In Memoriam 2008

Kapucijnen die zijn overleden in 2008.

2008
Vader Antonie Vriens Antonie (Melchiades) Vriens, minderbroeder kapucijn
Geboren: 27 december 1924 te Eindhoven/Stratum
Kapucijn: vanaf 1942
Gestorven: 21 januari 2008

Hij studeerde in Leiden biologie en wis- en natuurkunde. Hij stuikelde over het praktische deel. Hij werd vervolgens leraar muziek en verzorger van liturgie aan ons klein seminarie in Oosterhout. In 1967 studeerde hij Oosterse Theologie te Rome en was vanaf 1969 werkzaam in het Oosters Werk van de kapucijnen in Voorburg en Den Haag.
Van 1975 tot 1982 was hij oecumenisch adviseur in het bisdom Rotterdam en hij schreef veel voor het eigen blad Pokrof en Met Kap en Koord en in Kosmos en Oekumene.
Vader Antonie was een hoogstaand mens, zeer intelligent en beminnelijk. Door zijn hoffelijke levensstijl nam hij veel mensen voor zich in. Hij was een dromer, niet praktisch ingesteld en hij kon gemakkelijk zeggen: "O, op dit moment zou ik eigenlijk in Amsterdam moeten zijn." of ""Dit is de trein waar ik in had moeten zitten."
Hij woonde met zijn broeders van het Oosters Werk in Voorburg, in klooster Pokrof en daarna in Den Haag. Hij verzorgde de gemeenschappen van Den Haag, Maastricht, Eindhoven en Nijmegen en ging daar graag voor in de Goddelijke Liturgie. In zijn artikelen getuigde hij van de liefde voor de Byzantijnse Liturgie en de spiritualiteit van de Oosterse Theologie.
Na enkele jaren in Leidschendam werd zijn gezondheid zwakker en vanaf 2004 was hij in het kloosterverzorgingshuis te Tilburg. Omringd door liefdevolle zorg, maar tot op het laatste met een glimlach op zijn gezicht is hij gestorven.
Tijdens de begrafenis werden verschillende gezangen gezongen uit de Byzantijnse Liturgie.
Moge hij Gods lof blijven zingen in de heerlijkheid van God.


Monald van den Broek

Monaldus Marinus Hendrikus van den Broek, minderbroeder kapucijn
Geboren: 15 februari 1914 te Nuenen
Kapucijn: vanaf 1933
Gestorven: 31 januari 2008
Begraven: 5 februari 2008 op ons kloosterkerkhof in Tilburg

Marinus Hendrikus van den Broek kreeg de kloosternaam Monaldus toen hij in 1933 intrad bij de kapucijnen. Kort na zijn priesterwijding in 1940 studeerde hij Oosterse Theologie met het doel om na de oorlog als missionaris naar Rusland te vertrekken. Dat liep anders. Hij werkte in Nijmegen bij het Don Boscowerk en vanaf 1948 was hij predikant van in parochieretraites en volksmissies. Hij woonde toen in Enschede en Handel. Vanaf 1969 is hij 33 jaar lang rector en later pastoor in Biezenmortel bij Udenhout. In 2002 verhuisde hij naar het kapucijnen-kloosterverzorgingshuis in Tilburg. In 2008 overleed hij daar.
Pater Monaldus was een goedlachse kapucijn die genoot van het leven en van de goede dingen die het leven bood. Hij vond er zijn vreugde in om bij mensen te zijn, om ze te bemoedigen met zijn gaven van hart en geest. Hij heeft veel gepreekt, maar het bleef niet bij woorden alleen. Hij leefde zelf vanuit de Blijde Boodschap, die voor hem de Optimistische Boodschap had mogen heten. Hij had echte zorg en aandacht, als een goede herder. Psalm 23 was niet voor niets de psalm waarvan hij heet meeste hield. Hij was een blijmoedig mens, hartelijk, een herder, een broer en een vriend. Tot zijn laatste dagen bleef hij hartelijk en dankbaar voor de geweldige zorg in Tilburg/Korvel, wat hij altijd uitdrukte met "Prachtig mooi!"
Moge hij rusten in vrede.


