< >



In Memoriam

Kapucijnen die zijn overleden in 2004.

2004
Piet Vriens Piet/Livinus Vriens, minderbroeder kapucijn
Geboren: 1929 te Eindhoven
Kapucijn:vanaf 1946
Gestorven: 27 januari 2004

Livinus/Piet Vriens was een innemend man, een taaie volhouder en een gelovig optimist die met een onverwachte kwinkslag altijd voor het doorbreken van spanning zorgde.
Hij studeerde missiologie en liturgie in Rome en doceerde aan de interne opleiding van de kapucijnen in Udenhout. Hij was aalmoezenier in het K.M.A. in Breda. Van 1972 - 1980 was hij secretaris-generaal van de Nederlandse Bisschoppenconferentie. Daarna werkte hij als pastoor in IJmuiden. In het bisdom Haarlem was hij als voorzitter van de Diocesane Commissie voor Oecumene nauw betrokken bij de dialoog met andere kerken.
eind 2003 nam de communiteit van de kapucijnen in IJmuiden afscheid van de stad, na honderd jaar. Hij verhuisde naar Tilburg. Twee weken later werd hij getroffen door een herseninfarct. Hij stierf op 27 januari. We hebben hem begraven in Tilburg op het kloosterkerkhof.


Rochus Raessens Rochus Raessens, minderbroeder kapucijn
Geboren: 1919 te Nuenen
Kapucijn: vanaf 1938
Gestorven: 28 maart 2004

In 1950 vertrok hij naar Sumatra als missionaris zoals zo velen. In 1969 kwam de omslag in zijn leven. Hij werd verplaatst naar Atjeh, naar een lepradorp in Lawe Deski. Hij raakte diep onder de indruk van het leven van de melaatsen. Hij ging tussen hen in wonen en ontwikkelde zich als medisch specialist, met kennis, zonder vooroordelen, en op den duur een geweldige ervaring. Hij was tegelijk wat wij zouden noemen maatschappelijk werker. Hij bouwde huisjes en een moskee. Hij schoolde zich regelmatig bij in het Tropeninstituut.
In 1995 keerde hij voorgoed naar Nederland terug. Hij woonde in Den Bosch. Daar was hij te vinden tussen de daklozen. Maar zijn hart is niet meer hier geweest.
Hij hield van praten en relativeren. Hij was rusteloos, zeker aan het einde van zijn leven. Hij heeft gewoekerd met zijn talenten. Hij was een groot man.
We hebben hem begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.


Harrie Wilms Harrie Wilms, minderbroeder kapucijn
Geboren: 26 februari 1922 te Breda
Kapucijn:vanaf 19 juli 1941
Gestorven: 1 mei 2004 in Tilburg

Harrie en zijn broer Jo waren eeneiige tweeling. Met nog zeven andere kinderen brachten zij hun jeugd door in Tilburg. Beiden traden in bij de Broeders van Liefde in Tilburg. Het was Harrie daar niet streng genoeg: hij trad in bij de kapucijnen in 1941 te Breda. Hij kreeg daar de kloosternaam Respicius. - Zijn tweelingbroer Jo overleed in 1987.
Harrie Wilms heeft in verschillende kapucijnenkloosters gewoond, Oosterhout, Rilland (Zeeland), Amsterdam en tenslotte in Tilburg. Hij was daar portier, gastheer, kleermaker en klusjesman. In grote ijver en bescheidenheid heeft hij zijn leven in dienst gesteld van de gemeenschap.
In Amsterdam woonde hij 16 jaar. Dat waren voor hem de mooiste jaren. Omdat hij zeer bekwaam klusjesman was, verzamelde hij allerlei spullen die "nog wel ooit te pas zouden kunnen komen". Toen hij naar de verpleegafdeling in Tilburg moest verhuizen, was het afscheid van die gigantische verzameling spullen ten behoeve van de communiteit, zeer moeilijk.
Zijn geduld groeide ondanks een toenemend aantal kwalen, waaronder verwarring. Hij bad veel. Hij bleef altijd bescheiden. De vele kwalen van zijn ouderdom heeft hij in gebed en aanvaarding gedragen.
Op 5 mei hebben wij hem begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.


