In Memoriam 2007

Kapucijnen die zijn overleden in 2007.

desideratus KockenDesideratus Kocken
Desideratus Wilhelmus Adrianus Josephus Kocken, minderbroeder kapucijn
Geboren: 9 februari 1927 in Huisseling (Ravenstein)
Kapucijn: vanaf 30 januari 1949
Gestorven: 27 februari in Tilburg
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg

Wim Kocken kenden wij als 'Desi', afkorting van Desideratus, zijn kloosternaam. Hij woonde in Udenhout, Helmond, verhuisde naar het klein seminarie, eerst in Voorschoten en later in Oosterhout. Van 1956 tot 1965 werkt hij toegewijd in IJmuiden, daarna even in Rotterdam en vervolgens was hij bijna 15 jaar kok in Velp. Ten slotte leefde hij vanaf 1979 in Tilburg. Hij werd in de omstreken bekend vanwege zijn pij en zijn fiets. Hij verkocht veel rozenkransen en medailles. Veel missionarissen waren hem dankbaar voor de goede gaven die hij voor hen had verzameld.
Broeder Desi was een eenvoudig mens. Hij had een enorm grote inzet en dienstbaarheid. Dat was zijn remedie tegen zijn innerlijk onrust. Hij bezocht graag mensen en andere kloosters. Hij hielp de broeders in Breda vaak met de tuin, en de Vlaamse broeders van Meersel-Dreef met de jaarlijkse schoonmaak van het Maria- en Padre Piopark tegenover het klooster.
Hij bad intens tot Maria voor de intenties van de mensen die om zijn gebed vroegen en stak trouw voor hen kaarsen op. Hij bad voortdurend.
Hij werd een maand voor zijn dood 80 jaar. Vlak voor zijn plotselinge dood waste hij alle ramen van het 'pandhof', ruimde de dode bomen op na de januaristorm en stierf simpelweg op 27 februari na het ontbijt.
Hij verbaasde zich vaak over de goedheid van de mensen die hij tegenkwam. Dat was zijn specialiteit: simpel en goed zijn.
Moge hij rusten in vrede.

Christophorus BroedersChristophorus Broeders
Christophorus Pieter Adriaan Broeders, minderbroeder kapucijn
Geboren: 19 april 1922 in Oosterhout (NB)
Kapucijn: vanaf 17 juli 1946
Gestorven: 14 maart 2007 in Tilburg
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg

Piet Broeders, Christophorus, sprak in Helmond zijn plechtige geloften uit. Kort daarna verhuisde hij naar het kleins seminarie in Voorschoten. Hij verhuisde mee naar Oosterhout in 1954. Daar bleef hij 44 jaar, totdat in 1988 het seminarie werd opgeheven. Hij was daar bekend en geliefd als Smidje. Hij was metaalbewerker met veel verstand van hout en meubels. Zijn handen konden maken wat zijn ogen zagen. Hij was verantwoordelijk voor alle technische apparatuur. Hij heeft veel zwaar werk verricht. Hij werd door de studenten ook wel "De man van staal" genoemde, naar een sterk verhaal over een staalsplinter in zijn vinger dat hij graag vertelde.
In augustus 2003 kreeg hij een herseninfarct. Hij lag weken in coma, en bleef lichamelijk zwaar gehandicapt. Hij kon alleen nog maar liggen. Tot verwondering van hemzelf en tot vreugde van zijn zeer trouwe familie en de verplegenden, werd zijn karakter veel vrolijker en liever. Hij kon zingend zijn lot accepteren in het kloosterverzorgingshuis in Korvel/Tilburg.
Hij bleef iets kinderlijks houden, in doen en laten en in geloven en dat was ook zijn kracht. Hij heeft zich in de jaren in Oosterhout, temidden van de leraren en medebroeders, mede daardoor staande kunnen houden. Dat hij eigenzinnig was, hield hem overeind, maar maakte hem toen ook eenzaam.
Hij hield graag vast aan het oude en had een intense devotie tot Maria. In de vakanties bezocht hij alle Mariabedevaartoorden. De laatste jaren vierden de medebroeders eens in de week samen met hem de eucharistie op zijn ziekenkamer waar hij lag. Dat ontroerde hem en de broeders en zijn familie zeer.
Hij was trots op zijn kloosternaam "Christusdrager". Hij heeft Christus en de last van zijn leven gedragen, uiteindelijk met aanstekelijke vreugde.
Moge hij rusten in vrede.


Piet LeenhouwersPiet Albuinus Leenhouwers
Petrus Johannes Gerardus (Albuinus) Leenhouwers, minderbroeder kapucijn
Geboren: 1 juni 1929 te Helmond.
Intrede bij de kapucijnen: 30 augustus 1947
Gestorven: 8 november 2007 te Tilburg.
Begraven: op het kloosterkerkhof van de kapucijnen te Tilburg.

