In Memoriam

Kapucijnen die zijn overleden in 2006.

2006
Servatius van de Ven Servatius Lambertus Cornelis Antonius van de Ven, minderbroeder kapucijn
Geboren: 26 maart 1912 in Udenhout
Kapucijn: vanaf 7 september 1930
Gestorven: 6 maart 2006 in Tilburg
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Servatius was een man die uiterst nauwgezet een waardige volgeling probeerde te zijn van Franciscus en diens idealen. Daarin ging hij zijn broeders voor als lector moraaltheologie (1941-1964) en directeur in de opleidingstijd (1959-1964). Hij stond een radicaal dienstbaar leven voor, zonder franje en zonder persoonlijke bezitingen.
Hij was een liefdevol mens. Hij kon streng zijn als de franciscaans waarden van eenvoud en soberheid in het gedrang kwamen.
In zijn latere jaren gaf hij ruimte aan broeders die de franciscaanse idealen anders interpreteerden dan hij en nieuwe levensvormen aannamen. Tegelijkertijd was hij daarover vaak teleurgesteld. In zijn hart bleef hij de kapucijn van vóór het Tweede Vaticaans Concilie.
Hij bleef op de hoogte van de nieuwste theologische ontwikkelingen. Vooral het thema dialoog had zijn belangstelling. Zo behoedde hij zich voor een star conservatisme. Hij bleef een eerlijk zoekend mens te midden van alle ingrijpende veranderingen.
Hij was een hartelijk mens, trouw en vol energie. Die heeft hij besteed aan zijn werk als provinciesecretaris, als docent en als gardiaan van het klooster in Den Bosch. Daar woonde hij veertig jaar.
Daarnaast was hij op zijn eerlijke, duidelijke en wijze manier begeleider van talloze religieuzen, leden van gespreksgroepen, priesters en vele anderen.
In zijn laatste twee jaren verbleef hij in Tilburg waar hij de zorg kreeg die hij nodig had. Daar is hij in vrede gestorven op 6 maart 2006.


Harry Pennock Remigius Harrie A.M. Pennock, minderbroeder kapucijn
Geboren: 31 mei 1921 te Den Haag
Kapucijn: 30 augustus 1944
Gestorven: 2 augustus 2006

In 1952 vertrok hij naar de missie in Borneo. In 1960 ging hij naar Sumatra, waar hij 15 jaar op verschillende plaatsen heeft gewerkt. Daarna ging hij naar de grote stad Jakarta. Vanaf 1975 was hij verbonden aan de parochie in de wijk Tebet. Hij kreeg de leiding van een charismatische groep en de Mariale Priesterbeweging van het bisdom.
In 1975 ging hij terug naar Pontianak op Borneo. Na meer dan 20 jaar kwam hij daarna in 1996 definitief terug naar Nederland.
Hij woonde 5 jaar in Breda en verhuisde daarna naar het KVH in Tilburg. Op 27 april 2006 overleed hij daar.
Hij was een missionaris zoals hij dat had willen zijn. Hij ging naar alle plaatsen in Borneo, en in Sumatra naar plekken waar anderen liever niet gingen. Hij was er voor de anderen en plaatste zichzelf op de achtergrond.
Harrie was een gentleman en een vrome priester, die zich thuis voelde in de miljoenenstad Jakarta. Hij was kort van woorden. Hij hield van duidelijke uitspraken. Hij kon uitstekend tekenen en schilderen.
De laatste jaren waren erg zwaar voor hem. Zij geheugen liet hem in de steek en hij voelde zich verdrietig. Hij voeld het als een diepe pijn, dat hij geen pastoraal werk meer kon doen. Hij kon dan moeilijk uiten waarom hij zo verdrietig was.
Hij is gestorven als een echte kapucijn, eenvoudig, en terugkijkend op een intensief leven.
We hebben hem begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.
Dat hij moge rusten in vrede.