Ladislaus van den Bogaart Ladislaus van den Boogaart, minderbroeder kapucijn
Geboren: 27 mei 1922 te Nistelrode.
Intrede bij de kapucijnen: 14 september
Priesterwijding: 6 augustus 1952
Gestorven: 9 mei 2004 te Niederselters, Duitsland.
Begraven: 14 mei op het kloosterkerkhof van de kapucijnen te Velp.

Ladislaus heeft het grootste deel van zijn priesterleven gewerkt in Duitsland. Na een kort verblijf in enkele kloosters in Nederland, is hij naar Duitsland vertrokken. De eerste jaren zat hij voor Oostpriesterhulp op de "Kapelwagen". Tot 1996 is hij op verschillende plaatsen als pastoor werkzaam geweest.
Zijn laatste post was in Niederselters, waar hij zeventien jaar pastoor is geweest, van 1979 tot zijn afscheid in 1996. De laatste jaren verleende hij nog assistentie in Dombach bij Camberg.
Ladislaus was een vroom priester van de traditionele stijl, echt en authentiek. Hij was met hart en ziel katholiek en hield vast aan zijn ideeën en idealen. Het belangrijkste was voor hem de viering van de Eucharistie, waarin hij graag voorging. Hij sloeg deze bijna geen dag over. Hij was daar heel trouw in, zoals hij trouw was in het bezoeken van zieken. Hij ging met veel vroomheid mee op bedevaart, want hij was een groot Mariavereerder.
Ladislaus was ook minderbroeder kapucijn. Met franciscaanse eenvoud, gemoedelijkheid en vreugde, heeft hij steeds zijn werk gedaan. Hij onderhield goed contact met zijn medebroeders in Nederland en stelde het zeer op prijs als medebroeders hem bezochten.
Hij onderhield ook goede banden met zijn familie. Wederzijds hielden ze elkaar op de hoogte van hun wel en wee.
Deze diepgelovige man heeft veel goed mogen doen en gebruikte zijn talenten met veel ijver voor het heil van de mensen. Daarin heeft zijn trouwe en liefdevolle huisgenote, Therese Kaib, hem gedurende bijna veertig jaren gesteund en bij gestaan. Hij is haar steeds erg dankbaar geweest.
Ladislaus zal onder ons voortleven als een opvallende kapucijn, die voor zichzelf niet veeleisend was en in alle bescheidenheid de Heer en zijn mensen heeft gediend.
Moge de Eeuwige hem rust en vrede geven.


Broeder Lambertus Woestenberg

Lambertus Johannes Boudewijn Woestenberg, minderbroeder kapucijn
Geboren: 22 juni 1921 te Alphen en Riel (N.Br.)
Kapucijn: vanaf 30 augustus 1941
Gestorven: 18 juni 2004 in Tilburg

Lambert Woestenberg werd vernoemd naar zijn oom, de kapucijn pater Lambertus die missionaris in Noord Sumatra was. Die werd zijn voorbeeld: hij wilde kapucijn en later missionaris worden zoals zijn oom.
Toen hij dertien jaar was ging hij naar het seminarie van de Kapucijnen in Langeweg. Daar studeerde hij van 1934-1941.
Op 30 augustus 1941 trad hij het klooster in bij de Kapucijnen in Udenhout. Hij kreeg de kloosternaam Isidorus. Op 4 augustus 1948 werd hij priester gewijd.
Op 17 augustus 1950 vertrok hij met een grote groep missionarissen per boot vanuit Genua naar Indonesië. Vanwege het Heilig Jaar mochten ze eerst een bezoek brengen aan Rome. Zijn Romegetrouwheid is hij sindsdien nooit meer verloren. Na een lange bootreis arriveerde hij in Noord Sumatra dat zijn tweede vaderland werd. Hij leerde snel de taal en begon in Balige zijn pastorale werk op het eiland Samosir. Isidorus, meestal Dorus genoemd, heeft zijn hele leven gewerkt onder de Toba-Bataks. Hij sprak hun taal uitstekend. Hij was werkzaam in de parochies van Pangururan, Sibuntuan Bagasan, Balige en Tarutung, waar hij echte pioniersarbeid verrichtte als missionaris-oude stijl.
Vanaf 1967 verschoof zijn werkterrein naar Sumatra's oostkust. In Perdagangan stichtte hij de nieuwe parochie Perdagangan. Later verhuisde hij naar en Tebing Tinggi en vanaf 1983 naar Siantar.
Hij was onvermoeibaar in het bezoeken van zijn mensen, te voet of op zijn motor. Hij bleef vaak overnachten in de kampongs. Hij heeft vele jaren alleen gewoond als pastor kepala, hoofdpastoor.
Toen hij 73 was, werd in Medan assistent-pastor in de Chinezen-parochie. De laatste jaren verbleef hij in het verzorgingshuis Helvetia, van waaruit hij onvermoeibaar zieken bleef bezoeken en de liturgie verzorgde voor de zusters in het ziekenhuis en het blindeninstituut Karya Murni.
Van de Bataks kreeg hij de erenaam: Ompung, grootvadertje, als waardering voor zijn geweldige inzet.
Vanaf 1966 gaf hij lessen 'Gregoriaanse kerkmuziek' op het klein- en grootseminarie. Dat was zijn hobby en zijn hartstocht.
Hij had maar een wens: begraven te worden onder de palmen. Maar, hij kwam op 15 juni 2004 voor vakantie in Nederland en op 18 juni is hij plotseling gestorven.
Op 24 juni hebben we hem te ruste gelegd op ons kloosterkerkhof te Tilburg-Korvel.


