den Berg
Kapucijn: vanaf 1946
Gestorven: 6 juni 2010 in Tilburg
Begraven: op het kloosterkerkhof in Velp

Broeder Wijnand trad in bij de kapucijnen in 1946 toen hij 32 was. Hij werkte daarvoor bij zijn vader op de boerderij en op een boerderij in Oisterwijk. Hij leerde daar de kapucijnen kennen en werd getroffen door de eenvoud van de volgelingen van Franciscus en van Franciscus zelf.
Heel zijn leven stond in het teken van God natuur en de zorg ervoor. Hij was enkele jaren in Udenhout als tuinman, daarna 3 jaar in Sluiskil waar hij koster en termijnbroeder was. In 1963 ging hij naar Velp als tuinman. Daar zou hij blijven tot 2007.
Hij zag in die jaren het klooster veranderen doordat er veel gasten over de vloer kwamen vanwege de oriëntatiebeweging. Aanvankelijk vond hij het niets dat al die mensen de kloosterlijke sfeer veranderden, maar hij maakte op de gasten veel indruk door zijn vriendelijkheid. Hij was zeer gezien omdat hij altijd zichzelf bleef, een authentieke minderbroeder, in oude stijl.
Op veel plaatsen in Nederland heeft hij bomen gesnoeid en tuinen verzorgd.
Hij hield vast aan de voorschriften van de kerk en hij was traditioneel. Hij bleef altijd dicht bij Gods natuur en hij genoot van alles wat moeder aarde voortbracht. Steeds bleef hij in stilte bidden: hij vond de balans tussen stille en gestage actie en contemplatie.
Toen hij begon te tobben met zijn gezondheid, is hij in 2007 - hij was 93 - naar ons verzorgingshuis in Tilburg gegaan. Daar is hij op 6 juni 2010 in vrede overleden.
Moge hij eeuwig gelukkig zijn bij de Heer van alle goeds.


Gentilis van Loon Gentilis van Loon
Geboren: 13 mei 1917 in Asten
Kapucijn: vanaf 1935
Gestorven: 14 juli 2010 in Tilburg
Begrafenis op maandag 19 juli in Tilburg om 15.00u.

Hij werd geboren op 13 mei 1917 te Asten/Heusden. Hij werd kapucijn in 1935 en in 1942 priester gewijd.
Jarenlang werkte hij aan ons Volksweekblad, dat later de naam Rotonde kreeg. Intussen werkte hij aan veel boeken die vooral ons missiewerk in Indonesië en Tanzania beschreven.
Vanaf 1963 was hij gardiaan te Udenhout, Tilburg, Helmond, Eindhoven en Nijmegen. Van 1966 tot 1978 was hij definitor in het provinciebestuur.
Zonder ophouden werkte hij door aan Met Kap en Koord waarvan hij jarenlang de hoofdredacteur was.
Na opheffing van ons huis in Nijmegen in 2005 ging hij naar Tilburg voor meer verzorging. Daar overleed hij op 14 juli 2010 en daar ligt hij ook begraven.
Gentilis was een man van weinig woorden, maar hij had een scherp analytisch verstand en zijn opmerkingsvermogen was frappant. Hij kon prachtig beschrijven wat hij zag, ook veel zaken die zelf geen stem hadden. Kort en bondig kon hij de zaken verwoorden, kritisch, geestig, ad rem.
Naast zijn wekelijks schrijverswerk voor ons Volksweekblad/Rotonde, verzorgde hij ook de Borneo-Almanak en het blad Fidelis.
Hij ontwikkelde zich als missioloog en de volgende boeken blijven in onze herinnering: Morgen is mijn eiland rijk, God kapt zich een weg door de bossen, Een volk ontdekt Christus, Wij hebben andere belangen, Heiden zijn is een schande, Portret van een parochie en Gods eigen volk.
Hij heeft vele vertalingen geleverd, vooral op franciscaans gebied. Hij vertaalde o.a. Franciscus van Raoul Manselli, maar ook de vele brieven van de generale ministers.
Veel kapucijnennieuws verspreidde hij pretentieloos in ons kwartaalblad Met Kap en Koord. De geestkracht van pater Pio beschreef hij in zijn laatste boek: Een Simon van Cyrene voor deze tijd.
Gentilis, een wat norse, hoekige mens, maar bij nadere kennismaking een vriendelijke, zachte en fijne medebroeder; een man die gezond nieuwsgierig was en met zijn creatieve geest een enorme werkkracht ten toon spreidde.
Dat hij nu in Gods liefde geborgen mag zijn en rusten in vrede.