Innocentrius van den Heuvel Innocentius Hendrikus Cornelus van den Heuvel
Geboren: 8 december 1917 te Boxtel
Kapucijn: vanaf 1940
Gestorven: 29 maart 2008 in Tilburg

Het overzicht van zijn levensloop bij de kapucijnen is een lange lijst van plaatsen door heel Nederland en van allerlei werkzaamheden. De laatste 20 jaar woonde hij in Antwerpen en verleende daar met veel plezier assistenties in het parochiewerk. Tot 2007 verzorgde hij de jaarlijkse retraite voor de broeders van Johannes de Deo in Nuenen.
Met trots vertelde hij daarover in het Streekconvent waartoe hij vanaf 1989 behoorde.
Deze levensloop is typisch voor vele kapucijnen in het verleden: vele verplaatsingen en kapucijnenwerk zoals biechtvader, assistent, eenvoudige zorg en inzet voor mensen die het in het leven niet al te goed hebben getroffen.
Hij bleef zichzelf ook Pater Innocentius noemen. Hij nam zijn verantwoordelijkheden en bleef trouw aan zijn kapucijnen-medebroeders. Hij had een ijzersterk geheugen waaruit talloze kapucijnenverhalen feilloos te voorschijn kwamen.
In 2007 werden de gebreken van zijn gezegende ouderdom te groot. Hij verhuisde na zijn 90-ste verjaardag naar het kloosterverzorgingshuis in Tilburg/Korvel, en was daar dankbaar en tevreden. Na slechts drie maanden daar gewoond te hebben overleed hij plotseling.
Tijdens de uitvaartdienst werd in zijn geest gezongen: "Meester, laat nu uw knecht, zoals u gezegd hebt, in vrede gaan; want mijn ogen hebben uw heil gezien." Hij werd op vrijdag 4 april 2008 begraven op ons kloosterkerkhof in Tilburg/Korvel.


Nivardo Snik
Nivardo Engelbertus Johannes Snik, minderbroeder kapucijn
Geboren: 30 januari 1931 in Tilburg
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1950
Gestorven: 18 mei 2008 in Osorno, Chili
Begraven in Quilacahuin-Osorno, Chili.

Bert Snik volgde zijn broer Gerard naar de kapucijnen. daar kreeg hij de naam Nivardus. In 1957 werd hij priester gewijd en een jaar later kreeg hij de benoeming voor de arme Indiaanse bevolking van Zuid Chili. Hij bereidde zich twee jaar voor en ging met de kapucijnen Juan Jansen en Efrem te Haaf naar Chili. Vanaf toen heette hij Nivardo.
Van 1960-1982 was hij pastoor en timmerman in de parochie Quilacahuin. Van 1982 -1990 was hij pastoor in San Juan de la Costa en de vele dorpjes eromheen. Hij vond het een moeilijke tijd. In 1990 keerde hij terug naar Quilacahuin, een warme parochie met een grote scholengemeenschap en een ziekenhuis. Na een hartoperatie in 1998 moest hij een stap terug doen. Hij werd gezinskatecheet.
Nivardo was een wonderlijk mens, ten gevolge van toenemende doofheid wat in zich zelf gekeerd. Hij was door en door eenvoudig en vroeg niets voor zichzelf behalve timmergereedschap en een gehoorapparaat. Toen hij in 2007 zijn 50-jarig priesterfeest vierde, eerst in Nederland en daarna in Chili, kreeg hij erkenning voor zijn manier van leven: hij werd ereburger van San Pablo en mocht daardoor de eretitel dagen: "Vriend van het Volk".
Op zondag 18 mei stierf hij plotseling na een hartaanval. Op 20 mei werd hij begraven in zijn parochie Quilacahuin in de stomende regen onder geweldige belangstelling. De witte gewaden van de bisschop en de vele priesters en de andere mensen werden doornat en vuil door de modder en de regen: ieder had het over voor de geliefde Nivardo Snik.
Moge hij rusten in vrede.
Op 31 mei was er een herdenkingsdienst in Tilburg.


Emericus van Rulo Emericus Willem van Rulo, minderbroeder kapucijn
Geboren: 7 oktober 1910 in Liempde
Kapucijn: vanaf 1930
Gestorven: 6 juli 2008 in Tilburg
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg/Korvel.