Ignatius Breuer Ignatius Petrus J. Breuer, minderbroeder kapucijn
Geboren: 7 oktober 1913 in 's Gravenhage
Kapucijn: vanaf 7 september 1931
Gestorven: 24 juni 2004 in Tilburg
Zijn as is bijgezet op het kloosterkerkhof in Tilburg.

'Ik heb een pracht van een actief ouderwets kapucijnenleven gehad, met een goede eindverzorging.' Dit zei Ignatius aan het einde van zijn leven. Zijn actief leven was zeer gevarieerd. Hij begon als een vrije vogel die predikend door het land trok. Hij bleek jonge mensen aan te spreken. Daardoor werd hij aangesteld om te Tilburg het "Don Bosco Werk" op te zetten en uit te bouwen. Daarvan genoot hij. Daarna verricht hij een tijd parochiewerk in IJmuiden en Nijmegen. Vervolgens kwam hij terecht in de zogenaamde categoriale zielzorg: de Utrechtse Technische School in combinatie met een functie als bedrijfspastor te Den Bosch. Later deed hij dergelijk werk in Amsterdam en IJmuiden.
In 1962 maakte hij als boordaalmoezenier een wereldcruise op de "Oranje", een reis waarover hij altijd graag sprak en waarop hij vele vrienden maakte. Daarna gaat hij naar Duitsland , eerst te Mannheim Vogelstang als bouwpastoor. Vervolgens keert hij terug naar Nederland, naar Sluiskil waar hij gardiaan is in het kapucijnenklooster, "zijn glorietijden" noemde hij dat.
Als hij de vijfenzestig nadert en steeds meer problemen krijgt met zijn hart, trekt hij zich terug in de stilte om te lezen, te bidden, zich te wijden aan het verzamelen van postzegels met als specialiteit de vredesduif, en 'om zich voor te bereiden op de cruise naar het andere leven'. Hij bracht zijn laatste jaren door in Rotterdam en later in Tilburg.
Ignatius of liever Iggi, zoals hij zichzelf noemde en graag genoemd werd, was een man met bravoure en met een zeer gevoelige aard. Nu eens was hij uitbundig en ondernemend, dan weer trok hij zich terug in zichzelf om wat hem overkomen was te verwerken. Leidraad bij alles wat hij ondernam en wat hem overkwam, was zijn geloof in de verrezen Heer. Hij karakteriseerde zich ooit als een kleine broeder van Franciscus die de Heer met een brandende paaskaars in de hand volgde naar het nieuwe leven achter de horizon, zoveel mogelijk mensen met zich meevoerend.
Na jaren van liefdevolle verzorging door onze medewerkers is hij in alle rust van ons heengegaan.