Dominicus Groenendaal Dominicus Johannes A.M. Groenendaal, minderbroeder kapucijn
Dominicus Johannes A. M. Groenendaal
Geboren: 15 juni 1923 te Schiedam
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1945
Gestorven: 9 mei 2006 in Den Bosch

Jan Groenendaal, pater Dominicus, was een fijngevoelig, zachtaardige en vooral punctuele kapucijn. Met zijn tactvolle vriendelijkheid wist hij gemakkelijk contacten te leggen.
Dis is hem goed van pas gekomen in zijn pastorale werk. Twee dingen waren daarin voor hem belangrijk: zijn jarenlange dienst in het verzorgingshuis "De Volkaert" in Dongen en zijn werk voor de Franciscaanse Lekenorde.

Hij werd zeer gewaardeerd in de parochies waar hij voorging in de liturgie. Ook dit deed hij met een vanzelfsprekende onopvallendheid. Op deze manier heeft hij de Blijde Boodschap voor veel mensen herkenbaar, hoorbaar en zichtbaar gemaakt.
De laatste jaren van zijn leven, toen hij zijn werk moest opgeven, is hij in Nijmegen en in Den Bosch tot zijn laatste uur toe een zeer behulpzame en attente broeder gebleven.
Toen hij op de avond van zijn dood niet op zijn gewone manier aanwezig was, bleek hij onopvallend en bescheiden afscheid van de wereld en van de broeders te hebben genomen. Deze zeiden: "Die Jan toch!". Met hem geloven zij dat het zo goed is. Zij gunnen hem rust en vrede bij zijn God.

Hij is op zaterdag 13 mei begraven op het kerkhof in het klooster van Den Bosch.


Jacobus (Joop) Waterreus
Jacobus Joop Waterreus, minderbroeder kapucijn
Geboren: 14 september 1917 in Den Haag
Kapucijn: vanaf 7 september 1938
Gestorven: 29 mei 2006 in Tilburg

Joop Waterreus was bekend als pater Joacobus of Oom Joop voor zijn familie. Hij was kapucijn, samen met twee broers, Radboud en Dismas. Net als zij heeft hij zijn beste jaren doorgebracht in Indonensië, van 1948 tot 1990. Hij was 42 jaar in Borneo, Kalimantan. Hij was een zeer attente, lieve en gelovige man.
In Nyarumkop was hij katecheet, iemand die contact bleef houden met zijn mensen. In Singkawang had hij jarenlang de leiding over de kandidaten. Hij zag er veel vertrekken.
Hij noemde Borneo "Het heerlijke land dat mij was toegemeten", zoals hij in de psalm las. Zijn lievelingspsalm was psalm 16, waar hij veel troost aan ontleende.
In 1996 keerde hij terug naar Nederland. Hij bleef op zijn manier werken voor 'de missie', onder andere door duizenden postzegels af te weken en uitzoeken. Hij had vele contacten via zijn dienstwerk aan de zusters, in het ziekenuis, in de biechtstoel en in de spreekkamer. Dat werd duidelijk bij de begrafenisdienst, toen de kapucijnenkerk in Den Bosch helemaal vol was.

Hij is volledig aan God overgegeven gestorven, na enkele weken liefdevoille zorg in Tilburg. Misschien houdt hij nu vanuit de hemel de voetbalstanden bij, zoals hij heel zijn leven deed tot het laatst toe.

Jacobus (Joop) Waterreus was 88 jaar oud en 67 jaar kapucijn toen hij overleed. Moge hij rusten in vrede.


Ambrosius van der Stam

Ambrosius Cornelis Petrus van der Stam, minderbroeder kapucijn
Geboren: 9 mei 1926 in Zoetermeer
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1946
Gestorven: 4 juli 2006 in Tilburg