Van 1939 tot 1969 is pater Emericus geschiedenisleraar geweest aan het klein-seminarie van de kapucijnen, achtereenvolgens in Enschede, Langeweg, Tilburg, Voorschoten en Oosterhout. Hij maakte de dorre stof smakelijk door smeuige details te vertellen en de geschiedenis een menselijke kleur te geven.
Zijn leerlingen hielden van hem om zijn nieuwsgierigheid, kennis, boeren nuchterheid en Liempdese humor.
Na zijn lange periode in Oosterhout werd hij administrator in ons klooster in Breda. Vanaf 1999 woonde hij in Tilburg/Korvel. Hij had meer verzorging nodig. Zijn geest en geheugen bleven ijzersterk, maar zijn lichaam werd zwakker.
De oorlog was voor hem een trauma dat hij nooit heeft kunnen overwinnen. Zijn moeder stierf, zijn jonge zus stierf in het kraambed, het klooster in Langeweg werd gebombardeerd, en toen hij in Udenhout tot rust wilde komen, stierven daar drie kapucijnen na een ontploffing. Vanaf toen durfde hij vaak zijn veilige thuis niet meer te verlaten. Toen hij zich ermee verzoend had, was hij aan de toestand gewend.
Zijn familie zag hem graag en tot op de dag van zijn dood wist hij te vertellen dat de veerpont van zijn dorp nooit in de oorspronkelijke staat terug kon zijn gezet, eenvoudig omdat die vroeger nooit had bestaan.
Zijn familie vertelde dit met een glimlach, die lieve oude man van 97 hoorde bij hen.
Moge hij rusten in vrede.
Hij is op 10 juli 2008 begraven op het kloosterkerkhof van ons klooster in Tilburg/Korvel.

Nico Schoenmakers Nico Dyonisius J.A. Schoenmakers, minderbroeder kapucijn
Geboren: 30 oktober 1921 in Tilburg.
Kapucijn: vanaf 1940
Gestorven: 8 augustus 2008 in Tilburg
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Hij was missionaris op Sumatra van 1950-1968. Daarna was hij pastor van de Trouwlaanparochie in Tilburg, tot zijn emeritaat in 1988. Hij kreeg verzorging in ons KloosterVerzorgingsHuis in Tilburg/Korvel.
Hij werd kapucijn zoals zijn oom Caecilius en oudoom Dionysius. In Indonesië is hij nooit gelukkig geweest. Hij kende maar één goede overste, en dat was hij die hem terug naar Nederland had laten komen. Hij kreeg daarna een pastoraat in zijn geboortestad Tilburg.
Nico Schoenmakers heeft zich ingezet voor de mensen waar hij ook was. Maar zijn lichaam werkte niet mee. Oud worden was voor hem een grote opgave. Afhankelijk zijn en noodzakelijke hulp toelaten was voor hem moeilijk.
Hij was van aard onzeker en zachtmoedig, maar die kanten liet hij niet altijd zien. Zijn grote gestalte en harde donkere stem brachten hem ertoe zich anders te tonen dan hij was.
Hij kon moeilijk accepteren dat hij niets meer kon en voortdurend pijn had. Zijn ruwe bolster werd duidelijker dan zijn zachtmoedige en gevoelige hart. Ook daar leed hij onder.
Hij was soms uitgelaten, soms onverschillig. Een groot en lief mens, geliefd door velen, maar soms onmachtig om de liefde terug te geven.
Moge hij voor altijd in vrede zijn bij Gods liefde.


Thomas van den Heuvel Thomas (Leontius) van den Heuvel, minderbroeder kapucijn
Geboren: 1925 te Aarle-Rixtel
Kapucijn: vanaf 1945
Gestorven: 7 oktober 2008 in Heeswijk-Dinther
Begraven op ons kloosterkerkhof in Velp

Hij is bijna 50 jaar missionaris op het eiland Sumatra in Indonesië geweest. Hij is op veel plaatsen in het binnenland van Sumatra geweest. Hij kende zowel de Batakse talen als het officiële Bahasa Indonesia goed. Dat kwam goed uit, want hij hield van verhalen vertellen. Hij leefde dicht bij de mensen en hield van hen. Hij ging van de ene plek naar de andere, onvermoeibaar.
De eenheid tussen hem en de mensen werd vergemakkelijkt doordat Thomas -of Tommy, zoals iedereen hem noemde - voor zichzelf geen behoeften had. Hij had niets nodig om gelukkig te zijn en te maken. Alles wat hij kreeg, gaf hij onmiddellijk weg.
Het enige dat hij nodig had, was zijn vrijheid. Daarom koos hij de kapucijnen als zijn leefomgeving.
Hij heeft het evangelie verteld als een verhaal en door zijn levend voorbeeld.
In 2005 keerde hij zeer verzwakt definitief terug naar Nederland. Hij kwam te wonen in Huize Cunera in Heeswijk-Dinther, dichtbij zijn grote familie, die veel van hem hield. Hij was de oudste van 13 kinderen.
Tijdens de uitvaartdienst werd door een tiental Bataks die in Nederland wonen, gezongen en gedanst om op hun eigen manier afscheid te nemen.
Moge hij rusten in vrede.


of naar onze homepage