René van Donzel, Secundus René van Donzel, Secundus, minderbroeder kapucijn
Geboren: 19 januari 1924 in Nieuwstad (Limburg)
Kapucijn: vanaf 1942
Naar Indonesië vertrokken: 24 juli 1951
Gestorven: 6 augustus 2004 Den Bosch
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.

René van Donzel werd na de missiecursus bestemd voor Sumatra, maar hij kwam op Borneo, Kalimantan, terecht. Na een jaar werd hij naar de hoofdstad Pontianak verplaatst. Daar is hij bijna heel zijn verdere leven gebleven.
Hij werd verbonden aan de katedraal. Vol enthousiasme heeft hij alle katholieken van de stad bezocht, jarenlang. Hij gaf veel les aan de catechumenen, sprak wekelijks voor Radio Pontianak, werd docent aan de universiteit. Hij werd zelfs vervanger van de bisschop. Praten was een deel van zijn cultuur. Hij was gericht op een multiculturele samenleving.
Hij had graag tot het einde van zijn leven in Kalimantan (Borneo) willen blijven. Omdat hij vreesde een last voor de mensen daar te worden, keerde hij terug naar Nederland, tenminste zijn lichaam. Zijn geest bleef ver van Nederland weg.
Zijn enthousiasme heeft hem overeind gehouden in vele moeilijke omstandigheden, en daardoor kon hij zijn omgeving overeind houden.
Hij bleef ook een zeer geziene broer en oom voor zijn familie.
Hij is meer dan 50 jaar een onvermoeibare, enthousiaste, inspirerende en vreselijk aardige man geweest.
Hij had zich voorbereid op de dood, maar tot enkele dagen voordat hij stierf liep hij vol nieuwsgierigheid en belangstelling gewoon rond, ondanks kwalen.


Auxencio Wijnhoven Auxentius Wijnhoven, minderbroeder kapucijn
Geboren: 22 mei 1921 in Rotterdam
Kapucijn: vanaf 31 augustus 1939
Naar Chili vertrokken: in 1958
Gestorven: 6 augustus 2004 Den Bosch
Begraven in Quilacahuin, Chili.

Auxentius Wijnhoven was een gedreven mens. Hij heeft bijna veertig jaar temidden van de Indianen in het bisdom Osorno in Chili gewoond en geleefd. Te paard bezocht hij de straatarme Mapuche-indianen.
Na het Concilie is er in Chili een geestelijke krisis. Auxencio trekt van 1970 - 1984 door heel Chili, als brenger van evangelie, zonder liturgische vieringen, alleen door zijn vlammend woord. Tot zijn teleurstelling sloeg dat niet erg aan bij de jongste generatie. In 1984 keerde hij terug tot het traditionele pastoraat in Quilacahuin.
Ondanks zijn ziekten heeft hij tot het laatst volgehouden. Door zijn kwalen moest hij enkele malen verhuizen, naar Santiago, naar Valdivia, maar hij keerde weer naar Quilacahuin terug. Hij hield van het land en de mensen.
Daar is hij gestorven en op 9 augustus 2004 onder grote belangstelling begraven.


Floris Nadorp Floris Simon Cornelis Nadorp, minderbroeder kapucijn
Geboren: 6 september 1917 in Delft
Kapucijn: vanaf 1937
Gestorven: 29 september 2004 in Tilburg
Begraven op het kloosterkerkhof in Tilburg.

Na enkele jaren rondgetrokken te hebben als predikant, kreeg hij in 1950 de opdracht een nieuw soort 'apostolaat van de fabrieken' te beginnen in Amsterdam. Meer dan 50 jaar is hij de constante factor in het bedrijfsapostolaat geweest van de kapucijnen in Amsterdam en omstreken.
Hij had duizenden contacten bij de scheepsbouwers van de NDSM, later kwamen daar bij de mensen van Fokker, Groenpol en onderaannemers. Zijn kracht was zijn trouwe huisbezoek aan de gezinnen van 'zijn mensen'. Hij liep altijd in pij, was een man van het gewone volk, met veel verhalen en humor.
Met hem verbonden is een nu voorbij tijdperk van intens meeleven met kleine mensen, in vele duizenden eucharistievieringen, uitvaarten, Lourdesbedevaarten, vakantiereizen voor bleekneuzen, klaverjasavonden, de Stille Omgang en zijn maandblaadje 't Anker, en later de handwerkclubs.
Het laatste deel van zijn leven ging uit naar de WAO-ers, de mensen achter de getallen. Hij organiseerde voorlichtingsbijeenkomsten en groepsactiviteiten en haalde vaak de radio, tv en plaatseiijk en landelijke pers.
Na het unieke 50-jarige jubileum verhuisde hij om gezondheidsredenen naar Tilburg, maar zijn hart bleef in Amsterdam. Hij had vele contacten in vele vormen.
We hebben hem op de feestdag van Franciscus in Tilburg begraven. Moge hij rusten in vrede.