Hij studeerde klassieke talen en was daarna tot 1981 leraar aan het St Oelbertgymnasium in Oosterhout. Vervolgens werd hij secretaris van de provinciaal en archivaris van de Nederlandse kapucijnenprovincie. Deze laatste functie bekleedde hij tot zijn dood.
Ambrosius hield van het leven, dat hij beleefde als van God gekregen. Hij was dankbaar voor zijn ouders en voor allen die hem geholpen hadden. Hij genoot van de schoonheid van de klassieke cultuur, en hij was dankbaar dat hij de leerlingen daarin mocht laten delen.
Jarenlang was hij in de weekends als priester en voorganger werkzaam in enkele parochies in West-Brabant.
De elektronische omzetting van het archief kostte hem moeite, maar gaf hem ook plezier toen hij het eenmaal in zijn vingers had.
In alles was hij onvermoeibaar, onverstoorbaar en blijmoedig. Zo heeft hij ook zijn laatste ziekte gedragen. Zijn bijzondere afscheidsdienst had hij voorbereid. Hij heeft zijn lichaam afgestaan aan het Anatomisch Laboratorium van de Radboud Universiteit te Nijmegen.
Zijn leven en sterven zijn herdacht in de kapucijnenkerk te Tilburg op zaterdag 8 juli 2006.


Henk Rombout van Doorn

Henk Rombout van Doorn, minderbroeder kapucijn
Geboren: 31 januari 1931 in De Bilt
Kapucijn: vanaf 1950
Gestorven: 26 juli 2006 in Tilburg

Henk van Doorn werd als kapucijn priester gewijd in 1957. Hij werd kapelaan in de Fatimaparochie in Nijmegen in 1959, bedrijfspastor in Amsterdam in 1962. Daarna was hij directeur van het juvenaat in Nijmegen in 1966, in 1969 werd hij pastor in IJmuiden, pastoor in Sluiskil in 1980, teamleider in Breda-Haagweg in 1987, pastoor in Babberich vanaf 1988 en vanaf 2001 was hij gardiaan in Breda. En alles deed hij met tomeloze energie, elegance en zorg.
Ook binnen de kapucijnengemeenschap was hij graag gezien lid van veel commissies en tijdelijke werkgroepen. Hij liet er geen gras over groeien.
Uiteindelijk was hij erg dankbaar voor de kracht die hij blijkbaar, tot zijn eigen verbazing, had om zijn ziekte te dragen.
Het vertrouwen dat hij ondervond, gaf hij ook.
Zijn optimistisch geloof maakte zijn soms kleine hart sterk genoeg.
Het meest bad hij psalm 139: Door u ben ik gekend, mijn ziel en mijn gebeente. Ontzaglijke wonderen zijn al Uw werken.
Moge hij rusten in vrede.

Alfred van de Weijer

Alfred Everardus Josephus van de Weijer , minderbroeder kapucijn
Geboren: 30 mei 1922 in Dordrecht
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1940
Gestorven: 1 oktober 2006 in Tilburg

Alfed was een buitengewoon getalenteerd man, begaafd in woord en geschrift. De veranderingen van het Vaticaans Concilie (1962-1965) -dat hij als journalist versloeg- hebben hem diepgaand veranderd. Hij stond aan de wieg van de Mariënburgvereniging en als overste van de Nederlandse kapucijnen aan het begin van de snelle veranderingen binnen de kapucijnen. De openheid die hij in Rome had ervaren, maakte hem tot een eminent getuige van openheid en krachtig geloof. Zijn teleurstelling over de verdere gang van zaken was groot. Als deken van Beverwijk had hij het rond 1980 moeilijk met de feitelijke lijnen die uitgezet werden in de r.-k. kerk. Hij bleef een inspirerend leider die ervoor zorgde dat Gods woord bleef klinken in onze ontkerkelijkte wereld. Hij wist vaak met humor spannende situaties op te lossen en impasses te doorbreken.
Hij schreef veel in allerlei bladen, maar ook voor kapucijnenfeesten en jubilarissen. Het plezier dat hij daarin had, was hem aan te zien.
Een markante persoonlijkheid was hij, machtig in woord en gebaar, groot van postuur, intelligent, innemend en hartelijk. Tegelijk was hij heel nuchter en menselijk. Pijnlijk was het voor hem steeds meer in te moeten leveren, want zijn werk- en geestkracht namen af de laatste jaren. Reëel en zonder angst beleefde hij zijn eindigheid. Hij kon alles uit handen geven en zich overgeven aan God in wie hij een onverwoestbaar vertrouwen had.
Zijn leven en sterven zijn herdacht in de kapucijnenkerk te Den Bosch op 6 oktober 2006.
Moge hij rusten in vrede.