Stefanus Krol Stephanus Justinus Franciscus Krol
Geboren: 23 september 1921
Kapucijn: vanaf 1942
Gestorven: 6 oktober 2010 in Tilburg
Begraven op ons kloosterkerkhof in Tilburg/Korvel

Stephanus Justinus Franciscus Krol, minderbroeder kapucijn
Hij werd priester gewijd in 1949. Hij was missionaris op Sumatra (Indonesië) van 1952-1975,
pastor in Hansweert van 1975-1977
en pastor en gardiaan in Babberich van 1977-1988.
Hij woonde daarna vijf jaar in Velp en was van 1993-1999 gardiaan in ons klooster te 's-Hertogenbosch. Daar assisteerde hij in het verzorgingshuis De Grevelingen.
Vanaf november 2006 verbleef hij in het kloosterverzorgingshuis te Tilburg en overleed daar op 6 oktober 2010.
Stephanus was in zijn goede jaren een enthousiaste kapucijn, in navolging van de kapucijnen zijn oom Rufinus en zijn broer Isaias. Hij was met hart en ziel missionaris. Hij werkte vooral in Sidikalang en Balige op Sumatra. 'Shagjes rollen met de Bataks' deed hij graag en zo drukte hij de band uit die hij met die mensen had.
Tegelijkertijd had hij ook vaak heimwee naar zijn familie. Toen er steeds meer eigen Indonesische kapucijnen kwamen, maakte hij ruimte voor hen. Hij kwam voorgoed terug naar Nederland en was zo weer dicht bij zijn familie.
Vanwege de grote veranderingen in de Nederlandse kerk, viel die overgang hem niet mee. Toch pakte hij de draad weer op en was als pastor actief in Hansweert en Babberich.
Hij was een volgzaam type. Hij vond dat hij alles ter hand moest nemen wat de leiding van de provincie van hem vroeg. Zo was hij nog zes jaar gardiaan in Den Bosch.
Stephanus begon slechter te zien, was daardoor minder mobiel, moest de auto laten staan en ging achteruit naar geest en lichaam. Daarom was een verhuizing naar Tilburg voor meer verzorging noodzakelijk. 'Ik ben inactief' zei hij vaak. Hij verstilde meer en meer en liet maar moeilijk zien wat er echt in hem omging.
Maar hij was wel dankbaar voor zijn leven en kon zijn lot tevreden en stil aanvaarden tot het einde toe.
Dat hij nu mag zijn in de vrede van de Heer.

Hennie Derksen Hennie Columbanus Derksen
Geboren: 8 augustus 1943 in Aerdt
Kapucijn: vanaf 1961
Gestorven: 11 juli in Pontianak, Borneo, Indonesië
Begraven op 13 juli 2010 in Pahauman, Borneo, Indionesië
Gedachtenisviering: zaterdag 24 juli 2010 in Babberich

Op 17 maart 1971 vertrok hij naar de missie van West Borneo. Tot aan zijn onverwachte dood heeft hij zich totaal ingezet voor de opvang en begeleiding van vele schoolgaande jongeren in asrama's, een soort internaten.
In de plaats Pahauman stichtte hij in 1980 zijn Desa Putera, dat betekent: Jongerendorp. Sindsdien heeft hij aan duizenden jongeren naast hun schoolopleiding ook een extra vakopleiding gegeven.
Daarnaast heeft hij, altijd samen met de mensen ter plaatse, in heel het gebied van Pahauman meer dan 100 kerkjes gebouwd. Ze waren altijd aangepast aan de omgeving en aan de eenvoud van de dorpen.
Hij zei: "Als wij weggaan en er geen Europeanen meer overblijven in Kalimantan (Borneo), zullen zij het heel anders doen dan wij. Wij zullen in ons hart denken dat wij het beter deden, maar dat is niet zo. Zij doen het anders, en beter!"
Hij overleed onverwacht in het St. Antoniusziekenhuis in Pontianak. Op dinsdag 13 juli werd hij, begeleid door honderden mensen, begraven op het parochiekerkhof in zijn woonplaats Pahauman.
Moge hij rusten in vrede.

Wim Weenink Wim Willem Johannes Weenink
Geboren: 16 december 1916
Kapucijn: vanaf 1935
Gestorven: 20 oktober 2010 in Tilburg
Hij is begraven op ons kloosterkerkhof in Tilburg/Korvel.