Aurelianus Raessens Aurelianus Raessens, minderbroeder kapucijn
Geboren: 1917 te Nuenen
Kapucijn: vanaf 1936
Gestorven: 19 oktober 2004

Meer dan dertig jaar heeft Aurelianus klassiek Grieks en Latijn gegeven op het klein seminarie van de kapucijnen en later op de Oelbert-gymnasium. Over zijn vak zei hij: "We moeten het afleren in het leven te blijven steken bij de vraag: wat heb ik eraan of wat koop ik ervoor." Hij leverde een bijdrage aan de vorming van jonge mensen door zijn lessen. Hij wist door zijn aanstekelijk enthousiasme jonge mensen enthousiast te maken. Tegelijkertijd had hij ongelooflijk veel aandacht voor elke leerling en na jaren wist hij nog wat er in speciale verdrietige gevallen gebeurd was, zoals bleek uit de warme woorden van een oud-leerling tijdens de uitvaartdienst.
Zijn andere passie was de voetbalclub T.S.C. in Oosterhout. In 1959 werd hij geestelijk adviseur van de voetbalvereniging, en dat bleef hij tot 1998. Hij had ook daar veel aandacht voor de mensen, in het openbaar en privë, en genoot ook van de aandacht die hij zelf kreeg.
Hij had een uitdagende, enthousiast makende stijl van spreken en leven. De schoonheid van de cultuur en de rauwheid van de voetbalclub, daar voelde hij zich thuis.
In de laatste jaren had hij het moeilijk wegens de snelle aftakeling van zijn lichaam. In Tilburg werd hij uitstekend verzorgd, maar na zo lange tijd in Oosterhout gewoond te hebben, was het moeilijk voor hem. Opvallend was dat hij enkele gebeden schreef en lezingen uitzocht, die gebruikt zijn in de uitvaartdienst. Zo had hij zich voorbereid. Hoewel hij als een kaars is uitgegaan, bleef hij tot op het moment van afscheid bij allen levendig aanwezig.


Piet Reijer Piet Reijer, kapucijn Deocharus, minderbroeder kapucijn
Geboren: 30 januari 1918 in Schoten
Kapucijn: vanaf 1937
Gestorven: 26 november 2004 in Breda
Begraven op het kloosterkerkhof in Breda.

Vanaf zijn vroegste jeugd wilde hij priester worden, en wel als kapucijn. Aanvankelijk had hij als voorbeeld de grote predikanten met hun geweldige parochieretraites. Maar snel verandert zijn ideaal en vanuit het voorbeeld van Franciscus zet hij zich in voor het heil van mensen die op de een of andere manier in de klem zitten. Dat heeft hij heel zijn lange leven gedaan en volgehouden.
Hij heeft gewoond en gewerkt in Babberich, Rotterdam, Sluiskil, IJmuiden-Oost, Breda en Den Haag. Hij was te vinden in parochies als biechtvader, als stimulator van kindervieringen, maar ook in Fideliswerk, gezins- en jeugdwerk en woonwagenpastoraat.
Juist zoals Franciscus deed Piet dat simpel en eenvoudig, klein en onopvallend en met een bijzondere aandacht voor zieken en kinderen.
Drie maanden na zijn 60-jarig jubileum als priester in Breda stierf hij daar enkele maanden later. Hij vierde zijn feest en zijn definitieve afscheid temidden van dezelfde kring van zijn familie, de Fatimaparochie in Den Haag en zijn kapucijnenbroeders in Breda.
Hij is plotseling overleden in zijn slaap, stilletjes zoals we hem kenden. Moge hij rusten in vrede.

of naar onze homepage