Nicolaas Johannes Doodeman Nico Doodeman Nicolaas Johannes Doodeman, minderbroeder kapucijn
Geboren: 18 januari 1921 in Nibbixwoud
Getrouwd: 16 september 1948
Weduwnaar sinds 1971
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1980
Gestorven: 3 oktober 2006 in Tilburg

Nico Doodeman werd in Noord-Holland geboren. Hij trouwde met Jurta Asma. Zij kregen 7 kinderen. Na bijna twintig jaar huwelijk stierf zijn vrouw. Door haar sterven werd hij met een klap geconfronteerd met de vraag: wat is de zin van mijn leven. Hij voedde zijn kinderen op en bleef hard werken. Hij was een bekwaam timmerman, meubelmaker, wat zijn ogen zagen maakten zijn handen. Toen zijn kinderen volwassen waren, kwam hij in Tanzania in contact met de kapucijnen-missionarissen. Hij begon te verlangen kapucijn te worden.
In 1980 trad hij in te Velp. Hij bleef een sociaal zeer bewogen man te zijn, die het niet kon uitstaan dat er mensen waren die het slechter hadden dan hij. Hij wilde zijn leven delen, een met het volk. In Eindhoven deed hij dat, maar vooral in Enschede in De Wonne: de leefgemeenschap waar plaats was en is voor mensen die elders in de maatschappij niet geaccepteerd worden. Nico was schatrijk met de armen, zijn leermeesters. Hij bleef daar werken, zorgen en wonen tot hij eigenlijk al niet meer kon. De laatste jaren bracht hij door in Breda, vlak bij zijn familie. Toen het echt niet meer ging, verhuisde hij naar het verzorgingshuis van de kapucijnen in Tilburg. Daar genoot hij van de zorg die hij kreeg.
Op 3 oktober is hij plotseling gestorven. Zijn familie, kapucijnen en vrienden deden hem uitgeleide en hij is begraven in Tilburg op het kloosterkerkhof van de Korvel. Moge hij rusten in vrede.


Bavo Theodorus Adrianus Jozef Westgeest Bavo Westgeest

Bavo Theodorus Adrianus Jozef Westgeest, minderbroeder kapucijn
Geboren: op 15 juni 1941 in Voorburg
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1959
Gestorven: 27 november 2006 in Tilburg

In 1968 vertrok hij als missionaris naar Sumatra, Indonesië. Hij was leraar in Parapat en pastoor in Samosir. Na een zwaar motorongeluk moest hij terugkeren naar Nederland in 1984.
Theo Westgeest, Bavo, was een begaafd mens. Hij studeerde gemakkelijk. Hij hield bijzonder van muziek en speelde goed orgel. Hij heeft talloze dagelijkse liederen van een mooie begeleiding voorzien. Hij was fijntjes humoristisch en kon vaak lachen en laten lachen.
Hij was en bleef missionaris. Bijna elke avond vertelde hij van zijn tijd op Sumatra. Hij onderhield vele contacten, zowel in Sumatra, als met zijn familie en vele mensen over heel Nederland verspreid.
Na zijn terugkeer in Nederland was hij niet meer in staat een grote taak op zich te nemen. Hij voerde daarentegen vele, vele kleine taken uit. Hij was bijvoorbeeld tolk op kapittels, lid van onze bibliotheekcommissie, maakte preken, en hielp in vele kerken.
Hij was een traditioneel gelovend mens, conservatief, niet open voor de nieuwe ontwikkelingen.
Zijn gezondheid ging langzaam achteruit. Hij woonde 16 jaar in Nijmegen, maar moest vandaar vertrekken naar Tilburg wegens zijn slechte gezondheid na drie hartoperaties. Lopen, ademen, zijn conditie, alles ging met meer moeite. Hij kon dat moeilijk accepteren en ook zijn levensstijl aanpassen aan zijn slechte gezondheid, was hem een zware opgave. Zijn dood overviel hem, zijn huisgenoten in Tilburg en zijn familie.
Hij is begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg op 27 november 2006.
Moge hij rusten in vrede.

Hier vindt u het Indonesische in memoriam van Bavo Westgeest.


of naar onze homepage