Wim Willem Johannes Weenink, minderbroeder kapucijn
Na een paar jaar bij de franciscanen in Venray, trad hij in bij de kapucijnen en hij werd priester gewijd in 1942.
Hij werd meteen leraar voor de jonge kapucijnen, en wel in allerlei vakken. Later bekwaamde hij zich in de economie aan de Katholieke Hogeschool in Tilburg.
Hij bleef leraar, maar gaf allerlei cursussen en hij was actief in de K.A.B. In 1966 werd hij pastor van het bedrijfsapostolaat in Amsterdam in ons huis aan de Noordermarkt. Daar had hij gelukkige jaren.
Na zijn pensionering ging hij naar IJmuiden om de kapucijnengroep daar te ondersteunen, onder andere door 's zondags te koken. Hij bleef contacten houden met de landelijke bonden van bakkers en electrotechnici. Hij werd meermalen onderscheiden voor zijn werk daar.
In 2004 verhuisde hij naar Babberich en hij beleefde daar enkele goede jaren. Begin 2008 kwam Wim Weenink naar Tilburg. Hij paste zich daar uitstekend aan, hoewel hij de kloostervormen daar was ontgroeid. Geestelijk bleef hij sterk, maar zijn hart werd steeds zwakker. Op 20 oktober 2010 overleed hij in ons kloosterverzorgingshuis in Tilburg/Korvel.
Wim Weenink was een vurig mens, een bezield spreker, een krachtige persoonlijkheid en een prudent bestuurder. Hij was 15 jaar lid van ons provinciebestuur. Hij was gezien en bemind.
Hij hield alle verjaardagen van familieleden bij, vergat nooit iemand en hij had binnen de familie een bijzondere warme plek.
Dat hij nu mag zijn in de vrede van de Heer.

Christ Eijsermans Christ Eijsermans
Christ Winocus Eijsermans, minderbroeder kapucijn
Geboren: 10 juli 1919 in Goirle
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1939
Gestorven: 15 november 2010 in 's-Hertogenbosch
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg


Christ Eijsermans is 91 jaar geworden. Hij was sterk van lichaam en geest. Pas het laatste jaar ging zijn gezondheid achteruit. Hij is steeds zelfstandig blijven wonen tot enkele dagen voor zijn dood.
Hij had een goede band met zijn familie. Zijn tweelingbroer Jan kwam op het eind van de oorlog om het leven, 26 jaar jong. Alleen zijn zus en haar gezin bleven als naaste familie over. Bij hen was Christ kind aan huis, hij hoorde er bij. Daar werden alle dingen van het leven besproken.
Als kapucijn was hij meer onderweg dan dat hij in kloosters verbleef. Hij heeft lang alleen gewoond. Hij zocht zelf contact met zijn medebroeders en ging altijd naar hun bijeenkomsten. In Nijmegen en later in Den Bosch was hij elke twee weken present. Hij was een trouw lid van de Emmaüsgangers. In deze kapucijnengroep vertelde hij van zijn bezigheden en ervaringen, deelde hij vreugde en verdriet.
In 1946 werd hij priester gewijd. In de eerste periode van zijn pastoraat was hij predikant in een team van kapucijnen, dat rondtrekkend her en der parochieretraites gaf. Hij was een uitstekend prekdikant en kon in persoonlijke gesprekken mensen bemoedigen en inspireren.
Van 1960 tot 1974 was hij aalmoezenier in het leger, vooral bij de luchtmacht. In het KMT was hij aanspreekbaar voor officieren en soldaten, zonder onderscheid. Een half jaar is hij in Papoea Nieuw Guinea geweest om 'zijn jongens' te ondersteunen.
In Duitsland werd hij daarna pastoor in twee parochies met militairen, waar hij met de Lutheranen de oecumene in praktijk bracht.
Vanaf 1974 was hij aalmoezenier van de binnenschippers. Met het kerkschip D'n Aal bezocht hij 15 jaar lang de schippers.
Daarna zocht hij een vaste ligplaats en realiseerde hij in Raamsdonksveer het Schipperscentrum Het Zuiden. Voor zijn grote pastorale en sociale inzet werd hij koninklijk onderscheiden. Hij zorgde ervoor dat na hem het werk kon doorgaan met pastoraal werkenden en vrijwilligers.
Christ was een sterke mens en rechtdoorzee. Hij had het roer van zijn schip stevig in handen.
"Vaarwel, kom goed aan op je bestemming, zoals altijd."


Ton Luchesius Smits Ton (Luchesius) Smits, minderbroeder kapucijn
Geboren: 3 maart 1918 in Woensel/Eindhoven
Kapucijn: sinds 1937
Gestorven: 17 november 2010 in Tilburg
Begraven: op ons kloosterkerkhof in 's-Hertogenbosch.