Piet Leenhouwers trad in bij de kapucijnen en kreeg de kloosternaam Albuinus. Hij studeerde in Rome summa cum laude af, en werd docent filosofie aan de eigen kapucijnenopleiding in Helmond.
Hij was een zeldzaam begeesterde en energieke duizendpoot. Hij heeft aan duizenden mensen les gegeven, en zo een belangrijke bijdrage geleverd aan de spiritualiteit van de kerkmensen, zowel leken als religieuzen.
Hij werd in 1975 voor het eerst gekozen tot provinciale overste in Nederland. Hij betekende ook veel voor de franciscaanse spiritualiteit in Nederland en bij de Nederlandse kapucijnen.
Hij doceerde op grote opleidingen, pastorale scholen, de theologische faculteit in Tilburg, was hoogleraar wijsbegeerte namens de Radboud-stichting aan de Technische Universiteit Eindhoven , maar gaf ook duizenden lezingen aan kleine mensen die zich wilden laten inspireren. Steeds wist hij studenten te boeien en met hen en de grote filosofen in gesprek te gaan.
Hij publiceerde gemakkelijk en veel, boeken, tijdschriften, dictaten, colleges. Zijn enthousiasme was aanstekelijk. Zijn eenvoud en humor waren meeslepend. Binnen en buiten de kapucijnengemeenschap was hij lid van veel commissies en besturen.
In de weekenden vierde hij liturgie in de buurt van Tilburg, 40 jaar lang in Lage en Hooge Mierde en in Hulsel.
Iedereen kende hem als "Pietje", zo ondertekende hij ook zijn informele brieven. Daaruit spreekt de nabijheid tot de mensen die hij uitstraalde en die hem ten deel viel, omdat hij niet simpel, wel eenvoudig was.
In september werd hij bediend. Tot op het laatst is hij actief gebleven. Zijn echte ziekbed duurde niet lang. Hij stierf, omgeven door zijn familie en medebroeders.
Moge de Eeuwige hem rust en vrede geven.


Rupert BrullemansRupert Brullemans
Rupert Adrianus Johannes Brullemans, minderbroeder kapucijn
Geboren: 1 december 1917.
Kapucijn: vanaf 7 september 1937
Gestorven: 17 november 2007 in Tilburg
Begraven: op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Na jaren als 'rondtrekkend predikant' te hebben gewerkt, vooral in parochieretraites, werd hij kapelaan in Rotterdam, Amsterdam, Den haag en Den Bosch.
Vanaf 1977 werd hij pastoor in Lobith. Zestien jaar bleef hij daar, voor hem de mooiste tijd van zijn leven. Daarna was hij actief als rector in de bejaardenhuizen te Wamel, Schijndel en Nijmegen.
Nadat hij even ter revalidatie in Tilburg was opgenomen, was hij blij dat hij daar kon blijven. Daar is hij bijna 90 jaar oud, stilaan en bescheiden gestorven. Op 23 november 2007 is hij temidden van zijn familie en medebroeders begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.
Moge hij rusten in vrede.

Bernard FeijenBernard Feijen
Bernard Antonius Hubertus Polycarpus Feijen, minderbroeder kapucijn
Geboren: 6 december 1932 in Geldrop.
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1953
Gestorven: 18 november 2007 in Breda
Begrafenis: op het kloosterkerkhof in Breda.

Bernards leven werd gekenmerkt door een intense menselijke nabijheid. Of hij nu begeleider van jongelui was, pastor in een parochie, gardiaan-overste in een klooster of gastheer van mannen en vrouwen die bij hem op bezoek en om raad kwamen, hij stond voor ieder open en luisterde aandachtig. Hij vond het heerlijk als hij ook zelf bij hen zijn verhalen kwijt kon.
Hij heeft onder jongelui mogen werken in het toenmalige Juvenaat van de kapucijnen te Nijmegen, als parochiepastor in Rotterdam in de Michaël en Clemens, in Breda in de Rozenkrans, Anna en Onbevlekte Ontvangenis parochie, en later in de parochie van 'De Bartjes' in Den Bosch. Als overste mocht hij de broederschap dienen in Breda, Den Bosch en Velp-Grave.
Thuis te midden van zijn medebroeders was hij een bindende figuur, schiep hij gezelligheid en saamhorigheid. Bernard hechtte bijzonder aan onderling overleg, met name in de huiskapittels. Wat hij in de broederschap beleefde, wilde hij ook uitdragen naar buiten. Uit deze houding werd in Breda de idee van de Meeleefdagen geboren. Bernard heeft gedurende 6 jaar bijna 50 Meeleefdagen georganiseerd en geleid in ons Bredase kapucijnenklooster.
Bernard had gehoopt nog eens mee te mogen maken dat jonge kapucijnen het roer zouden overnemen en op een eigentijdse wijze het franciscaanse ideaal zouden voortzetten. Met die wens is hij ingeslapen.
Moge de Heer van het leven hem en ons overvloedig zegenen.


of naar onze homepage