Ton Smits werd in 1944 priester gewijd. Hij studeerde theologie te Leuven waar hij doctoreerde en de magistertitel behaalde in 1956. Vanaf 1949 gaf hij les in theologie aan zijn medebroeders in opleiding.
Hij speelde een belangrijke rol bij de samenvoegingen van de theologische opleidingen van orden, congregaties en de bisdommen van Breda en Den Bosch. In 1964 startte het Gemeenschappelijk Instituut voor Theologie te Tilburg, dat uitgebouwd werd tot de theologische faculteit in die stad. Aan die faculteit doceerde hij systematische theologie als hoogleraar. Hij was er ook vele jaren decaan. Hij was adviseur van de bisschoppen van 's-Hertogenbosch tijdens en na de jaren van het Concilie (1962-1965). Daarnaast was hij gastdocent te Leuven. Hij was lid van de Verkenningscommissie Obermann die adviseerde tot inkrimping van de theologieopleidingen in Nederland.
Hij was actief in verschillende commissies van de orde en vele jaren als lid van het bestuur van het Franciscaans Studie Centrum.
Later kwam hij de christelijke meditatie op het spoor als een weg van verheldering. Hij gaf spreekbeurten, leidde meditatiegroepen en was een veel gezocht raadsman.
Naast zijn bezigheden op wetenschappelijk gebied was Luchesius een vertrouwenspersoon van veel eenvoudige mensen die hem om raad vroegen en die hij in hun nood bijstond.
Tot op hoge leeftijd, ook tijdens zijn ziekte, bleef hij actief nadenken over de mysteries van het leven. Hij was heel dankbaar voor allen die hem hielpen zijn zwakke lichaam te ondersteunen en te verzorgen.
Hij was een hoogstaand, aimabel mens, een fijne broer en oom voor de familie, een inspirerende medebroeder die altijd weer iets nieuws op het spoor kwam. Hij had een brede belangstelling, maar kon ook veel vergeten. Hij was soms een verstrooide professor, maar bleef een beminnelijke en gewone mens, innemend en vriendelijk.
Over zijn doofheid zei hij kort voor zijn dood: 'Ik wist niet dat doofheid zoveel eenzaamheid met zich meebracht.'
Hij stierf in ons kloosterverzorgingshuis te Tilburg op 17 november 2010 en ligt begraven bij zijn medebroeders in 's-Hertogenbosch.
Moge hij rusten in vrede.


Cor van der Velden Cor van der Velden
Cor (Valens) van der Velden, minderbroeder kapucijn Geboren: 24 februari 1931 in Santpoort (gemeente Velsen) Kapucijn: sinds 1949 Gestorven: 20 november 2010 Begraven: op ons kloosterkerkhof in 's-Hertogenbosch.

Cor van der Velden is opgegroeid in Heemstede. Hij was 18 jaar toen hij intrad bij de kapucijnen en deed op 14 juli 1954 zijn plechtige professie. Hij werd als portier, kleermaker en termijnbroeder ingezet in de kloosters van Udenhout, Helmond, Handel, Velp, Rilland, IJmuiden en Enschede. Ook was hij van 1954 tot 1960 in Rome in ons Internationaal College als hulpkok en kleermaker.
In 1967 wil hij anders gaan leven als kapucijn: meer onder de mensen zijn en zelfstandig zijn leven inrichten. Hij heeft lang gezocht welke vorm het beste bij hem zou passen. In mei 1968 krijgt hij daartoe verlof en gaat bij zijn ouders wonen in Heemstede. Van daaruit zocht hij een baan en nam alles aan om in zijn onderhoud te voorzien. Lange tijd is hij onderhoudsman geweest van de St. Bavo-kathedraal te Haarlem.
Omdat zijn vader ziekelijk was - hij overleed al in 1969 - en hij zijn moeder niet alleen wilde laten, is er van zelfstandig wonen aanvankelijk niets gekomen. Hij bleef in de Utrechtlaan wonen ook toen zijn moeder naar het verzorgingshuis Het Overbos verhuisde. Later verhuisde hij naar een eenvoudig huis.
Cor heeft heel eenvoudig geleefd. Hij is altijd een minderbroeder gebleven, maar hij woonde niet in een klooster. Hij pakte alles aan om te leven: gewoon werk in de melkfabriek, als bloemist, als tuinman, het maakte hem niet uit. Hij is altijd verbonden gebleven met zijn medebroeders, eerst met de broeders in IJmuiden, later via de bijeenkomsten in de Randstad, in Amsterdam of Den Haag.
Hij was een religieus bewogen mens en dat stak hij niet onder stoelen en banken. Hij getuigde van het evangelie in woorden en daden. Zijn handigheid op veel terreinen en zijn technische bekwaamheden: die gaven en talenten stelde hij in dienst van veel mensen. Een klussenman met gouden handen, dat was hij! Velen heeft hij daarmee blij gemaakt en geholpen. Hij zorgde ook voor een hoogbejaarde dementerende vrouw in de buurt.
Hij was ook een verhalenman, die alles, verkondiging en belevenissen, in de vorm van een verhaal goot.
Cor van der Velden overleed heel plotseling in zijn eigen huis op 20 november 2010. Hij is begraven op ons kloosterkerkhof te 's-Hertogenbosch.
Dat de goede God hem mag opnemen in zijn huis van vrede en liefde.

of naar onze homepage